IV P 641/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 11 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Asesor Sądowy Krzysztof Trnka

Protokolant: Adriana Szczuraszyk

po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 roku we Wrocławiu na rozprawie

sprawy z powództwa C. W. (1)

przeciwko (...) we W.

o przywrócenie do pracy oraz o zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy

I.  oddala powództwo w całości;

II.  zasądza od powoda C. W. (1) na rzecz strony pozwanej - (...) we W. - kwotę 360,00 złotych (trzystu sześćdziesięciu złotych i zera groszy) tytułem zwrotu wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia prawomocności niniejszego rozstrzygnięcia o kosztach procesu do dnia zapłaty;

III.  obciąża powoda C. W. (1) opłatą stosunkową od pozwu w zakresie żądania o przywrócenie do pracy w kwocie 3.446,00 złotych (trzech tysięcy czterystu czterdziestu sześciu złotych i zera groszy) i jednocześnie stwierdza, że powód tę opłatę już uiścił;

IV.  określa wysokość opłaty ostatecznej od pisma pełnomocnika powoda z dnia 29 grudnia 2022 roku zawierającego oświadczenie o rozszerzeniu powództwa na kwotę 8.326,00 złotych (ośmiu tysięcy trzystu dwudziestu sześciu złotych i zera groszy) opłaty stosunkowej, stwierdzając jednocześnie, że powód uiścił już 30,00 złotych (trzydzieści złotych i zero groszy) opłaty tymczasowej;

V.  nakazuje ściągnąć z powoda C. W. (1) na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we W. kwotę 8.296,00 złotych (ośmiu tysięcy dwustu dziewięćdziesięciu sześciu złotych i zera groszy) tytułem różnicy pomiędzy opłatą ostateczną a opłatą tymczasową od pisma pełnomocnika powoda z dnia 29 grudnia 2022 roku zawierającego oświadczenie o rozszerzeniu powództwa;

