II BP 2/06

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku oddalającego roszczenie pracownicy o przywrócenie do pracy po rozwiązaniu umowy w trybie natychmiastowym z jej winy. Podstawą zwolnienia była nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy w dniach 16, 18 i 19 grudnia 2003 r., oceniona jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Powódka twierdziła, że późniejszy wyrok przyznający jej świadczenie rehabilitacyjne od 4 listopada 2003 r. dowodzi, iż jej nieobecność była usprawiedliwiona, a zatem wcześniejszy wyrok był niezgodny z prawem. Sąd Najwyższy uznał jednak, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ powódka świadomie nie wniosła kasacji, a nie zachodził „wyjątkowy wypadek” z art. 4241 § 2 k.p.c. Sam fakt późniejszego przyznania świadczenia rehabilitacyjnego nie stanowi takiej wyjątkowej okoliczności. W konsekwencji skarga została oddalona/nie uwzględniona.