Kodex AI

I PZ 104/02

Wygrał pozwany
SN7 stycznia 2003·
Przywrócenie do pracyInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła pracownika dochodzącego przywrócenia do pracy i innych roszczeń przeciwko spółdzielni mieszkaniowej. Sąd Najwyższy rozpoznawał zażalenie na odrzucenie kasacji przez sąd drugiej instancji. Kluczową kwestią było to, czy pismo złożone w terminie 7 dni od ogłoszenia wyroku, w którym strona prosiła jedynie o doręczenie odpisu wyroku, można uznać za skuteczny wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, co jest warunkiem dopuszczalności kasacji. SN uznał, że nie. Samo żądanie doręczenia sentencji wyroku nie spełnia wymogów art. 387 § 3 k.p.c., a z treści pisma nie wynikało, że chodzi o doręczenie z uzasadnieniem ani że wniosek składany był w celu wniesienia kasacji. Podkreślono też, że strona była reprezentowana przez adwokata, więc znaczenie ma wiedza pełnomocnika. W konsekwencji SN oddalił zażalenie i utrzymał odrzucenie kasacji, zasądzając koszty postępowania zażaleniowego na rzecz pozwanej.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Warunki dopuszczalności kasacji w sprawie z zakresu prawa pracy
  • ·Czy wniosek o doręczenie samej sentencji wyroku spełnia wymóg z art. 387 § 3 k.p.c.
  • ·Znaczenie precyzyjnego sformułowania wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem
  • ·Wpływ reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika na ocenę skuteczności wniosku
  • ·Brak podstaw do przywrócenia terminu i brak możliwości kontroli tego rozstrzygnięcia bez wniosku z art. 380 k.p.c.
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnieniem. Inaczej mówiąc, z samego faktu, że wniosek został złożony w termi- nie z art. 387 § 3 k.p.c., nie wynika jeszcze, iż jest to wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem w celu rozważenia wszczęcia procedury zaskarżenia wyroku kasacją. Bez spełnienia tych warunków jest to wniosek o doręczenie stronie odpisu sentencji wyroku złożony na podstawie art. 9 k.p.c. Tak w niniejszej sprawie został potraktowa- 5 ny wniosek powoda z dnia 7 stycznia 2002 r. i była to słuszna ocena. Niezasadne jest bowiem twierdzenie powoda, że jego intencja była widoczna. Wręcz odwrotnie, zacytowana powyżej treść wniosku w żadnym zakresie na taki cel nie wskazuje. Z żadnych też czynności powoda dokonanych wcześniej lub równocześnie taki zamiar nie wynikał. Dopiero w późniejszym czasie powód uzewnętrznił swój zamiar, ale już po upływie terminu z art. 387 § 3 k.p.c. Nie jest też zasadny przedstawiony w zażaleniu argument o zbyt formalistycz- nym stanowisku Sądu drugiej instancji, gdyż powód „nie zajmuje się profesjonalnie prawem”. Przede wszystkim w tym zakresie należy stwierdzić, że kwestia ta mogłaby być rozważana tylko przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu z art. 387 § 3 k.p.c. Wniosek taki został złożony i oddalony przez Sąd drugiej instancji. Prawidłowość uznania tego wniosku za bezzasadny mogłaby być przedmiotem roz- poznania przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 165/01, OSNC 2002 nr 7-8, poz. 102), gdyby zgodnie z art. 380 k.p.c. w rozpatrywa- nym zażaleniu został złożony wniosek o rozpoznanie także tego, niezaskarżalnego postanowienia Sądu drugiej instancji. W rozpoznawanym zażaleniu wniosku z art. 380 k.p.c. nie przedstawiono, a więc Sąd Najwyższy nie ma podstaw do oceny za- sadności odmowy przywrócenia terminu. Należy też zauważyć, że merytorycznie ar- gumentacja powoda nie jest zasadna, gdyż w momencie składania wniosku o dorę- czenie odpisu wyroku Sądu drugiej instancji był on reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Wiedza i doświadczenie zawodowe pełnomocnika (a nie powoda) są więc decydujące dla oceny spełnienia przesłanek z art. 387 § 3 k.p.c. i ewentualnego usprawiedliwienia przekroczenia terminu (por. wyrok z dnia 11 kwietnia 2000 r., I PKN 583/99, OSNAPiUS 2001 nr 18, poz. 555). Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 w związku z art. 39318 § 3 i art. 397 § 2 k.p.c. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026