VI.  w pozostałym zakresie nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we W..

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 22 lipca 2022 r. (data prezentaty Biura Podawczego tut. Sądu, k. 3) skierowanym przeciwko (...) we W. powód C. W. (1) wniósł o uznanie oświadczenia z dnia 1 lipca 2022 r. o rozwiązaniu stosunku pracy za wypowiedzeniem za bezskuteczne, a jeśli umowa ulegnie rozwiązaniu - o przywrócenie go do pracy na poprzednich warunkach. Nadto domagał się zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kwoty 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu podał, że jest pracownikiem strony pozwanej nieprzerwanie od 8 lipca 2004 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Aktualnie uzyskuje wynagrodzenie za pracę w kwocie 5.742,00 zł brutto. W dniu 1 lipca 2022 r. otrzymał oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem. W ww. oświadczeniu pracodawca wskazał, że przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę jest niska (niższa od przeciętnej) jakość świadczonej pracy, wyrażająca się w szczególności w: niższej od przeciętnej szybkości wykonywania powierzonych obowiązków i zadań zleconych przez przełożonego, nieprzestrzeganiu dyscypliny pracy przejawiającym się spóźnieniami i samowolnym oddalaniem się ze stanowiska pracy bez uzasadnionej przyczyny i bez informowania przełożonych oraz częstym prowadzeniu rozmów przez telefon komórkowy w czasie pracy, a także przekraczaniu wyznaczonych przez przełożonego terminów wykonania powierzonych zadań. W ocenie powoda, żadna z powyższych przyczyn nie jest prawdziwa, nie spełniają one też kryterium konkretności. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego szybkości wykonywania zadań podniósł, że wszystkie czynności wykonywał z zachowaniem terminów ustawowych. Nadto sam sposób sformułowania tego zarzutu przez stronę pozwaną sugeruje, że szybkością zadowalającą jest szybkość na poziomie przeciętnym, a więc słabym. W kwestii rzekomego nieprzestrzegania dyscypliny pracy podał, że zarzuty te są obiektywnie nieweryfikowalne. Zaznaczył, że, ze względu na to, że w ramach pracy współpracował z sędziami oraz poszukiwał informacji pomocnych do formułowania pism, przemieszczanie się pomiędzy wydziałami było w istocie związane z realizacją przez niego zadań służbowych. Jeśli w czasie pracy rozmawiał przez telefon komórkowy, to wyłącznie w sprawach służbowych, konsultując z sędzią Mirosławą Rozbicką-Ostrowską treść pism, gdy ww. sędzia była poza siedzibą sądu. Co do przekraczania wyznaczonych terminów wykonania zadań podał, że nie wie, o jakie zadania miało chodzić, nie wiadomo również, jakiego nakładu pracy wymagały te zadania oraz czy, i jak bardzo, ich wykonanie było uzależnione od pracy innych osób. W ciągu 18 lat jego pracy nikt nie formułował też pod jego adresem tego rodzaju zarzutów. Dalej powód zaznaczył, że podanie przez pracodawcę w treści oświadczenia stwierdzenia „powyższe okoliczności były Panu komunikowane w dokonanej ocenie okresowej” nie wyczerpuje obowiązku podania w treści wypowiedzenia jego przyczyny. Pozwany w oświadczeniu o wypowiedzeniu w ogóle nie powtórzył tego, co zawarł w ocenie okresowej, a fakt zakomunikowania czegoś w ocenie okresowej nie oznacza, iż jest to okoliczność, która wyjaśnia decyzję o zwolnieniu. Nadto nie sposób powiązać treści ocen okresowych powoda z treścią wypowiedzenia umowy o pracę. Nadmienił, że przypuszcza, iż przyczyną jego zwolnienia jest jego zaangażowanie się w sprawy związkowe i działalność na rzecz ochrony praw pracowników zatrudnionych u strony pozwanej.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) we W.wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pracodawca zaprzeczył zarzutom powoda o ogólności, niekonkretności, a w konsekwencji niezrozumiałości dla pracownika i niemożności zweryfikowania w postępowaniu sądowym podanych przyczyn wypowiedzenia. Zaznaczył, że powód przed dokonaniem wypowiedzenia podejmował polemikę z podanymi przyczynami w procedurze oceny dokonanej przez pracodawcę i czyni to w niniejszym postępowaniu, co najdobitniej świadczy o tym, że powód wie i rozumie, dlaczego sposób świadczenia przez niego pracy jest negatywnie oceniany przez pracodawcę. Podkreślił, że dla prawidłowości wypowiedzenia umowy o pracę nie jest konieczne wskazywanie jednostkowych przykładów i przypadków naruszeń terminowości wykonywania zadań i dyscypliny pracy z podaniem dat, godzin i precyzyjnych okoliczności zdarzenia. Konkretyzacja przyczyny może nastąpić poprzez słowne określenie zdarzenia (zachowania) w treści oświadczenia o wypowiedzeniu lub wynikać ze znanych pracownikowi okoliczności, wiążących się w sposób niebudzący wątpliwości z podaną przez pracodawcę przyczyną rozwiązania umowy. Jeśli idzie natomiast o prawdziwość podanych powodowi przyczyn wypowiedzenia, to zostały one potwierdzone m.in. opiniami bezpośrednich przełożonych powoda. Dalej podał, że, wbrew twierdzeniom powoda, terminy ustawowe są adresowane do organów wymiaru sprawiedliwości, a nie do pozwanego jako pracownika sekretariatu wydziału, przygotowującego projekty pism. Oczywistym jest bowiem, że termin dokonania czynności przez sąd nie jest tożsamy z terminem adresowanym do pracownika sporządzającego projekt pisma, który musi zostać następnie przeczytany oraz skorygowany, podpisany i wysłany stronie bądź innemu podmiotowi. Od pracownika sporządzającego projekt pisma oczekuje się więc, że zakończenie jego opracowywania i przedłożenie referentowi nie będzie następowało w ostatnim dniu terminu ustawowego. Odnosząc się do zarzutu opuszczania stanowiska pracy i budynku sądu strona pozwana nadmieniła, że z relacji zgromadzonych w toku oceny okresowej wynika, że „poszukiwania” powoda często były inicjowane przez Przewodniczącą Wydziału Informacji Sądowej, co przeczy tezie powoda, że w czasie swojej nieobecności konsultował treść pism lub odbierał polecenia od samej Przewodniczącej. W końcu wskazał, że porównanie wyników dokonanej oceny okresowej powoda z ocenami innych urzędników sądowych jednoznacznie wskazuje, że ocena pracy powoda jest jedną z najniższych w zakładzie pracy.

Pismem z dnia 29 grudnia 2022 r. powód rozszerzył powództwo w ten sposób, że żądała:

1.  przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach;

2.  zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia rozwiązania stosunku pracy do dnia zapłaty należnego wynagrodzenia.

