II PK 150/06

Wyrok z dnia 18 grudnia 2006 r. II PK 150/06 Dopuszczenie pracownika do pracy na podstawie prawomocnego wy- roku przywracającego do pracy na poprzednich warunkach oznacza wykonanie tego wyroku (art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.), choćby tego samego dnia pracodawca powierzył pracownikowi wykonywanie innej pracy na podstawie art. 42 § 4 k.p. i wypowiedział umowę o pracę. Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2006 r. sprawy z powództwa Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Go- spodarki Wodnej w W. przeciwko Grzegorzowi D. o pozbawienie tytułu wykonawcze- go wykonalności, na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgo- wego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 22 grudnia 2005 r. [...] o d d a l i ł skargę kasacyjną. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2005 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację pozwanego Grzegorza D. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 15 września 2005 r. pozbawiającego w całości wykonalności wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 grudnia 1999 r. [...] (zaopatrzonego w klau- zulę wykonalności z dnia 1 marca 2001 r.) przywracającego Grzegorza D. do pracy w Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. na dotych- czasowych warunkach pracy i płacy. Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia dokona- ne przez Sąd pierwszej instancji, które przedstawiają się następująco. Pozwany Grze- gorz D. od dnia 1 czerwca 1994 r. był zatrudniony w Wojewódzkim Funduszu 2 Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w L. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku inspektora do spraw kontroli. Od dnia 1 września 1998 r. powierzono mu funkcję głównego specjalisty do spraw technicznych i kontroli w ramach zespołu ekonomiczno - technicznego do spraw obsługi dotacji i pożyczek z wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 1,8 przeciętnego wynagrodzenia brutto w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat z zysku. W związku z reformą terytorialną i zmianami w administracji publicznej Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Go- spodarki Wodnej w L. stał się jednostką organizacyjną Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. W wyniku zmian organizacyjnych powołano zespoły robocze składające się z przedstawicieli byłych wojewódzkich fun- duszy w celu ujednolicenia struktur. Grzegorza D. powołano do zespołu do spraw administracyjno-organizacyjnych. Na mocy uchwały Zarządu [...] z dnia 20 maja 1999 r. Biuro Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. otrzymało nowy regulamin organizacyjny. Zgodnie z tym regulaminem w skład Biura wchodziły oddziały dzielące się na trzy zespoły: obsługi wniosków, ekonomiczno-fi- nansowy oraz administracji i obsługi. W regulaminie określone zostały również za- dania poszczególnych zespołów. W regulaminie przewidziane było również stanowi- sko pracy głównego specjalisty do spraw kontroli merytorycznej działalności WF, obiegu dokumentacji i przepływu informacji. W dniu 5 sierpnia 1999 r. strona powo- dowa wypowiedziała pozwanemu umowę o pracę z upływem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Stosunek pracy łączący strony uległ rozwiązaniu z dniem 30 listopada 1999 r. Na skutek powództwa Grzegorza D., wyrokiem z dnia 23 grudnia 1999 r. [...] Sąd Rejonowy w Legnicy przywrócił go do pracy u strony powodowej na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Pismem z dnia 14 kwietnia 2000 r. strona powodowa poinformowała Grzego- rza D., że od dnia 17 kwietnia 2000 r. przywraca go do pracy wykonując wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 grudnia 1999 r. W dniu 17 kwietnia 2000 r. pozwa- ny w następstwie wezwania pracodawcy zgłosił gotowość do podjęcia pracy i pracę tę podjął. Tego samego dnia strona powodowa wypowiedziała pozwanemu umowę o pracę w części dotyczącej warunków pracy i płacy, ze skutkiem na 1 sierpnia 2000 r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano niemożność zatrudnienia pozwanego na dotychczasowym stanowisku w związku z wprowadzeniem nowego regulaminu orga- nizacyjnego Biura WFOŚiGW w W. nadanego uchwałą zarządu z dnia 20 maja 1999 r. oraz wprowadzeniem w dniu 1 czerwca 1999 r. zasad wynagradzania członków 3 zarządu i Biura WFOŚiGW w W. W piśmie wypowiadającym zaproponowano pozwa- nemu nowe