uzasadnienie uchwały z dnia 20 kwietnia 1994 r., I PZP 19/94, OSNAPiUS 1994 nr 5 poz. 80, OSP 1995 z. 7-8 poz. 147). Nie jest także słuszny argument sprowadzający się do przyjęcia, że organ założycielski wyznaczając likwidatora działa we własnym imieniu. Wręcz przeciwnie, jak wyżej zaznaczono, zarządzenie likwidacji przedsiębiorstwa powoduje odwołanie dyrektora i rozwiązanie organów samorządu załogi. Tym samym jedynym organem, który może działać w imieniu przedsiębiorstwa staje się organ założycielski. Tylko on jest uprawniony do podejmowania czynności prawnych na rzecz tego przedsiębiorstwa (por. uzasadnienia uchwały z dnia 17 listopada 1993 r., I PZP 37/93, OSNCP 1994 z. 6 poz. 125, OSP 1994 z. 10 poz. 191; wyroku z dnia 7 września 1994 r., I PR 1/94, OSNAPiUS 1995 nr 6 poz. 78; czy wyroku z dnia 4 października 1994 r., I PRN 72/94, OSNAPiUS 1995 nr 4 poz. 47 - dotyczących tymczasowego kierownika). Wyznaczenie likwidatora, jeżeli prowadzi do nawiązania stosunku pracy, powoduje więc jego nawiązanie na rzecz likwidowanego przedsiębiorstwa, w imieniu którego działa organ założycielski. Taki pogląd został przyjęty w cyt. wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1994 r., II UR 2/94 (OSNAPiUS 1994 nr 2 poz. 31, OSNCP 1994 z. 11 poz. 224, OSP 1994 z. 12 poz. 231) i należy go podzielić. Następną kwestią związaną z drugim z przedstawionych zagadnień jest problem, w jakim trybie należy dochodzić roszczeń pracowniczych powstałych po ogłoszeniu upadłości zakładu pracy. Problem ten był w ostatnim okresie przedmiotem kilku wypowiedzi Sądu Najwyższego. W uchwale z dnia 25 sierpnia 1994 r., I PZP 33/94 (OSNAPiUS 1994 nr 10 poz. 161, OSP 1995 z. 4 poz. 83), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że pozew wniesiony po ogłoszeniu upadłości dłużnika obejmujący powstałą po tym zdarzeniu wierzytelność, stanowiącą nie zaspokojoną należność pracowniczą, która została uwzględniona z urzędu w projekcie listy wierzytelności na podstawie art. 7a ust. 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r., Nr 4, poz. 19 ze zm.) nie podlega odrzuceniu, lecz przekazaniu sędziemu komisarzowi. W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy wyjaśnił, że o tym w jakim trybie, w przypadku ogłoszenia upadłości, będzie docho- dzona wierzytelność w procesie przeciwko syndykowi (art. 59 Prawa upadłościowego) czy w postępowaniu upadłościowym decyduje chwila powstania wierzytelności. Jeżeli wierzytelność stała się wymagalna przed ogłoszeniem upadłości, czyli dotyczy upadłego podmiotu, to właściwą jest droga postępowania upadłościowego (art. 151, 153, 161 i 203 Prawa upadłościowego). Jeżeli natomiast powstała po ogłoszeniu upadłości, czyli jest skierowana wobec masy upadłości, to właściwa jest droga postępowania procesowego. Podobnie w uzasadnieniu uchwały z dnia 6 stycznia 1995 r., I PZP 53/94 (OSNAPiUS 1995 nr 11 poz. 129), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zgodnie z art. 150 Prawa upadłościowego każdy wierzyciel upadłego, który chce uczestniczyć w czynnościach postępowania upadłościowego, do udziału w których niezbędne jest ustalenie wierzytelności, winien w terminie oznaczonym zgłosić swoją wierzytelność sędziemu-komisarzowi. Jeżeli natomiast powód dochodzi roszczenia, które powstało już po ogłoszeniu upadłości, jest więc skierowane przeciwko masie upadłości a nie przeciwko upadłemu, to właściwa jest droga procesu. W przypadku sprawy z zakresu prawa pracy będzie to oczywiście droga procesu przed właściwym sądem pracy (por. też uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 1994 r., I PRN 43/94, OSNAPiUS 1994 nr 11 poz. 177).
Powyższe rozumowanie prowadzi do podjęcia uchwały jak w sentencji.
=======================================