Powód J. L., pozwem nadanym 30 stycznia 2024 r. (data nadania k. 46v), ostatecznie sprecyzowanym pismem z 4 marca 2024 r., wniósł o zasądzenie od Sądu Rejonowego w Piasecznie na swoją rzecz kwoty 26 825,76 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i 2022 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty:
1. 594,80 zł od dnia 30 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty,
2. 594,80 zł od dnia 1 marca 2021 r. do dnia zapłaty,
3. 594,80 zł od dnia 30 marca 2021 r. do dnia zapłaty,
4. 594,80 zł od dnia 30 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty,
5. 594,80 zł od dnia 30 maja 2021 r. do dnia zapłaty,
6. 594,80 zł od dnia 30 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty,
7. 594,80 zł od dnia 30 lipca 2021 r. do dnia zapłaty,
8. 594,80 zł od dnia 30 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty,
9. 594,80 zł od dnia 30 września 2021 r. do dnia zapłaty,
10. 599,17 zł od dnia 30 października 2021 r. do dnia zapłaty,
11. 599,17 zł od dnia 30 listopada 2021 r. do dnia zapłaty,
12. 599,17 zł od dnia 30 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty,
13. 1 468,61 zł od dnia 30 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,
14. 1 468,61 zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty,
15. 1 468,61 zł od dnia 30 marca 2022 r. do dnia zapłaty,
16. 1 468,61 zł od dnia 30 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,
17. 1 468,61 zł od dnia 30 maja 2022 r. do dnia zapłaty,
18. 1 468,61 zł od dnia 30 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,
19. 1 468,61 zł od dnia 30 lipca 2022 r. do dnia zapłaty,
20. 1 468,61 zł od dnia 30 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,
21. 1 468,61 zł od dnia 30 września 2022 r. do dnia zapłaty,
22. 1 452,79 zł od dnia 30 października 2022 r. do dnia zapłaty,
23. 1 452,79 zł od dnia 30 listopada 2022 r. do dnia zapłaty,
24. 1 452,79 zł od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,
25. 601,19 zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty,
26. 1 498 zł od dnia 1 marca 2023 r. do dnia zapłaty.
Powód sprecyzował, że domaga się następujących kwot wynagrodzenia za styczeń 2021 r. – 594,80 zł, za luty 2021 r. – 594,80 zł, za marzec 2021 r. – 594,80 zł, za kwiecień 2021 r. – 594,80 zł, za maj 2021 r. – 594,80 zł, za czerwiec 2021 r. – 594,80 zł, za lipiec 2021 r. – 594,80 zł, za sierpień 2021 r. – 594,80 zł, za wrzesień 2021 r. – 594,80 zł, za październik 2021 r. – 599,17 zł, za listopad 2021 r. – 599,17 zł, za grudzień 2021 r. – 599,17 zł, za styczeń 2022 r. – 1 468,61 zł, za luty 2022 r. – 1 468,61 zł, za marzec 2022 r. – 1 468,61 zł, za kwiecień 2022 r. – 1 468,61 zł, za maj 2022 r. – 1 468,61 zł, za czerwiec 2022 r. – 1 468,61 zł, za lipiec 2022 r. – 1 468,61 zł, za sierpień 2022 r. – 1 468,61 zł, za wrzesień 2022 r. – 1 468,61 zł, za październik 2022 r. – 1 452,79 zł, za listopad 2022 r. – 1 452,79 zł, za grudzień 2022 r. – 1 452,79 zł oraz kwoty 601,19 zł tytułem wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i kwoty 1 498 zł tytułem wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r. Wskazał, że art. 12 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 uchybiają przepisom Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i jako takie nie mogą mieć zastosowania do określenia wysokości wynagrodzenia powoda. Regulacje te nie mogą być podstawą naliczenia wynagrodzenia powoda w latach 2021 i 2022, a także wynagrodzenia rocznego należnego za te lata. Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2012 r. K 1/12 (pozew k. 4-9, pismo k. 56-58).
W odpowiedzi na pozew Sąd Rejonowy w Piasecznie, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty według norm przepisanych. Pozwany nie kwestionował faktu pełnienia przez powoda urzędu sędziego w Sądzie Rejonowym w Piasecznie, wskazanej stawki awansowej oraz dodatku za długoletnią pracę, dodatku funkcyjnego, pełnienia funkcji Kierownika Sekcji Wykonawczej w okresie od 19 września 2016 r. do 31 stycznia 2023 r., pełnienia od dnia 1 listopada funkcji Przewodniczącego II Wydziału Karnego oraz od dnia 18 sierpnia 2022 r. – funkcji Wiceprezesa Sądu Rejonowego w Piasecznie, a także pochodzących od pracodawcy dokumentów załączonych do pozwu. Pozwany nie kwestionował wyliczenia matematycznego różnicy w wynagrodzeniu za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2021 r., za okres od stycznia 2022 r. do grudnia 2022 r. oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i 2022 r. Strona pozwana podniosła brak podstaw do naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od dat i kwot wskazanych w treści pozwu i piśmie z 4 marca 2024 r., powołując się na to, że pozwany nie pozostawał w opóźnieniu lub zwłoce, wypłacając terminowo wynagrodzenie w poszczególnych miesiącach 2021 r. i 2022 r. na podstawie przepisów ówcześnie obowiązujących ustaw okołobudżetowych, które miał obowiązek stosować. Ponadto strona pozwana podniosła, że termin płatności dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i 2022 r., upływał odpowiednio w dniu 31 marca 2022 r. oraz 31 marca 2023 r., zaś ewentualne odsetki za opóźnienie w ich wypłacie przysługiwałyby odpowiednio najwcześniej od dnia 1 kwietnia 2022 r. (nie zaś od dnia 1 marca 2022 r.) i od dnia 1 kwietnia 2023 r. (nie zaś od dnia 1 marca 2023 r.). Pozwany wskazał, że powództwo nie powinno zostać wniesione przeciwko pracodawcy oraz że powód powinien dochodzić odszkodowania od Skarbu Państwa w rozumieniu władzy ustawodawczej (za delikt ustawodawczy) na podstawie art. 417 1 § 1 k.c., nie zaś wypłaty wynagrodzenia za pracę od pracodawcy. Pozwany zaprzeczył, aby jako pracodawca był podmiotem uprawnionym do odmowy zastosowania przepisów ustaw okołobudżetowych, obowiązujących w latach 2021-2022 i wobec tego – do samodzielnego stwierdzenia ich niezgodności z Konstytucją RP. Pozwany wskazał, że w sprawie miała zastosowanie zasada lex speclialis derogat legi generali oraz lex posterior derogat legi priori (odpowiedź na pozew k. 79-87v).
Na rozprawie w dniu 7 marca 2025 r. powód J. L. wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie od „trzynastki” od dnia 1 kwietnia. Oświadczył, że nie cofa powództwa w żadnym zakresie (protokół rozprawy k. 121, zapis audio-wideo k. 122).
Sąd Rejonowy ustalił: