VII P 252/24

Częściowe uwzględnienie
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie — VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
SR7 maja 2024·
Wynagrodzenie
Podsumowanie AI

Powódka K.K., sędzia Sądu Rejonowego w Piasecznie, wniosła pozew o zasądzenie od swojego pracodawcy (Sądu Rejonowego) wyrównania wynagrodzenia za pracę za okres od stycznia 2021 do grudnia 2022 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, a także o dodatkowe wynagrodzenie roczne (tzw. trzynastki). Podstawą roszczenia było zakwestionowanie konstytucyjności przepisów tzw. ustaw okołobudżetowych, które w latach 2020-2023 odstąpiły od ustrojowego modelu wynagradzania sędziów, uzależniając podstawę wynagrodzenia od zamrożonej kwoty zamiast od przeciętnego wynagrodzenia z II kwartału roku poprzedniego (art. 91 § 1c i 1d ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych). Sąd Rejonowy, powołując się na art. 178 ust. 2 i art. 2 Konstytucji RP oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (m.in. sprawa K 1/12) i Sądu Najwyższego, uznał, że przepisy okołobudżetowe są sprzeczne z Konstytucją i odmówił ich zastosowania w sprawie. W konsekwencji Sąd uwzględnił powództwo co do zasady, zasądzając wyrównanie wynagrodzenia za 2021 rok (5.456,53 zł), za 2022 rok (13.406,09 zł), dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2021 rok (461,74 zł) i za 2022 rok (1.105,02 zł) oraz skapitalizowane odsetki (1.022,38 zł) – łącznie 21.451,76 zł. Sąd umorzył postępowanie w zakresie cofniętej kwoty 133,62 zł (wraz ze zrzeczeniem się roszczenia) oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie ponad zasądzoną sumę. Wyrokowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Konstytucyjność przepisów ustaw okołobudżetowych zamrażających wynagrodzenia sędziów (art. 178 ust. 2 i art. 2 Konstytucji RP)
  • ·Odmowa zastosowania przez sąd przepisu ustawy sprzecznego z Konstytucją w jednostkowej sprawie
  • ·Wyrównanie wynagrodzenia zasadniczego sędziego w oparciu o art. 91 i 91a ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych
  • ·Roszczenie o dodatkowe wynagrodzenie roczne (trzynastkę) i termin jego wymagalności
  • ·Odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie wyrównania wynagrodzenia
  • ·Rygor natychmiastowej wykonalności (art. 477(2) § 1 k.p.c.)
  • ·Umorzenie postępowania w związku z częściowym cofnięciem pozwu (art. 355 k.p.c.)
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.

Pozwem z dnia 25 stycznia 2024 roku (data prezentaty Sądu) powód K. K. wniosła o zasądzenie od pozwanego Sądu Rejonowego w Piasecznie, kwoty 22.124,17 złotych tytułem wyrównania wynagrodzenia za pracę za okres od stycznia 2021 roku do grudnia 2022 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od następujących wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od następujących kwot:

- 454,23 złotych od dnia 30 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty

- 454,23 złotych od dnia 1 marca 2021 roku do dnia zapłaty

- 454,23 złotych od dnia 30 marca 2021 roku do dnia zapłaty

- 454,23 złotych od dnia 30 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty

- 454,23 złotych od dnia 30 maja 2021 roku do dnia zapłaty

- 448,17 złotych od dnia 30 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty

- 454,23 złotych od dnia 30 lipca 2021 roku do dnia zapłaty

- 454,23 złotych od dnia 30 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty

- 454,23 złotych od dnia 30 września 2021 roku do dnia zapłaty

- 458,06 złotych od dnia 30 października 2021 roku do dnia zapłaty

- 458,25 złotych od dnia 30 listopada 2021 roku do dnia zapłaty

- 458,25 złotych od dnia 30 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty

- 1.021,11 złotych od dnia 1 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.123,20 złotych od dnia 30 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.123,20 złotych od dnia 1 marca 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.021,76 złotych od dnia 30 marca 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.123,20 złotych od dnia 30 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.123,20 złotych od dnia 30 maja 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.123,20 złotych od dnia 30 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.123,20 złotych od dnia 30 lipca 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.123,20 złotych od dnia 30 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.123,20 złotych od dnia 30 września 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.132,59 złotych od dnia 30 października 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.133,06 złotych od dnia 30 listopada 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.133,06 złotych od dnia 30 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.084,44 złotych od dnia 1 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty

- 1.156,00 złotych od dnia 25 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty.

