Pozwem z dnia 29 stycznia 2024 r. skierowanym przeciwko Sądowi Rejonowemu w Piasecznie powódka U. E. (1) wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego:
1) kwoty 21.842,42 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie tytułem wyrównania wynagrodzenia za rok 2021 i 2022;
2) kwoty 654,94 zł i kwoty 1.286,88 zł tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 i 2022 rok oraz
3) kwoty 1.162,86 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie tytułem skapitalizowanych odsetek od nieterminowo wypłaconego wynagrodzenia za rok 2023 ( pozew k. 4 i n ).
Nakazem zapłaty z dnia 22 marca 2024 roku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie uwzględnił roszczenie powódki w całości ( vide nakaz zapłaty, k. 51 – 60v).
W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 24 kwietnia 2024 roku (data nadania pisma w placówce pocztowej, k. 82), Sąd Rejonowy w Piasecznie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego ( vide pełnomocnictwo, k. 77), wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych ( vide sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 78 – 86v).
Sąd ustalił, co następuje:
W latach 2021 – 2023 powódka U. E. (2) zajmowała stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Piasecznie .
(bezsporne)
W 2021r. – do 14 maja 2021 roku wynagrodzenie powódki kształtowało się według 3 stawki awansowej i mnożnika 2,28 ustalonego na podstawie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Następnie od 15 maja 2021 roku wynagrodzenie powódki kształtowało się według 4 stawki awansowej i mnożnika 2,36 ustalonego na podstawie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Od stycznia do maja 2021 roku powódce przysługiwał również dodatek funkcyjny według mnożnika 0,4.
Powódce za cały okres objęty pozwem przysługiwał dodatek stażowy w wysokości 20%.
(bezsporne).
Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. wyniosło 4 839,24 zł.
(dowód: komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2019 r. (M.P. z 2019 r. poz. 742)
Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. wyniosło 5 024,48 zł.
(dowód: komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r. (M.P. z 2020 r. poz. 711)
Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2021 r. wyniosło 5 504,52 zł.
(dowód: komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 sierpnia 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2021 r. (M.P. z 2021 r. poz. 730).
W roku 2021 r. pozwany ustalał, a następnie wypłacał powódce wynagrodzenie liczone od kwoty bazowej w wysokości 4.839,24 zł brutto opierając się o art. 12 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021, w roku 2022 od kwoty bazowej w wysokości 5.050,48 zł brutto na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 2021 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022, zaś w roku 2023 na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z 1 grudnia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. W analogiczny sposób pozwany obliczył i wypłacił powódce dodatkowe wynagrodzenia roczne za 2021 i 2022 rok (bezsporne).
Stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie był całkowicie bezsporny i Sąd ustalił go na podstawie dokumentów złożonych do akt niniejszej sprawy.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Spór w niniejszej sprawie miał charakter prawny.
Powódka nie kwestionowała prawidłowości wyliczeń rachunkowych strony pozwanej dołączonych do odpowiedzi na pozew.