Uzasadniając rozszerzenie powództwa powód podał, że jest działaczem związkowym podlegającym szczególnej ochronie przed rozwiązaniem stosunku pracy. Wobec braku zgody organizacji związkowej na rozwiązanie stosunku pracy oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy za wypowiedzeniem należy traktować jako bezprawne.

Zarządzeniem z dnia 1 lutego 2023 r. Przewodniczący ustalił opłatę tymczasową od pisma procesowego pełnomocnika powoda z dnia 29 grudnia 2022 r., zawierającego oświadczenie o rozszerzeniu powództwa na kwotę 30,00 zł.

W piśmie z dnia 17 marca 2023 r. strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa także w rozszerzonej części.

Pracodawca wskazał, że powodowi nie przysługiwała ochrona trwałości stosunku pracy na podstawie art. 32 ustawy o związkach zawodowych ani w dacie wypowiedzenia, ani w jego okresie czy w dacie rozwiązania umowy o pracę. Podniósł, że (...) (...) (...) uchybiła 2-miesięcznemu terminowi na przedstawienie pracodawcy informacji o liczbie członków, w związku z czym od 6 września 2022 r. nie przysługują jej uprawnienia międzyzakładowej organizacji związkowej. Zarzucił też, że skuteczne wykonanie uprawnienia do objęcia ochroną organizacji związkowej wymaga podjęcia przez członków organizacji jednomyślnej uchwały w przedmiocie powołania koordynatora lub podjęcia takiej uchwały przez Komisję (...) (...) (...), a także wskazania w tej uchwale okresu obowiązywania ochrony członka związku. Wskazanie w piśmie z dnia 24 października 2022 r. oraz uchwale jako okresu ochrony czasu „sprawowania funkcji w kadencji 2018-2023” nie spełnia powyższych wymogów. Pracodawca zarzucał nadto, że dokonana czynność objęcia powoda ochroną na podstawie art. 32 ustawy o związkach zawodowych jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa.

W piśmie z dnia 27 lutego 2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej – k. 634) powód sprecyzował rozszerzone pismem z dnia 29 grudnia 2022 roku powództwo , podając, że żąda:

1.  przywrócenia powoda do pracy u strony pozwanej na dotychczasowych warunkach pracy i płacy;

2.  zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej kwoty 166.518,00 zł tytułem wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy - płatną pod warunkiem podjęcia pracy przez powoda u strony pozwanej, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia następującego po dniu podjęcia pracy do dnia zapłaty;

3.  zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz kwotę 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Powód C. W. (1) był zatrudniony w (...) we W.na stanowisku referent-stażysta w pełnym wymiarze czasu pracy od 8 listopada 2004 r. Początkowo, tj. od 8 listopada 2004 r. do 7 lutego 2005 r. powód pozostawał zatrudniony na podstawie umowy na okres próbny, a od 8 lutego 2005 r. do 31 sierpnia 2005 r. na podstawie umowy o pracę na czas określony.

Z dniem 1 września 2005 r. powód został zatrudniony na stanowisku starszego referenta w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Od dnia 1 lipca 2006 r. powód został awansowany na stanowisko sekretarza sądowego.

Z dniem 1 kwietnia 2007 r. powód został zawansowany na stanowisku starszego sekretarza sądowego.

Z dniem 30 czerwca 2011 r. powód został powołany na stanowisko specjalisty.

Od dnia 1 grudnia 2020 r. powód został powołany na stanowisko starszego specjalisty.

Od dnia 1 stycznia 2022 r. powodowi przyznano wynagrodzenie zasadnicze według XVII kategorii zaszeregowania w kwocie 5.742,00 zł oraz dodatek za wysługę lat w wysokości 18% wynagrodzenia zasadniczego.

Dowód:



umowa o pracę na okres próbny z dnia 8 listopada 2004 r. - w aktach osobowych powoda;



umowa o pracę na czas określony z dnia 8 lutego 2005 r. - w aktach osobowych powoda;



umowa o pracę na czas nieokreślony z dnia 30 sierpnia 2005 r. - w aktach osobowych powoda;



pismo Prezesa (...) we W. z dnia 28 czerwca 2006 r. - w aktach osobowych powoda;









Od początku zatrudnienia u strony pozwanej powód wykonywał obowiązki w Wydziale Informacji Sądowej (WIS). Od dnia 1 lipca 2021 r. został przeniesiony do Wydziału I.

Dowód:



pismo Prezesa (...) z dnia 30 czerwca 2021 r. - w aktach osobowych powoda.

