Sąd Najwyższy oddalił kasację pracodawcy i utrzymał zasądzenie na rzecz pracownika wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej. Spór dotyczył kierowcy zatrudnionego na podstawie umów o pracę w latach 1995–1996, który dowodził liczby przepracowanych godzin kartami drogowymi oraz zeznaniami świadków. Pracodawca twierdził, że tylko część kart została przez niego potwierdzona, a przed 1 stycznia 1997 r. nie miał obowiązku prowadzenia ewidencji czasu pracy wprost wynikającego z Kodeksu pracy. SN uznał jednak, że już wcześniej obowiązek taki wynikał pośrednio z art. 94 pkt 5 i 9a KP, a brak prawidłowej ewidencji obciąża pracodawcę. W konsekwencji to pracodawca ponosił negatywne skutki dowodowe zaniedbań w dokumentacji czasu pracy. Sąd zaakceptował możliwość oparcia wyliczeń na kartach drogowych wypełnionych przez pracownika, jeśli nie zostały skutecznie zakwestionowane i korespondowały z innymi dowodami. Kasacja została oddalona.
uzasadnienie sporządzone przez Sąd drugiej instancji spełnia podstawowe wymaga- nia konstrukcyjne przewidziane dla uzasadnienia wyroku, a ewentualne użycie nie- precyzyjnych (według skarżącej nielogicznych) sformułowań nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Z powyższych względów uznając kasację za pozbawiona usprawiedliwionych podstaw Sąd Najwyższy oddalił ją w oparciu o art. 393 12 KPC.
========================================