I BP 11/06

Postanowienie z dnia 20 listopada 2006 r. I BP 11/06 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzecze- nia, niewskazująca przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopa- da 2006 r. sprawy z powództwa Marii A. przeciwko Starostwu Powiatowemu w K. o odszkodowanie i wynagrodzenie, na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgod- ności z prawem prawomocnego orzeczenia - wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 18 października 2005 r. [...] o d r z u c i ł skargę. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 18 października 2005 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Łodzi zmienił zaskarżony apelacją strony pozwanej wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Kutnie z dnia 16 czerwca 2005 r. w jego punkcie II doty- czącym zasądzenia na rzecz powódki Marii A. wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.) i po- wództwo w tym zakresie oddalił. Sąd drugiej instancji podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji, które w zakresie nie- zbędnym dotyczącym podstawy rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy skargi powód- ki przedstawiają się następująco. Powódka Maria A., zatrudniona od 1 października 1977 r. w Rejonie Dróg Publicznych w K., z dniem 1 lipca 1991 r. stała się pracowni- kiem Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w W., a pracę świadczyła w Zarządzie 2 Dróg w K. W dniu 1 września 1994 r. Naczelny Dyrektor Okręgu Dróg Publicznych w W. na podstawie art. 4 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) mianował po- wódkę na stanowisko specjalisty w Zarządzie Dróg w K. Dnia 16 listopada 1998 r. powódka otrzymała od dotychczasowego pracodawcy zawiadomienie o tym, że z dniem 1 stycznia 1999 r. jej nowym pracodawcą będzie Zarząd Powiatu w K. (na podstawie art. 231 k.p. oraz art. 55 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Uchwałą [...] Rady Powiatu K. z dnia 28 stycznia 1999 r. została utworzona jednostka budżetowa pod nazwą Powiatowy Zarząd Dróg w K., który stał się praco- dawcą powódki. Kolejną uchwałą Rady Powiatu w K. [...] z dnia 10 listopada 2004 r. zlikwidowano z dniem 28 lutego 2005 r. Powiatowy Zarząd Dróg w K. W związku ze wskazaną wyżej uchwałą, w dniu 26 listopada 2004 r. powódce wręczono pismo rozwiązujące umowę o pracę za wypowiedzeniem z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Zdaniem Sądu drugiej instancji podstawowym zagadnieniem podlegającym rozstrzygnięciu była odpowiedź na pytanie, czy powódka jako pracownik mianowany państwowej jednostki organizacyjnej zachowała uprawnienia pracownika mianowa- nego z ustawy o pracownikach urzędów państwowych po dniu 1 stycznia 1999 r., kiedy w ramach reformy administracji publicznej stała się pracownikiem samorządo- wej jednostki organizacyjnej. Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd drugiej instancji, odmiennie niż Sąd pierwszej instancji, uznał, że na postawione zagadnienie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Powódka bezspornie uzyskała z dniem 1 września 1994 r. status pracownika mianowanego na podstawie art. 4 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Następnie zaś na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 136, poz. 704) zachowała ten status. Z dniem 1 stycznia 1999 r., zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy refor- mujące administrację publiczną, powódka stała się pracownikiem samorządowym. Jednakże według Sądu drugiej instancji wskazany wyżej przepis nie daje podstaw do twierdzenia, że powódka zachowała po 1 stycznia 1999 r. status pracownika miano- wanego. Z treści art. 55 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące admi- nistrację publiczną wynika bowiem jedynie to, że powódka z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się pracownikiem powiatowej jednostki organizacyjnej zachowując gwarancję 3 kontynuacji zatrudnienia jako pracownik samorządowy. W ustawie - Przepisy wpro- wadzające ustawy reformujące administrację publiczną brak jest uregulowań doty- czących kwestii zachowania przez pracowników wymienionych w jej art. 55 dotych- czasowych uprawnień pracowniczych. Przeciwko utrzymaniu statusu powódki jako pracownika mianowanego świadczy - według Sądu drugiej instancji - skreślenie art. 4 ustawy o pracownikach urzędów państwowych nowelą z dnia 2 grudnia 1994 r. i tym samym wyeliminowanie tej formy zatrudnienia urzędników państwowych na rzecz umownego stosunku pracy. Ponadto ustawa z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, która znajduje zastosowanie do stosunku pracy łączącego powód- kę z pozwanym, ogranicza możliwość zatrudnienia pracowników na podstawie mia- nowania. Przepis art. 2 pkt 2 powołanej ustawy ogranicza krąg pracowników, których można zatrudnić na podstawie mianowania do pracowników zatrudnianych na sta- nowiskach pracy określonych w statucie gminy bądź związku międzygminnego. Tym samym - zdaniem Sądu drugiej instancji - z dniem 1 stycznia 1999 r., w którym po- wódka stała się pracownikiem samorządowym powiatowej jednostki organizacyjnej, jej status pracowniczy uległ zmianie w ten sposób, że z mocy prawa ustało jej mia- nowanie. Doszło bowiem do przekształcenia stosunku pracy łączącego strony, w wyniku czego został rozwiązany stosunek pracy na podstawie mianowania, a nawią- zany stosunek pracy na podstawie umowy o pracę. Na podstawie wskazanych wyżej rozważań Sąd drugiej instancji uznał, że powódce, jako pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę, nie przysługuje wynagrodzenie przewidziane w art. 10 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych dla mianowanych pracowników samo- rządowych. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie, że wyrok Sądu drugiej instancji jest niezgodny z prawem, a także wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz po- wódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. Skarga zawiera podstawę dotyczącą naruszenia przepisów prawa materialnego, w ramach której pełnomocnik skarżącej wskazał: 1) naruszenie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, polegające na jego błędnej wykładni i przyjęciu, że stosunek pracy powódki na podstawie mianowania wygasł z mocy sa- mego prawa z dniem 1 stycznia 1999 r.; 2) naruszenie art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, polegające na jego zastosowaniu. 4 Zdaniem skarżącej wykładnia art. 55 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną dokonana przez Sąd drugiej instancji stanowi naruszenie zasady ochrony praw nabytych. Stosunek pracy na podstawie mianowania skarżącej został nawiązany z dniem 1 września 1994 r. na podstawie art. 4 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Przepis ten został skreślony ustawą z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy o pracownikach urzędów pań- stwowych. Jednakże na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy zmieniającej stosunki pracy nawiązane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania pozostają w mocy i mogą być zmieniane i rozwiązywane na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych. W ocenie skarżącej na podstawie powołanego przepisu zachowała ona status pracownika mianowanego. Stosunek pracy na pod- stawie mianowania nie został później zmieniony na mocy porozumienia stron na zwykły stosunek pracy. Skarżąca z chwilą przekazania jej do Zarządu Dróg Powiatu K., na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stała się pracownikiem tej jednostki i zachowała wszystkie dotychczasowe uprawnienia. Skarżąca podniosła, iż na skutek wyroku Sądu drugiej instancji poniosła szkodę w wysokości 5. 427 zł. Została bowiem, jako pracownik mianowany, pozbawiona należnego jej wynagrodzenia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym dochodzeniu od państwa wynagrodze- nia szkody, o której mowa w art. 77 ust. 1 Konstytucji RP i w art. 4171 § 2 k.c. Istota tej skargi polega na wykazaniu, że skarżony nią wyrok został wydany niezgodnie z prawem i że z tej wykazanej bezprawności wyroku wynikła szkoda. Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga - ze względu na wskazaną wyżej jej istotę - powinna zawierać wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgod- ne. Wymaganie to jest niezależne od obowiązku przytoczenia podstaw skargi oraz ich uzasadnienia (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.). Rozpoznawana skarga zawiera spełnie- nie wymagań z art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., co do przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Nie ma natomiast wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 §1 pkt 3 k.p.c.). Z tego powodu skarga nie speł- 5 nia niezbędnych wymagań. Niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - stosownie do jednoznacznie określonej konsekwencji takiego braku w art. 4248 § 1 zdanie drugie k.p.c. - Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. ========================================