Nakazem zapłaty z dnia 31 stycznia 2024 roku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie uwzględnił roszczenie powódki w całości ( vide nakaz zapłaty, k. 61 – 63).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 14 lutego 2024 roku (data nadania pisma w placówce pocztowej, k. 97), Sąd Rejonowy w Piasecznie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego Ł. L. ( vide pełnomocnictwo, k. 96), wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany zakwestionował wskazaną przez powódkę wysokość różnicy kwoty brutto w zakresie dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2021, wskazując, że powinna ona wynosić 461,74 złotych, tj. o 559,37 złotych mniej od kwoty wskazanej w pozwie. Tym samym w ocenie pozwanego niezasadne jest również żądanie ustawowych odsetek za opóźnienie od kwoty przewyższającej ww. różnicy w wysokości (...) za 2021 rok. Strona pozwana wskazała, że brak jest podstaw di naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od dat wskazanych w treści pozwu, z uwagi na fakt, iż do dnia jego doręczenia pozwany nie był wzywany do zapłaty żadnej z kwot wskazanych w pozwie, nie znał wysokości roszczenia, o którego zapłatę wystąpiła powódka, nie pozostawał również w opóźnieniu lub zwłoce wypłacając ówcześnie i terminowo wynagrodzenie w poszczególnych miesiącach 2021, 2022 o 2023 roku. Z ostrożności procesowej pozwany podniósł, że wymagalność dodatkowego wynagrodzenia rocznego, tzw. „trzynastki” za 2022 rok wypłaconej w 2023 roku miała miejsce w dniu 31 marca 2023 roku, zaś ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie w jego wypłacie przysługiwałyby najwcześniej od 1 kwietnia 2023 roku, nie zaś od dnia 1 kwietnia 2022 roku. Strona pozwana zakwestionowała zarówno zasadę, jak i wysokość żądania zasądzenia skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie wraz z dalszymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wskazał, że pozwany w ewentualnym opóźnieniu mógł pozostawać jedynie w okresie od dnia 16 listopada 2023 roku do 11 grudnia 2023 roku, ponieważ w dniu 11 grudnia 2023 roku stosowna kwota tytułem wyrównania wynagrodzenia zasadniczego, dodatków oraz innych świadczeń relacjonowanych do wynagrodzenia zasadniczego za okres od dnia 1 stycznia 2023 roku do dnia 30 listopada 2023 roku została wypłacona powódce. Nadto pozwany wskazał, że powództwo nie powinno zostać wniesione przeciwko pracodawcy a powódka powinna dochodzić odszkodowania od Skarbu Państwa w rozumieniu władzy ustawodawczej za delikt ustawodawczy.

W piśmie z dnia 14 marca 2024 roku (data nadania pisma w placówce pocztowej, k. 106), powódka K. K. zmodyfikowała powództwo w ten sposób, że cofnęła pozew w zakresie kwoty 133,62 złotych – wliczonej do kwoty skapitalizowanych odsetek obliczonych od dnia wymagalności poszczególnych kwot do dnia 11 grudnia 2023 roku i zrzekła się roszczenia w tym zakresie. W konsekwencji w miejsce kwoty 1.156,00 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu, powódka wniosła o zasądzenie kwoty 1.022,38 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Tym samym łączna wartość dochodzonego roszczenia wyniosła 21.990,55 złotych ( vide pismo procesowe, k. 104 – 105).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: