Powód C. Z., pozwem, nadanym 29 stycznia 2024 r. (data nadania k. 39), wniósł o zasądzenie od Sądu Rejonowego w Piasecznie na swoją rzecz kwoty 27 439,76 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i 2022 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty:
a) 611,30 zł od dnia 30 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty,
b) 611,30 zł od dnia 1 marca 2021 r. do dnia zapłaty,
c) 583,69 zł od dnia 30 marca 2021 r. do dnia zapłaty,
d) 611,30 zł od dnia 30 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty,
e) 611,30 zł od dnia 30 maja 2021 r. do dnia zapłaty,
f) 611,30 zł od dnia 30 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty,
g) 591,19 zł od dnia 30 lipca 2021 r. do dnia zapłaty,
h) 611,30 zł od dnia 30 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty,
i) 611,30 zł od dnia 30 września 2021 r. do dnia zapłaty,
j) 611,30 zł od dnia 30 października 2021 r. do dnia zapłaty,
k) 611,30 zł od dnia 30 listopada 2021 r. do dnia zapłaty,
l) 611,30 zł od dnia 30 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty,
m) 1 498,32 zł od dnia 30 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,
n) 1 412,70 zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty,
o) 1 498,32 zł od dnia 30 marca 2022 r. do dnia zapłaty,
p) 1 498,32 zł od dnia 30 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,
q) 1 498,32 zł od dnia 30 maja 2022 r. do dnia zapłaty,
r) 1 498,32 zł od dnia 30 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,
s) 1 448,70 zł od dnia 30 lipca 2022 r. do dnia zapłaty,
t) 1 498,32 zł od dnia 30 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,
u) 1 475,66 zł od dnia 30 września 2022 r. do dnia zapłaty,
v) 1 475,66 zł od dnia 30 października 2022 r. do dnia zapłaty,
w) 1 475,66 zł od dnia 30 listopada 2022 r. do dnia zapłaty,
x) 1 399,50 zł od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,
y) 1 043,34 zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty (tzw. trzynasta pensja),
z) 1 430,74 zł od dnia 1 marca 2023 r. do dnia zapłaty (tzw. trzynasta pensja).
Wskazał, że wynagrodzenie od stycznia 2021 r. było wypłacane z naruszeniem art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. W ocenie powoda art. 12 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 uchybiają przepisom Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i jako takie nie mogą mieć zastosowania do określenia wysokości wynagrodzenia powoda (pozew k. 4-9).
W piśmie procesowym z 26 marca 2024 r. powód C. Z. sprecyzował, że domaga się kwoty 27 439,76 zł, na która składają się kwoty odpowiednio wynagrodzenia: a) za styczeń 2021 r., b) za luty 2021 r., c) za marzec 2021 r., d) za kwiecień 2021 r., e) za maj 2021 r., f) za czerwiec 2021 r., g) za lipiec 2021 r., h) za sierpień 2021 r., i) za wrzesień 2021 r., j) za październik 2021 r., k) za listopad 2021 r., l) za grudzień 2021 r., m) za styczeń 2022 r., n) za luty 2022 r., o) za marzec 2022 r., p) za kwiecień 2022 r., q) za maj 2022 r., r) za czerwiec 2022 r., s) za lipiec 2022 r., t) za sierpień 2022 r., u) za wrzesień 2022 r., v) za październik 2022 r., w) za listopad 2022 r., x) za grudzień 2022 r., y) trzynasta pensja za 2021 r., z) trzynasta pensja za 2022 r. (pismo k. 53-53v).
W odpowiedzi na pozew Sąd Rejonowy w Piasecznie, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty według norm przepisanych. Pozwany nie kwestionował faktu pełnienia przez powoda urzędu sędziego w Sądzie Rejonowym w Piasecznie, pełnienia funkcji Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego, wskazanej stawki awansowej oraz dodatku za długoletnią pracę, a także pochodzących od pracodawcy dokumentów załączonych do pozwu m.in. świadczonych o wysokości i terminie wypłaconego powodowi wynagrodzenia brutto w altach 22021-2022 oraz dokumentów załączonych do pisma procesowego z 25 marca 2024 r. świadczących o terminie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Pozwany nie kwestionował wyliczenia matematycznego różnicy w wynagrodzeniu za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r. Pozwany natomiast kwestionował wyliczenia matematyczne różnicy dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. Strona pozwana podniosła brak podstaw do naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od dat i kwot wskazanych w treści pozwu, powołując się na to, że pozwany nie pozostawał w opóźnieniu lub zwłoce, wypłacając terminowo wynagrodzenie w poszczególnych miesiącach 2021 r. i 2022 r. na podstawie przepisów ówcześnie obowiązujących ustaw okołobudżetowych, które miał obowiązek stosować. Ponadto strona pozwana podniosła, że termin płatności dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i 2022 r. upływał odpowiednio w dniu 31 marca 2022 r. oraz 31 marca 2023 r., zaś ewentualne odsetki za opóźnienie w ich wypłacie przysługiwałyby odpowiednio najwcześniej od dnia 1 kwietnia 2022 r. (nie zaś od dnia 1 marca 2022 r.) i od dnia 1 kwietnia 2023 r. (nie zaś od dnia 1 marca 2023 r.). Pozwany wskazał, że powództwo nie powinno zostać wniesione przeciwko pracodawcy oraz że powód powinien dochodzić odszkodowania od Skarbu Państwa w rozumieniu władzy ustawodawczej (za delikt ustawodawczy) na podstawie art. 417 1 § 1 k.c., nie zaś wypłaty wynagrodzenia za pracę od pracodawcy. Pozwany zaprzeczył, aby jako pracodawca był podmiotem uprawnionym do odmowy zastosowania przepisów ustaw okołobudżetowych, obowiązujących w latach 2021-2022 i wobec tego – do samodzielnego stwierdzenia ich ewentualnej niezgodności z Konstytucją RP. Pozwany wskazał, że w sprawie miała zastosowanie zasada lex speclialis derogat legi generali oraz lex posterior derogat legi priori (odpowiedź na pozew k. 69-77v).
Sąd Rejonowy ustalił: