I PKN 794/00

Postanowienie z dnia 15 stycznia 2001 r. I PKN 794/00 Za oczywiście bezzasadną (art. 393 § 1 KPC) należy uznać kasację, w której skarżący przytoczył niewłaściwe przepisy mające wzruszyć zaskarżone orzeczenie lub gdy w ramach wstępnej oceny kasacji, bez głębszych rozważań, można uznać, że żadna ze wskazanych podstaw kasacyjnych jej nie usprawie- dliwia. Sędzia SN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2001 r. sprawy z powództwa Marianny R. przeciwko Zakładowi Budżetowemu Przed- szkoli i Żłobków w K. i Przedszkolu [...] w K. o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, na skutek kasacji powódki od postanowienia Sądu Okręgo- wego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie w przedmiocie umorze- nia postępowania z dnia 26 lipca 2000 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d m ó w i ć przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Koszalinie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2000 r. umorzył postępowanie w sprawie, której przedmiotem było roszczenie po- wódki Marianny R. przeciwko Zakładowi Budżetowemu Żłobków i Przedszkoli Miejs- kich w K. oraz Przedszkolu [...] w K. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę. Przyczyną umorzenia postępowania było cofnięcie przez powódkę pozwu. Na powyższe postanowienie powódka złożyła zażalenie, które odrzucił Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 12 maja 2000 r. z tego względu, że powódka nie uzupełniła w zakreślonym terminie braków formalnych zażalenia (art. 128 w związku 2 z art. 394 § 3 KPC). Również i to postanowienie zaskarżyła powódka zażaleniem, zarzucając, że Sąd Rejonowy nie dopuścił do rozpoznania jej sprawy na rozprawie oraz że jest przez ten Sąd traktowana lekceważąco. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie postano- wieniem z dnia 26 lipca 2000 r. oddalił zażalenie. Stwierdził że zażalenie powódki na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2000 r. o umorzeniu postępowa- nia nie spełniło warunków formalnych określonych w art. 394 § 3 KPC, gdyż nie wy- jaśniło, na jakiej podstawie i dlaczego powódka zakwestionowała to postanowienie. Samo natomiast powtórzenie już zgłoszonych roszczeń nie wystarczało do uznania, że zażalenie ma swoją podstawę. Dlatego też Sąd Rejonowy słusznie postąpił, wzy- wając powódkę do uzupełnienia braków formalnych i w konsekwencji słusznie odrzu- cił jej zażalenie, skoro tych braków nie uzupełniła. Powódka złożyła bowiem tylko pismo, w którym wysunęła żądanie mogące ewentualnie usprawiedliwiać ponowne wniesienie powództwa. W kasacji od wskazanego postanowienia powódka zarzuciła naruszenie prze- pisów postępowania, „tj. przepisów ogólnych postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, a zwłaszcza art. 469 KPC przez nie- uwzględnienie, że cofnięcie pozwu przez powódkę było niedopuszczalne, albowiem czynność ta naruszyła słuszny interes powódki, co Sąd miał obowiązek rozważyć z urzędu, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.” Powódka wniosła o uchy- lenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ko- szalinie do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjne- go. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie zostało wydane dnia 26 lipca 2000 r., czyli po wej- ściu w życie ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554). Ustawa ta ustaliła nową treść art. 393 KPC, polegającą na możliwości odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania przez Sąd Najwyższy i określiła sytuacje, w których jest to dopuszczalne. Według zatem art. 393 pkt 3 KPC Sąd Naj- wyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście 3 bezzasadna. Za „oczywiście bezzasadną” należy uznać między innymi taką kasację, w której strona skarżąca przytoczyła niewłaściwe lub niewystarczające przepisy ma- jące wzruszyć zaskarżone orzeczenie. Nie można bowiem wówczas ocenić zasad- ności kwestionowanego orzeczenia. Inny wypadek „oczywiście bezzasadnej” kasacji zachodzi wtedy, gdy w ramach wstępnej oceny kasacji, bez wgłębienia się w szcze- góły sprawy, można uznać, że mimo wyczerpująco wskazanych podstaw kasacyj- nych, żadna z nich nie usprawiedliwia kasacji. W przedmiotowej sprawie powódka, zaskarżając kasacją postanowienie Sądu Okręgowego o oddaleniu zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego odrzucają- ce zażalenie na postanowienie tego Sądu o umorzeniu postępowania, powołała się na „przepisy ogólne postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych”, nie konkretyzując ich, a wskazała jedynie art. 469 KPC. Przepis ten nie miał zaś zastosowania przed Sądem drugiej instancji, przed którym nie doszło do zawarcia ugody. Sąd ten bowiem rozpoznawał jedynie środek odwoławczy (zażale- nie) na postanowienie Sądu pierwszej instancji w związku z umorzeniem przez ten Sąd postępowania w sprawie. Przepis art. 469 KPC nie mógł więc wystarczać do wzruszenia zaskarżonego kasacją postanowienia, co należało potraktować jako stan rzeczy usprawiedliwiający ocenę kasacji jako „oczywiście bezzasadnej”. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do rozpo- znania (art. 3937 § 1 KPC). ========================================