warunki umowy o pracę; jako miejsce pracy określono Wojewódzki Fun- dusz Ochrony środowiska i Gospodarki Wodnej w W. Oddział w W. oraz wskazano stanowisko specjalisty z wynagrodzeniem zasadniczym miesięcznie w wysokości 1, 5 współczynnika wielokrotności przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsię- biorstw bez wypłat nagród z zysku. Pozostałe warunki umowy o pracę miały pozo- stać bez zmian. W dniu 17 kwietnia 2000 r. na podstawie art. 42 § 4 k.p. - strona po- wodowa oddelegowała pozwanego do wykonywania obowiązków specjalisty w ze- spole obsługi wniosków Biura Funduszu w L. od dnia 18 kwietnia 2000 r. W dniu 21 kwietnia 2000 r. pozwany odwołał się do Sądu Rejonowego w Legnicy od wypowie- dzenia warunków pracy i płacy, domagając się przywrócenia do pracy na dotychcza- sowych warunkach. Z dniem 23 lutego 2001 r. strona powodowa rozwiązała z po- zwanym umowę o pracę bez wypowiedzenia. Pozwem z dnia 12 marca 2001 r. po- zwany domagał się uznania rozwiązania umowy o pracę dokonanego w dniu 23 lutego 2001 r. za bezskuteczne i przywrócenia go do pracy na dotychczasowych wa- runkach. Po połączeniu obu powyższych spraw do wspólnego rozpoznania wyrokiem z dnia 12 grudnia 2002 r. [...] Sąd Rejonowy w Legnicy w punkcie I przywrócił Grzego- rzowi D. poprzednie warunki pracy i płacy w Wojewódzkim Funduszu Ochrony Śro- dowiska i Gospodarki Wodnej w W., jednakże tylko do dnia 2 marca 2001 r., a w punkcie drugim tego wyroku zasądził Grzegorzowi D. kwotę 20.638,80 zł (wraz z od- setkami ustawowymi od dnia 3 marca 2001 r. do dnia zapłaty) tytułem odszkodowa- nia za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. W uzasadnieniu tego wyro- ku wskazano na to, że pracodawca wypowiadając powodowi warunki pracy i płacy powołał się na te same przyczyny, którymi już poprzednio uzasadniał wypowiedzenie stosunku pracy, co oznacza, że nie wykonał należycie wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. przywracającego powoda do pracy na warunkach sprzed daty rozwiązania z nim stosunku pracy. Wobec tego Sąd Rejonowy, na podstawie art. 45 k.p. w związku z art. 42 § 1 k.p. przywrócił powodowi poprzednie warunki pracy i płacy u strony po- zwanej tylko do 2 marca 2001 r., to jest do dnia rozwiązania z powodem stosunku pracy bez wypowiedzenia, uznając równocześnie, że przywrócenie powoda do pracy u pozwanego byłoby niecelowe z uwagi na narastający konflikt pomiędzy stronami oraz ze względu na aktualną sytuację w zakładzie pracy (brak etatów). 4 Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w apelacji od wskazanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego z dnia 15 września 2005 r. Sąd drugiej instancji wskazał, że stosownie do art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. podstawą pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności jest wygaśnięcie zobowiązania. Wygaśnięcie zobowiązania następuje wtedy, gdy samo zobowiązanie zostanie zrealizowane albo w związku z zaistniałymi okolicznościami nie podlega już wykonaniu. Zobowiązaniem podlegającym wykona- niu na mocy wyroku Sądu Rejonowego z dnia 23 grudnia 1999 r. [...] było przywróce- nie pozwanego do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Nakazana tym wyrokiem restytucja stosunku pracy nastąpiła w dniu 17 kwietnia 2000 r., który odpowiadał chwili zgłoszenia przez pozwanego gotowości do świadczenia pracy i przystąpienia do niej. W związku z tym zobowiązanie wynikające z wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. [...] zostało wykonane. Według Sądu drugiej instancji okoliczności, które nastąpiły po przystąpieniu powoda do pracy (wypowiedzenie warunków pracy i płacy), mogły stanowić podstawę do poddania w wątpliwość, czy dokonane przywró- cenie do pracy spełniało wszystkie przesłanki właściwego wykonania wyroku (do- puszczenia pracownika do pracy na dotychczasowych warunkach). Nie zmienia to jednak oceny, że poprzedni stosunek pracy został restytuowany, a wypowiedzenie zmieniające podlegało osobnemu zaskarżeniu, z którego pracownik skorzystał. Zda- rzenia powstałe po dniu 17 kwietnia 2000 r. - rozwiązanie umowy o pracę bez wypo- wiedzenia oraz wynikające z wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r. [...] stwierdzenie przez Sąd Pracy niecelowości przywrócenia pozwanego do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy, spowodowały, że obowiązek zatrudnienia pozwanego przez stronę