uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1961 r., 2 CR 909/59, OSPiKA 1962 nr 1, poz. 8). W sprawach dotyczących między innymi roz- wiązania stosunku pracy wartość tego prawa określa się jako sumę wynagrodzenia za sporny okres, a przy umowach na czas nieokreślony za okres 12 miesięcy. War- tość przedmiotu zaskarżenia nie została w kasacji oznaczona.
Sąd drugiej instancji, właściwie oceniwszy charakter rozpoznawanej sprawy nie wzywał jednak strony skarżącej o uzupełnienie pisma, lecz ustalił tę wartość sa- modzielnie. Pominął przy tym, że w kasacji wniesionej w sprawie o prawa majątko- we, niezależnie od innych wymagań stawianych pismu procesowemu, skarżący obowiązany jest oznaczyć wartość przedmiotu zaskarżenia. Niepodanie w kasacji wartości przedmiotu zaskarżenia wymaga więc wezwania strony o uzupełnienie tego braku, oczywiście przed sprawdzeniem, czy wartość przedmiotu zaskarżenia miałaby znaczenie dla oceny dopuszczalności kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższe- go z dnia 29 września 1999 r., II UZ 106/99, czy też postanowienie dnia 9 grudnia 1997 r., II UZ 110/97 - OSNAPiUS 1998 nr 22, poz. 671).
Tylko zatem na uboczu należy stwierdzić, że w sprawie wcale nie było jasne, jaką wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczyłaby pozwana. Zastępując skarżącą Sąd drugiej instancji nie rozważył, że w sprawie, w której uwzględniono żądanie przywrócenia do pracy i przyznano wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, strona pozwana - wnosząc kasację od całości wyroku - mogła zliczyć wartości każ- dego z tych roszczeń (art. 21 KPC).
Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie zostało uchylone, jak w sentencji (art. 39318 oraz art. 386 § 4 KPC w związku z art. 397 § 2 KPC).
========================================