Kodex AI

II UK 209/03

Orzeczenie procesowe
SN14 listopada 2003·
Ubezpieczenia społeczneInne
Podsumowanie AI

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 393 KPC: brak istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości oraz brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania. Dodatkowo wskazano, że pełnomocnik błędnie skierował kasację przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, mimo że kasacja powinna dotyczyć orzeczenia sądu drugiej instancji. Podstawy kasacji ograniczały się do zarzutów naruszenia art. 233 § 1 KPC i art. 328 § 2 KPC, a przedstawione zagadnienie prawne wykraczało poza granice kasacji i nie zostało należycie uzasadnione. Sprawa zakończyła się więc na etapie wstępnej kontroli kasacyjnej, bez merytorycznego rozpoznania zarzutów.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·odmowa przyjęcia kasacji do rozpoznania z powodu braku przesłanek z art. 393 KPC
  • ·błędne skierowanie kasacji przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji
  • ·granice rozpoznania kasacji i dopuszczalność podniesionego zagadnienia prawnego
  • ·sprawa o rentę z tytułu niezdolności do pracy w systemie ubezpieczeń społecznych
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2003 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kwaśniewski w sprawie z wniosku A. E. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 listopada 2003 r., na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 kwietnia 2003 r., odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Zgodnie z art. 393 KPC, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 KPC, a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania. Wnosząca kasację w imieniu ubezpieczonej jej pełnomocnik będąca adwokatem błędnie (por. art. 392 KPC) skierowała kasację w stosunku do wyroku 2 Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 marca 2002 r. (Sądu pierwszej instancji). Podstawę tej kasacji, obejmującej – pomimo powyższego błędu – wyrok Sądu drugiej instancji stanowi naruszenie art. 233 § 1 KPC i art. 328 § 2 KPC. W związku z tym, że Sąd Najwyższy mógłby rozpoznać sprawę w granicach przytoczonej w kasacji jej podstawy (por. art. 39311 § 1 KPC) poza te granice wykracza zagadnienie prawne, które nie wiadomo dlaczego, według kasacji, ma dotyczyć art. 304 KPC i polegać na trudnościach w traktowaniu sytuacji związanych z ujawnieniem się w toku postępowania sądowego schorzeń strony nie rozpatrywanych dotychczas.
Dodano: 1 kwietnia 2026