U strony pozwanej obowiązywała reguła, że po wejściu do budynku sądu pracownik podpisywał się na liście obecności. Jeśli pracownik spóźnił się do 15 minut, nie musiał tego faktu zgłaszać. W przypadku spóźnienia powyżej 15 minut konieczne było zgłoszenie go do kadr i odpracowanie go w ciągu miesiąca.

W Sekretariatach (...) we W. nie prowadzono list godzin obecności pracowników.

Dowód:



zeznania świadka O. O. na rozprawie w dniu 9.02.2024 r., protokół skrócony rozprawy, k. 479-480;



zeznania świadka Z. O. na rozprawie w dniu 09.02.2024 r., protokół skrócony rozprawy, k. 477v-478.

Do szczegółowych zadań powoda na stanowisku starszego specjalisty w Wydziale Informacji Sądowej należało:

1.  Udzielanie informacji o stanie spraw załatwianych i właściwości sądu.

2.  Udostępnianie stronom i ich pełnomocnikom akt sądowo-administracyjnych do wglądu:

a)  zamawianie na podstawie „Karty udostępnienia akt”, akta z sekretariatu danego wydziału;

b)  odnotowywanie na wewnętrznej stronie okładki akt sądowych, komu udostępniono akta;

c)  niezwłoczne zwracanie akt po ich wykorzystaniu do sekretariatu Wydziału, z którego akta pobierano.

3.  Pilnowanie osób przeglądających akta.

4.  Pobieranie akt z archiwum zakładowego Sądu celem udostępnienia akt stronom postępowania lub załatwienia wniosków.

5.  Przygotowywanie propozycji odpowiedzi na skargi dotyczące działalności Sądu i na wnioski dotyczące zagadnień procesowych - sporządzanie rocznej informacji do (...) na temat petycji, skarg i wniosków złożonych do Prezesa (...) we W..

6.  Współpraca przy opracowywaniu rocznej informacji do (...) o działalności Wydziału Informacji Sądowej we T..

7.  Współpraca przy opracowywaniu rocznej informacji o działalności (...) we W..

8.  Przygotowywanie propozycji odpowiedzi na wnioski w ramach dostępu do informacji publicznej zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału.

9.  Załatwianie indywidualnych spraw w zakresie udostępniania treści orzeczeń (...) we W..

10.  W uzgodnieniu z kierownikiem Oddziału Spraw Ogólnych i Osobowych w/m przesyłanie do (...) informacji dot. działalności pozaorzeczniczej (...) we W..

11.  Przygotowywanie propozycji odpowiedzi na wnioski dotyczące spraw zawisłych w Sądzie jak również odpowiedzi na wnioski niedotyczące działalności Sądu.

12.  Sporządzanie protokołów z posiedzenia Zespołu ds. Kwalifikacji Orzeczeń (...) we W. wraz z pozostałą dokumentacją.

13.  Sporządzanie protokołu z przyjmowania stron przez Prezesa Sądu i Przewodniczących Wydziałów.

14.  (...) rzecznika prasowego sądu: wyszukiwanie materiałów i spraw.

15.  Zastępowanie podczas nieobecności: Z. L. O. w Bibliotece Sądu, Z. C. W. (2) w zakresie wymiany informacji z innymi instytucjami i urzędami oraz Pana O. S. w zakresie obowiązków wykonywanych przez niego w Wydziale Informacji Sądowej.

16.  Podczas nieobecności Z. I. Z. - zastępcy kierownika sekretariatu (...) zastępuje Z. C. D. - kierownika sekretariatu (...).

17.  Wykonywanie innych czynności zleconych przez Przewodniczącego Wydziału i kierownika sekretariatu.

Powód podlegał służbowo Kierownikowi Sekretariatu Wydziału Informacji Sądowej. Stanowisko to od lutego 2019 r. zajmowała C. D..

Przewodniczącą Wydziału Informacji Sądowej od początku zatrudnienia powoda od strony pozwanej była sędzia Mirosława Rozbicka-Ostrowska.

Dowód:



zakres obowiązków, czynności i odpowiedzialności pracownika - w aktach osobowych powoda;



zeznania świadka I. P. (1) na rozprawie w dniu 4.11.2024 r., protokół skrócony rozprawy k. 585-587v.

Każdy z pracowników sekretariatu Wydziału Informacji Sądowej odpowiadał za przygotowywanie określonej kategorii pism, które następnie były akceptowane przez Przewodniczącą Wydziału bądź jego zastępcę. Przydział spraw do konkretnych pracowników był dokonywany przez Przewodniczącą Wydziału, która w zarządzeniu wydawanym po wpływie pisma określała pracownika wyznaczonego do zajęcia się sprawą, a czasem także termin na przygotowanie projektu pisma.