powodową na stanowisku głównego specjalisty tak w oddziale L., jak i w., przestał istnieć. Wyrok Sądu Pracy z dnia 12 grudnia 2002 r. był bowiem wynikiem rozpoznania kwestii, czy pozwany w świetle istniejących przepisów prawa, w tym art. 56 k.p. w związku z art. 45 § 2 k.p., może zostać przywrócony do pracy na dotych- czasowych warunkach. Wyrok ten nie podważał ani nie pozbawiał skutku prawnego wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r., na podstawie którego pozwany został pierwotnie przywrócony do pracy. Wyrok ten rozstrzygał bowiem o bezzasadności wypowiedze- nia zmieniającego następującego po przywróceniu do pracy i o niecelowości kolejne- go przywrócenia pozwanego do pracy, a dokładnie o niecelowości reaktywowania stosunku pracy (restytuowanego w dniu 17 kwietnia 2000 r.) po jego rozwiązaniu w dniu 2 marca 2001 r. Skoro zatem stosunek pracy łączący strony i będący stosun- kiem pracy, którego reaktywację nakazywał Sąd wyrokiem dnia 23 grudnia 1999 r., 5 przestał istnieć na mocy wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., to wykonanie wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. stało się bezprzedmiotowe, zobowiązanie wygasło - jego wy- konanie byłoby nie do pogodzenia z wyrokiem z dnia 12 grudnia 2002 r. Prowadzi- łoby bowiem do reaktywacji stosunku pracy, pomimo że o niecelowości jego restytu- cji wypowiedział się Sąd Pracy w wyroku w sprawie [...] z 12 grudnia 2002 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany. Skarżący wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez oddale- nie powództwa, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, a także o zasądzenie od powoda na rzecz po- zwanego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyż- szym. Skarga kasacyjna ma dwie podstawy. W ramach podstawy naruszenia przepi- sów prawa procesowego skarżący wskazał mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie: 1) art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt. 3 k.p.c. i art. 365 § 1 k.p.c., art. 352 k.p.c., w związku z art. 45 § 1 k.p., przez zmianę istoty merytorycz- nego rozstrzygnięcia zawartej w pkt l sentencji prawomocnego wyroku Sądu Rejo- nowego w Legnicy z dnia 12 grudnia 2002 r. [...], w którym wobec niewykonania przez powoda podlegającego wykonaniu wyroku [...] uznano wypowiedzenie zmie- niające dokonane w dniu 17 kwietnia 2000 r. za bezskuteczne, przywracając pozwa- nego (po raz wtóry) do pracy i przyjęcie wskutek tejże zmiany, że wyrok [...] został wykonany przez powoda w dniu 17 kwietnia 2000 r. oraz że z dniem 2 marca 2001 r. stosunek pracy pozwanego, wynikający z wyroku [...] przestał istnieć; 2) art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 365 § 1 k.p.c. i art. 56 k.p. w związku z art. 45 § 2 k.p., przez zmianę merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w pkt II sentencji wyroku [...] (i zmianę pkt l prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 listopada 2004 r. [...]), w którym zasądzono pozwanemu odszkodowanie za niezgod- ne z prawem rozwiązanie umowy o pracę (zwolnienie, w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. ze stanowiska specjalisty w Oddziale WFOŚiGW w W.) i przyjęcie wskutek tej zmiany, że ze względu na przesłankę celowości niezasadne było przywrócenie po- zwanego do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy właściwych dla głównego specjalisty w Oddziale WFOŚiGW w L., która to zmiana sprawia, że pkt ll wyroku [...] zwalnia powoda od wykonania czynności określonej w pkt l sentencji tego wyroku, a przede wszystkim zwalnia powoda z dniem 2 marca 2001 r. od wykonania zobowią- zania określonego prawomocnym wyrokiem [...]; 3) art. 328 § 2 k.p.c. w związku z 6 art. 233 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. oraz w związku z art. 48 § 1 k p. i art. 81 § 1 k.p., przez pominięcie (odmówienie mocy dowodowej) wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2001 r., I PKN 534/00, w aspekcie zarzutów podniesionych w kasacji od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2000 r. [...], a w szczególności zarzutu naruszenia art. 45 § 1 k.p. oraz w aspekcie zgłoszonej przez pozwanego w dniu 10 lipca 2001 r. „gotowości niezwłocznego podjęcia pracy” i pozostawania w gotowości do świadczenia pracy. W ramach podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący wskazał naruszenie: 1) art. 45 § 1 k.p. i art. 48 § 1 k.p., w