VIII P 343/20

Powód był zatrudniony od 2015 r. na stanowisku głównego specjalisty w służbie cywilnej; korzystał z urlopu wychowawczego. W 2020 r. pracodawca rozwiązał z nim umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., zarzucając naruszenie art. 4 pkt 6 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne przez prowadzenie działalności budowlanej, naruszenie art. 80 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej oraz podjęcie dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej zgody Dyrektora Generalnego. Powód odwołał się, domagając się przywrócenia do pracy i wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, a następnie rozważał odszkodowanie. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy oddalił powództwo. W pierwszej kolejności stwierdził brak legitymacji biernej jednego z dopozwanych podmiotów w związku z przekształceniami organizacyjnymi. Następnie uznał, że rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia było uzasadnione, ponieważ zachowanie powoda stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, a pracodawca dochował wymogów formalnych i wskazał konkretną przyczynę. Sąd podkreślił wyjątkowy charakter art. 52 k.p. i wymóg zawinienia umyślnego lub rażącego niedbalstwa, ale w okolicznościach sprawy uznał zarzuty za spełnione. Powództwo przeciwko właściwemu pracodawcy również nie zasługiwało na uwzględnienie.