Dowód:



zeznania świadka C. D. na rozprawach w dniach 03.03.2023 r. oraz 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 369-371v, k. 428-429;



zeznania świadka B. H. (1) na rozprawie w dniu 5.12.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 471v-472v;



zeznania świadka I. P. (1) na rozprawie w dniu 4.11.2024 r., protokół skrócony rozprawy k. 585-587v;



odpisy zarządzeń, k. 148-159.

Powód był odpowiedzialny za tworzenie projektów odpowiedzi na wnioski o informację publiczną oraz odpowiedzi na skargi na działalność sądu.

Wielokrotnie miało miejsce, że powód przedkładał orzecznikom swoje projekty zbyt późno (w tym często w dniu upływu ustawowego 14-dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi), co wymuszało na sędziach niezwłoczne zajęcie się daną sprawą. Miały miejsce sytuacje, że powód przedstawiał Przewodniczącej Wydziału Informacji Sądowej czy innemu zastępującemu ją sędziemu projekty pism w godzinach popołudniowych ostatniego dnia ustawowego 14-dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi i projekty te zawierały błędy, co wymuszało pozostanie przez powoda i sędziego w budynku Sądu po godzinach urzędowania, w celu poprawienia błędów.

Podpisane przez sędziów projekty odpowiedzi musiały zostać następnie podpisane przez Prezesa lub Wiceprezesa sądu. Z uwagi na to Przewodnicząca Wydziału lub osoby ją zastępujące wpisywały na formularzu zarządzenia termin na sporządzenie przez powoda projektu odpowiedzi. Powód często przekraczał te terminy, co skutkowało ustnymi upomnieniami od Przewodniczącej Wydziału. Dodatkowo w takich sytuacjach Przewodnicząca Wydziału czasami prosiła Kierowniczkę Sekretariatu Wydziału, aby przypilnowała powoda, aby nie przygotowywał projektów na ostatnią chwilę. Także zastępca Przewodniczącej Wydziału oraz Kierowniczka Sekretariatu przypominali powodowi, aby niezwłocznie załatwiał wskazane przez nich sprawy.

Tworząc projekty odpowiedzi na wnioski powód często nie uwzględniał wskazówek dotyczących ich treści udzielonych mu przez sędziów.

Dowód:



zeznania świadka C. D. na rozprawach w dniach 03.03.2023 r. oraz 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 369-371v, k. 428-429;



zeznania świadka B. H. (1) na rozprawie w dniu 05.12.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 471v-472;



zeznania świadka I. P. (1) na rozprawie w dniu 4.11.2024 r., protokół skrócony rozprawy, k. 585-587v;



wydruk wiadomości e-mail z dnia 18 grudnia 2020 r., k. 100;



przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Sądu Ireneusza Dukiela na rozprawach w dniach 24.10.2025 r. i 11.02.2026 r., protokoły skrócone rozpraw k. 782-784, 788-788v.

W okresie pracy w Wydziale Informacji Sądowej od 2019 r. powód często spóźniał się do pracy. W niektórych tygodniach spóźniał się do pracy kilka razy. Spóźnienia te były istotne, rzędu 15-25 minut. Spóźnienia te były częstsze, niż u innych pracowników Sekretariatu. Powód nie wykazywał poprawy pomimo rozmów dyscyplinujących.

Dowód:



zeznania świadka C. D., na rozprawach w dniach 03.03.2023 r. oraz 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 369-371v, k. 428-429.

Zdarzało się, że powód opuszczał stanowisko pracy w celach niezwiązanych z wykonywanymi obowiązkami nawet na ok. 45 minut, nie informując uprzednio Kierowniczki Sekretariatu o celu oraz długości takiego wyjścia. Tak długie opuszczenie stanowiska pracy nie mogło być związane z wykonywaniem obowiązków powoda polegających na przyniesieniu akt z innego pokoju w budynku Sądu . W takich sytuacjach powód tłumaczył, że wyszedł kupić śniadanie i długo czekał w kolejce. Podczas swojej nieobecności na stanowisku pracy powód czasami był widziany na korytarzu, gdzie prowadził długie prywatne rozmowy telefoniczne przez telefon komórkowy, a także poza budynkiem sądu.