związku z art. 365 § 1 k.p.c., przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie polegające na zmianie merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w pkt I i II sentencji wyroku [...] oraz w pkt I wyroku [...], a także pominięcia prawomocnego wyroku [...] i w konsekwencji błędne przyjęcie daty reaktywowania stosunku pracy łączącego strony, a zwłaszcza przyję- cie, że w dniu 17 kwietnia 2000 r. doszło w ogóle do reaktywowania „poprzedniego” stosunku pracy z pozwanym oraz że „poprzedni” stosunek pracy przestał istnieć z dniem 2 marca 2001 r., powodujące, że wynikające z wyroku [...] uprawnienie pozwa- nego do podjęcia pracy na „poprzednich” warunkach oraz odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek powoda, polegający na dopuszczeniu go do niej wygasły; 2) art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 48 § 1 k.p., przez błędną wykładnię i przyję- cie, że nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wynikające z wyroku [...], polegające na przywróceniu pozwanego do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy wygasło (zostało wykonane), a zdarzeniem tym była nakazana tym wy- rokiem restytucja stosunku pracy, która nastąpiła 17 kwietnia 2000 r. w chwili zgło- szenia przez pozwanego gotowości do świadczenia pracy i przystąpienia do niej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty podstaw rozpatrywanej skargi kasacyjnej opierają się na przyjętym przez autora skargi założeniu, że zaskarżony wyrok wynika ze „zmiany” merytorycz- nego rozstrzygnięcia zawartej w pkt 1 wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 12 grudnia 2002 r. [...], ze „zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w pkt II powyższego wyroku i w wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 listopada 2004 r. [...] oraz z „pominięcia” wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 grud- nia 1999 r. [...]. 7 Powyższe założenie co do „zmiany” i co do „pominięcia” prawomocnych wyro- ków nie ma jakichkolwiek podstaw. Skarżący posługuje się wyrażeniem „zmiany prawomocnego wyroku” w jakimś specjalnym znaczeniu oderwanym od znanej pro- cedurze cywilnej instytucji zmiany wyroku, np. w postępowaniu instancyjnym w razie uwzględnienia apelacji (art. 386 § 1 k.p.c.), czy zmiany zaskarżonego prawomocne- go wyroku na skutek skargi o wznowienie postępowania (art. 412 § 2 k.p.c.). Z uza- sadnienia rozpatrywanej skargi kasacyjnej wynika, że skarżącemu nie chodzi jednak o procesową zmianę wskazanych wyroków, ale o nadanie im niewłaściwego znacze- nia w relacji do „pominiętego” wyroku, którego dotyczył przedmiot rozpatrywanej sprawy. Przeniknięcie znaczenia wyrażeń, którymi posługuje się wnoszący skargę kasacyjną, prowadzi do stwierdzenia bezzasadności podniesionych zarzutów. Wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. [...] zaskarżony wyrok nie pominął, skoro wyrok ten - jak to szczegółowo przedstawiono w części wstępnej niniejszego uza- sadnienia - rozstrzyga o oddaleniu bezzasadnej apelacji pozwanego od wyroku Sądu pierwszej instancji orzekającego o pozbawieniu wykonalności przedmiotowego wy- roku. Stosownie do podstaw wyroków Sądów obu instancji, Sądy te wyjaśniając istotę rozpatrywanego powództwa przeciwegzekucyjnego (art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.) dokładnie i niewadliwie rozpoznały zdarzenie, które według powództwa spowodowało wygaśnięcie zobowiązania wynikającego z wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. i oceniły znaczenie wyroków wydanych w innych sprawach, które dotyczyły stron. Przedmiotowym wyrokiem z dnia 23 grudnia 1999 r. rozstrzygnięto o przywró- ceniu Grzegorza D. do pracy w Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Go- spodarki Wodnej w W. na dotychczasowych warunkach. W dacie tego wyroku strony nie pozostawały w stosunku pracy i ten właśnie fakt musi być brany pod uwagę przy wyjaśnianiu związku pomiędzy wyrokiem przywracającym Grzegorza D. do pracy a sytuacją, która powstała między stronami po dniu 17 kwietnia 2000 r., że nastąpiło wówczas przywrócenie do pracy na podstawie tego (a nie jakiegokolwiek innego) wyroku. Jak to bowiem - bezspornie - wyjaśniono, w dniu 17 kwietnia 2000 r. Grze- gorz D. na wezwanie pracodawcy, powołującego się na zobowiązanie wynikające z wyroku Sądu pracy z dnia 23 grudnia 1999 r., zgłosił się do pracy i pracę podjął. Bez potrzeby powtarzania szczegółowych