I PZ 33/01

Postanowienie z dnia 19 czerwca 2001 r. I PZ 33/01 Sposób obliczania miesięcznego terminu do wniesienia kasacji wynika z ustawy i nie może go zmienić informacja pochodząca od sądu (sekretariatu są- dowego). Przewodniczący Prezes SN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Andrzej Kijowski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2001 r. sprawy z powództwa Andrzeja S. przeciwko Kopalni Węgla Kamiennego „N.R.” w likwidacji w N.R. o odprawę pieniężną bezwarunkową, na skutek zażalenia wniesionego przez powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2001 r. [...] o d d a l i ł zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 22 marca 2001 r. od- rzucił kasację wniesioną przez powoda Andrzeja S. od wyroku tegoż Sądu Apelacyj- nego z dnia 6 grudnia 2000 r. [...], w sprawie przeciwko pozwanej Kopalni Węgla Kamiennego „N.R.” w likwidacji w N.R. o zapłatę tak zwanej pieniężnej odprawy bezwarunkowej. W motywach swego postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że od- pis wyroku z dnia 6 grudnia 2000 r. wraz z uzasadnieniem został powodowi doręczo- ny w dniu 1 lutego 2001 r. W tym też dniu rozpoczął bieg miesięczny termin do wnie- sienia kasacji (art. 3934 § 1 KPC). Z mocy art. 165 § 1 KPC terminy oblicza się we- dług przepisów prawa cywilnego. Termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - to w ostatnim dniu tego miesiąca (art. 112 KC). Oznacza to, że miesięczny termin do wniesienia kasacji upłynął z końcem dnia 1 marca 2001 r., który nie był dniem wolnym od pracy. 2 Zatem spóźniona jest kasacja, którą powód, działający przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika - radcę prawnego, nadał w Urzędzie Pocztowym W. 15 w dniu 3 marca 2001 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła w imieniu powoda jego pełno- mocnik, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i „uwzględnienia kosztów postępowania zażaleniowego jako części kosztów procesu”. W uzasadnieniu swego żądania stwierdziła, że w piśmie do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o wy- znaczenie dla powoda pełnomocnika z urzędu podał Sąd Apelacyjny, że „termin do wniesienia kasacji upływa 3.03.2001 r.”. W tym terminie radca prawny się zmieścił, choć termin był bardzo krótki, a poza tym wyznaczony pełnomocnik przebył w tym okresie kilkudniową chorobę. Brak zatem „podstaw faktycznych i prawnych” do od- rzucenia kasacji wniesionej w „żądanym” przez Sąd terminie, który musi być uznany za wiążący zarówno dla pełnomocnika, jak też dla Sądu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne i podlega oddaleniu. Terminy podejmowania czyn- ności procesowych są zgodnie z art. 165 § 1 KPC obliczane według przepisów prawa cywilnego. Miesięczny termin na wniesienie kasacji, biegnący od dnia doręczenia orzeczenia stronie skarżącej (art. 3934 § 1 KPC), należy zatem obliczać według za- sad określonych w art. 112 KC. Znaczy to, że termin do wniesienia kasacji od wyroku Sądu drugiej instancji, który orzeczenie swoje wraz z uzasadnieniem doręczył stronie skarżącej w dniu 1 lutego 2001 r., minął w dniu 1 marca 2001 r., a więc w dacie od- powiadającej początkowemu dniowi terminu. Innymi słowy, sposób obliczania termi- nów oznaczonych w miesiącach (tak samo w latach czy tygodniach) ma ustawowy charakter i nie może go zmienić jakakolwiek informacja pochodząca od sądu, czy sekretariatu sądowego. Profesjonalny zastępca procesowy powinien wobec tego po- dobne informacje, zwłaszcza odnoszące się do miesiąca lutego, starannie weryfiko- wać. Brak wspomnianej staranności w pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu sam przez się uzasadniałby nieza- sądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. Wniosek o zasądzenie kosztów przedmiotowego postępowania zażaleniowego nie mógł jednak być rozpo- znany z braku oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, 3 jak tego wymaga § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.). Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39319 w związku z art. 397 § 2 i art. 385 KPC orzekł jak w sentencji. ========================================