I PZP 14/96

postanowienie o charakterze finansowym powodujące podwyższenie globalnego funduszu wynagrodzeń Firmy D. Postanowienie to obciążało [...] Spółkę Kapitałową, jednakże podziału tej podwyżki dla poszczególnych pracowników dokonywała Spółka D., jako pracodawca. Słusznie więc zauważył Sąd Wojewódzki, że art. 5 ust. 4 pkt c umowy zawartej miedzy Skarbem Państwa i [...] Grupą Kapitałową S.A. nie jest porozumieniem pła- cowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach two- rzenia zakładowych systemów wynagradzania (jednolity tekst: Dz. U. 1990 r., Nr 69, poz. 407 ze zm.), stronami tej umowy nie były też podmioty wymienione w art. 6 ust. 2 tej ustawy. W uchwale z dnia 24 listopada 1993 r., I PZP 46/93 (OSNCP 1994 z. 6 poz. 131) Sąd Najwyższy rozstrzygając zagadnienie prawne, dotyczące skuteczności ewen- tualnych roszczeń pracowników wyprowadzonych z porozumienia, które również nie miało normatywnego charakteru porozumienia płacowego stwierdził, że wobec braku w tym przedmiocie regulacji w zakresie prawa pracy, należy sięgnąć, poprzez art. 300 KP, do uregulowań kodeksu cywilnego, stosując je odpowiednio. Względem pracowników, którzy nie byli stroną takiego porozumienia, powinno być ono ocenione, jako umowa na rzecz osoby trzeciej (art. 393 KC). Także w obecnie rozpoznawanym zagadnieniu prawnym rozważenia wymaga, czy źródłem indywidualnych roszczeń powodów o podwyższenie wynagrodzenia jest postanowienie umowne na ich rzecz. Pozostaje zatem do oceny charakter prawny omawianego postanowienia umowy z dnia 14 lipca 1994 r. w relacji do pracowników,- którzy nie byli stroną tej umowy - na podstawie art. 393 KC stosowanego, poprzez art. 300 KP. Art. 393 § 1 KC stanowi, że jeżeli w umowie zastrzeżono, że dłużnik spełni świadczenie na rzecz osoby trzeciej, osoba ta w braku odmiennego postanowienia umowy, może żądać spełnienia zastrzeżonego świadczenia bezpośrednio od dłużnika. Przepis ten miałby zastosowanie wówczas, gdyby w omawianej umowie zastrzeżono, że kupujący akcje D. spełni świadczenie na rzecz osoby trzeciej, to jest na rzecz każdego pracownika osobno zobowiązując się do podwyższenia o 30% wynagrodzenie każdego pracownika. Tylko takie zobowiązanie dawałoby pracownikom prawo do żądania spełnienia określonego w umowie świadczenia [...] Grupy Kapitałowej S.A., wprost od niej . Postanowienie umowne zawarte w art. 5 pkt 4c nie zawiera jednakże takiego zobowiązania na rzecz osoby trzeciej. Przekonuje o tym treść tego postanowienia i użyte w nim sformułowanie "kupujący spowoduje, aby Spółka podwyższyła...", co nie jest równoznaczne i za takie nie można uznać, że kupujący akcje zobowiązał się wobec każdego pracownika do wypłaty wynagrodzenia zwiększonego o 30%. Potwierdza to również przewidziana kara umowna na rzecz sprzedającego akcje. Gdyby przy zawieraniu omawianej umowy zamiarem stron było posłużenie się w niej konstrukcją z art. 393 KC i zawarcie zastrzeżenia świadczenia na rzecz osoby trzeciej, to sankcją za niewykonanie takiego zobowiązania nie byłaby kara umowna na rzecz Skarbu Państwa, jako strony umowy, ale na rzecz pracowników, to jest osób trzecich w relacji do stron umowy. Reasumując należy przyjąć, że skoro omawiana umowa sprzedaży akcji D., zawarta między Skarbem Państwa i [...] Grupą Kapitałową S.A., nie jest porozumieniem płacowym, dającym pracownikom D. podstawę prawną dla roszczeń o podwyższenie wynagrodzeń, a także w umowie tej nie zostały określone świadczenia na rzecz osoby trzeciej, brak jest zatem podstawy prawnej do uwzględnienia żądań powodów o zwiększenie ich wynagrodzeń za pracę. Wątpliwości Sądu Wojewódzkiego wymagały rozstrzygnięcia i dokonania roz- ważań w kontekście art. 393 KC Natomiast argument, że sprawa nie jest jednostkowa i dotyczy większej liczby pracowników, nie powinien stanowić jedynego uzasadnienia dla przedstawienia Sądowi Najwyższemu sprawy w trybie art. 391 KPC. Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki podjęto uchwałę, jak w sentencji. ========================================