ustaleń przedstawionych w części wstępnej niniejszego uzasadnienia, odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, trzeba pod- kreślić tę zasadniczą zmianę stanu rzeczy wynikającą w następstwie zastosowania się pracodawcy do wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. Sytuacja rozwiązania stosunku 8 pracy, a więc - nieistnienia tego stosunku - została zastąpiona przez jego „reaktywa- cję”. Nie może budzić wątpliwości ustalenie zaskarżonego wyroku, że jedynym źró- dłem reaktywowanego stosunku pracy był przedmiotowy wyrok. Przywrócenie do pracy nastąpiło wszak na jego podstawie z wyrażeniem przez pracodawcę i pracow- nika odpowiednich oświadczeń woli, w tym przez zgłoszenie się pracownika do pracy i jej podjęcie. Należy zauważyć, że zdarzenia, które nastąpiły już po przywróceniu Grzegorza D. do pracy, potwierdzają - a nie zaprzeczają jak to zarzuca skarżący - zasadnicze ustalenie, iż zobowiązanie wynikające z wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. zostało wykonane 17 kwietnia 2000 r. Przecież skierowanie pracownika przez praco- dawcę w trybie art. 42 § 4 k.p. na określony czas do wykonywania pracy w innym miejscu niż poprzednio wynika z wcześniejszego uznania przez pracodawcę, że Grzegorz D. został przywrócony do pracy na poprzednich warunkach, dotyczących określonego stanowiska i miejsca wykonywania pracy. Powierzenie Grzegorzowi D. na podstawie art. 42 § 4 k.p. innej pracy ozna- cza, że pracodawca uwzględnił zobowiązanie restytucji stosunku pracy według wa- runków wynikających z wyroku Sądu pracy. O tym, że pracodawca przywrócił Grze- gorza D. na poprzednie warunki pracy, to jest na warunki wynikające z wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r., jednoznacznie i bezpośrednio świadczy akt wypowiedzenia wła- śnie tych, a nie innych, warunków pracy, dokonany 17 kwietnia 2000 r. Jest oczywi- ste, że wypowiedzenie to odnosiło się do istniejącego po przywróceniu do pracy Grzegorza D. stosunku pracy z jego warunkami, które zostały wypowiedziane. Tak więc, stosownie do niebudzących zastrzeżeń ustaleń zaskarżonego wy- roku trzeba stwierdzić, że czynności pracodawcy dotyczące skierowania pracownika na trzy miesiące do wykonywania pracy innej niż ta, której warunki pracownikowi przysługiwały, następnie wypowiedzenie warunków pracy, a wreszcie rozwiązanie stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., są zdarzeniami, które nastąpiły już po restytucji stosunku pracy na podstawie wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. Zupełnie bezpodstawnie, powyższym podstawom zaskarżonego wyroku, ade- kwatnie odpowiadającym przesłankom pozbawienia wykonalności tytułu wykonaw- czego określonym w art. 840 § 1 pkt 2 zdanie drugie k.p.c., skarżący przeciwstawia wskazane w skardze sprawy sądowe i wyroki, których przedmioty są odmienne od przedmiotu sprawy niniejszej. Podzielając ocenę prawną zawartą w zaskarżonym wyroku wystarczy podkreślić to, że w żadnej ze wskazanych w skardze kasacyjnej spraw podstawą sporu (por. art. 366 k.p.c.) nie były zdarzenia objęte zakresem roz- 9 strzygnięcia w wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. [...], ani też zdarzenia dotyczące wy- konania tego wyroku. Grzegorz D. po uzyskaniu przywrócenia do pracy na podstawie wyroku z 23 grudnia 1999 r. występował w innych sprawach i o co innego - o ochronę przed czynnościami pracodawcy naruszającymi prawa pracownika, doko- nywanymi już po przywróceniu do pracy. W szczególności, jeżeli w jednej z takich spraw Sąd pracy (w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r. [...]) udzielił Grzegorzowi D. ochrony w związku z bezprawnym wypowiedzeniem warunków pracy dokonanym po przywróceniu do pracy, sprzecznie z istotą tego przywrócenia, to - wbrew stanowisku skarżącego - z tego orzeczenia w żaden sposób nie wynika rozstrzygnięcie w przedmiocie objętym niniejszym procesem. Przedmiotem osądu w sprawie [...] były inne zdarzenia dotyczące innej sytuacji (powstałej po wykonaniu wyroku z 23 grudnia 1999 r.), tyle tylko, że oceniane z uwzględnieniem konsekwencji poprzedniego przy- wrócenia Grzegorza D. do pracy na określonych warunkach. Z powyższych przyczyn, uznając, że wszystkie zarzuty rozpatrzonej skargi ka- sacyjnej wynikają z bezpodstawnych założeń i są oczywiście bezzasadne, na pod- stawie art. 39814 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================