Powyższe wyjścia powoda sprawiały, że pozostali pracownicy Sekretariatu nie mogli zajmować się swoimi obowiązkami, gdyż musieli odbierać telefony i udzielać odpowiedzi na pytania interesantów przychodzących do Sekretariatu. Widząc, że powoda nie ma na stanowisku pracy, Przewodnicząca Wydziału pytała o niego Kierowniczkę Sekretariatu. Bezpośrednia przełożona powoda nie była jednak w stanie go zlokalizować, gdyż powód nie informował, gdzie i na jak długo wychodzi. Przełożona wielokrotnie zwracała powodowi uwagę na to, że nie zachowuje dyscypliny pracy.

Dowód:



zeznania świadka C. D. na rozprawach w dniach 03.03.2023 r. oraz 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 369-371v, k. 428-429;



zeznania świadka M. P. na rozprawie w dniu 5.12.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 470-471v;



zeznania świadka B. H. (1) na rozprawie w dniu 5.12.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 471v-472.

Zdarzało się, że powód w trakcie pracy w Wydziale Informacji Sądowej zastępował bibliotekarkę L. O. w czasie jej nieobecności, co wynikało z zakresu jego obowiązków jako pracownika (...). Zastępując bibliotekarkę nie wykonywał jednak wszystkich jej obowiązków, a jedynie zajmował się kwestiami bieżącymi, takimi jak wydawanie książek pracownikom. Nie tworzył natomiast kart katalogowych i nie dokonywał zakupu książek.

Dowód:



przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Sądu Ireneusza Dukiela na rozprawach w dniach 24.10.2025 r. i 11.02.2026 r., protokoły skrócone rozpraw k. 782-784, 788-788v.

Podczas pracy w Wydziale Informacji Sądowej począwszy od 1 stycznia 2019 r. powód zwykle przychodził do pracy później, niż inny pracownicy Sekretariatu, w związku czym nie pobierał on z portierni klucza. W okresie od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2021 r. powód pobrał klucz z portierni jedynie ok. 60 razy, głównie w okresie od marca do czerwca 2021 r., kiedy to przychodził do pracy wcześniej. W ww. okresie powód pobierał klucz od godziny 6:50 do 7:30.

Dowód:



wykaz osób pobierających klucz, k. 35-60;



wykaz pobrania i zdawania kluczy przez powoda w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2021 r., k. 135-138;



zeznania świadka C. D., k. 369-371v, k. 428-429;



zeznania świadka B. H. (1), k. 473v-474v.

W maju 2021 r. strona pozwana podjęła działania celem zmodernizowania jej Biuletynu Informacji Publicznej. W tym celu u strony pozwanej powołano zespół redakcyjny, który miał redagować treść komunikatów umieszczanych w (...). W skład ww. zespołu weszła m.in. ówczesna zastępca Przewodniczącej Wydziału Informacji Sądowej sędzia Dagmara Dominik-Ogińska, która była odpowiedzialna za merytoryczną treść komunikatów. Obowiązki redaktora technicznego (...), którego zadaniem miało być umieszczanie zredagowanych uprzednio przez zespół redakcyjny treści na stronie, także w maju 2021 r. powierzono powodowi.

Powód nie wykonywał należycie obowiązków redaktora technicznego (...). Pomimo polecenia umieszczania przygotowanych uprzednio treści na stronie niezwłocznie po ich otrzymaniu, powód często zwlekał z realizacją ww. czynności. Nadto samowolnie modyfikował on treść zakładek, które miał umieszczać na stronie. Odmówił też udziału w pierwszym terminie szkolenia z zakresu ustawy o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych ze względu na urlop wypoczynkowy i nie zaakceptował propozycji innych terminów ww. szkolenia. Z uwagi na powyższe sędzia Dagmara Dominik-Ogińska nie była zadowolona ze współpracy z powodem i z własnej inicjatywy ją zakończyła.

Dowód:



zeznania świadka M. P., na rozprawie w dniu 5.12.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 470-471v;



zeznania świadka I. P. (1) na rozprawie w dniu 4.11.2024 r., protokół skrócony rozprawy k. 585-587v;



wydruk wiadomości e-mail, k. 163-164v.

Po przeniesieniu powoda na polecenie Prezesa Sądu Ireneusza Dukiela do Wydziału I z dniem 1 lipca 2021 r., do szczegółowych obowiązków powoda na stanowisku starszego specjalisty w Wydziale I należało:

1)  Wykonywanie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału w zakresie uzupełnienia przez skarżącego braków formalnych skargi z jednoczesnym zinterpretowaniem wezwania w systemie (...).

2)  Wzywanie stron postępowania do uiszczenia wpisu sądowego z jednoczesnym wprowadzeniem wykonanej czynności do systemu (...).

3)  Rejestracja w repertoriach (...) oraz w systemie komputerowym (...) wpływu wniosku o przyznanie prawa pomocy.

4)  Przesyłanie do Rady (adwokackiej, radcowskiej lub doradców podatkowych) pisma Przewodniczącego Wydziału o ustanowieniu dla strony pełnomocnika z urzędu.

5)  Wysyłanie do stron postępowania, zgodnie z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy, pism dotyczących uzupełnienia akt sprawy z jednoczesnym zinterpretowaniem wezwania w systemie (...).

6)  Wzywanie organów administracji do uzupełnienia akt administracyjnych z jednoczesnym zinterpretowaniem wezwania w systemie (...).

7)  Przedstawianie sędziemu sprawozdawcy sprawy, w których zostały wykonane zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i sędziów sprawozdawców w celu wydania dalszych zarządzeń w sprawie.

8)  Sporządzenie i przekazywanie do Biura Podawczego reklamacji dotyczących niewłaściwie doręczonych przesyłek pocztowych.

9)  Wysyłanie do stron postępowania pism procesowych, które wpłynęły w toku postępowania z jednoczesnym zinterpretowaniem pisma w systemie komputerowym (...).

10)  Sporządzanie wokandy spraw skierowanych na posiedzenie niejawne z podziałem na sędziów.

11)  Odnotowywanie w odpowiednich repertoriach oraz systemie komputerowym (...) terminów posiedzeń jawnych w sprawach wyznaczonych do rozpoznania.

12)  Wysyłanie do stroń postępowania orzeczeń zapadłych na rozprawie wraz z uzasadnieniem z jednoczesnym odnotowaniem wykonanej czynności w kontrolce uzasadnień oraz w systemie OSO.

13)  Kontrolowanie terminów przekazywania orzeczeń do stwierdzenia prawomocności w sprawach bez uzasadnień orzeczeń.

14)  Odnotowywanie w księgach biurowych oraz w systemie komputerowym wpływu skarg kasacyjnych i zażaleń.

Bezpośrednią przełożoną powoda była Kierowniczka Sekretariatu Wydziału I. Do końca lutego 2022 r. stanowisko to zajmowała M. W., a od 1 marca 2022 r. I. L. (1).

Dowód:



zakres czynności - w aktach osobowych powoda;



zeznania świadka M. W. na rozprawie w dniu 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 429-431;



zeznania świadka I. L. (1) na rozprawie w dniu 09.02.2024 r., protokół skrócony rozprawy k. 478-479.

Podstawowym zadaniem powoda w Sekretariacie Wydziału I było wykonywanie zarządzeń wydanych w sprawie.

Powód nie chciał podporządkować się panującej we wszystkich wydziałach (...) we T. zasadzie sporządzania pism na odgórnie przygotowanych drukach i usilnie próbował dokonywać zmian w udostępnionych mu wzorach. Nadto powód często przez długi czas zwlekał z wykonywaniem zarządzeń, tłumacząc m.in., że najpierw zszyje akta. Tym samym doprowadzał do tego, że w jego szafie znajdowała się duża ilość niewykonanych zarządzeń. Kierowniczka Sekretariatu dowiadywała się o tym dopiero sprawdzając szafę powoda podczas jego nieobecności. Czasami przekazywała ona wówczas niewykonane przez powoda zarządzenia innemu pracownikowi do wykonania.

Dowód:



zeznania świadka M. W. na rozprawie w dniu 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 429-431.

Powód nieustannie konsultował sposób wykonywania swoich obowiązków z innymi pracownikami Sekretariatu oraz jego Kierowniczką, pytając po raz kolejny o te same kwestie. Powyższe przeszkadzało wszystkim tym osobom w pracy.

Dowód:



zeznania świadka M. W. na rozprawie w dniu 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 429-431;



zeznania świadka I. L. (1) na rozprawie w dniu 09.02.2024 r., protokół skrócony rozprawy k. 478-479.

W czasie pracy powód nagminnie korzystał z prywatnego telefonu komórkowego, w tym prowadził prywatne rozmowy telefoniczne przy swoim biurku w Sekretariatu. Przy swoim stanowisku zajmował się też pisaniem prywatnych pism.

Dowód:



zeznania świadka M. P. na rozprawie w dniu 05.12.2023 r., protokół skrócony k. 470-471v;



zeznania świadka M. W. na rozprawie w dniu 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 429-431;



zeznania świadka I. L. (1) na rozprawie w dniu 09.02.2024 r., protokół skrócony rozprawy k. 478-479.

Także po przeniesieniu do Wydziału I powód często spóźniał się do pracy, średnio o ok. 15 minut. Na pytanie Kierowniczki Sekretariatu o przyczynę spóźnienia mówił m.in., że zepsuł mu się rower, że się z kimś zagadał na ulicy.

Dowód:



zeznania świadka M. W. na rozprawie w dniu 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 429-431;



zeznania świadka I. L. (1) na rozprawie w dniu 09.02.2024 r., protokół skrócony rozprawy k. 478-479.

Powód często opuszczał swoje miejsce pracy w Sekretariacie Wydziału I na dłuższy czas, tj. ok. 30-40 minut. Wychodząc w godzinach rannych mówił, że idzie po śniadanie. W ciągu dnia powód zwykle nie mówił Kierowniczce Wydziału ani pracownikom Sekretariatu, gdzie się udaje. Zdarzało się jednak, że powód mówił, że idzie do Przewodniczącej, a faktycznie się u niej nie pojawiał. W jednej z takich sytuacji Przewodnicząca Wydziału znalazła powoda rozmawiającego z innym pracownikiem i zarządziła jego powrót na stanowisko pracy. Podczas nieobecności powoda w Sekretariacie wielokrotnie widziano go na korytarzu rozmawiającego przez telefon komórkowy lub w gabinecie asystentów sędziego na kawie.

Dowód:



zeznania świadka M. W. na rozprawie w dniu 28.07.2023 r., protokół skrócony rozprawy k. 429-431;



zeznania świadka M. P. na rozprawie w dniu 05.12.2023 r., protokół skrócony k. 470-471v.

Pracodawca dokonywał oceny okresowej swoich pracowników w latach 2010, 2012 i 2021. Ostatnia ocena obejmowała lata 2019-2020 w całości i rok 2021 do czerwca. Ocenieni wtedy zostali wszyscy pracownicy - 87 osób. Zarządzenie o ocenie okresowej za lata 2019-2021 zostało opublikowane w lutym i marcu 2021 r. w portalu informacyjnym dostępnym dla pracowników Sądu. Pracownicy mieli świadomość, że ocena potrwa kilka miesięcy.

Dowód:



przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Sądu Ireneusza Dukiela na rozprawach w dniach 24.10.2025 r. i 11.02.2026 r., protokoły skrócone rozpraw k. 782-784, 788-788v.

20 września 2021 r. Kierownik Wydziału Informacji Sądowej C. D. sporządziła ocenę powoda. Powód uzyskał wówczas następujące noty cząstkowe:

1)  terminowość i prawidłowość wykonywanych zadań - 5;

2)  zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji - 7;

3)  przejawianie inicjatywy, doskonalenie sposobu wykonywania obowiązków - 5

4)  umiejętność planowania i organizacji pracy - 5;

5)  podnoszenie kwalifikacji i poszerzanie wiedzy przydatnej do wykonywania obowiązków, w tym znajomość aktualnego stanu prawnego - 9;

6)  przestrzeganie dyscypliny pracy - 3;

7)  kultura osobista oraz stosunek do interesantów i współpracowników - 5.

Średnia ww. ocen (opinia w formie punktowej) wyniosła 5,57.

W opinii tej wskazano, że powód wykonywał swoje obowiązki zazwyczaj prawidłowo, jednak nie zawsze w możliwie najkrótszym czasie. Podano również, że od marca 2019 r. do marca 2021 r. zdarzało się, że powód przekraczał wyznaczony przez przełożonych termin wykonania powierzonego zadania. Nadmieniono, że powód nie zawsze potrafił rozplanować i zorganizować swoją pracę tak, by została wykonana jak najlepiej, nie przestrzegał też dyscypliny pracy, w tym często opuszczał swoje stanowisko pracy w sekretariacie Wydziału, nie usprawiedliwiając powodów swojej przedłużającej się nieobecności. W relacjach ze współpracownikami inicjował sytuacje trudne i konfliktowe.

30 września 2021 r. ocenę powoda sporządziła również M. W., Kierownik I Wydziału, nisko oceniając sprawność i szybkość wykonywania powierzonych mu obowiązków, wskazując, że powód nie podejmuje samodzielnie decyzji i nie wykazuje własnej inicjatywy. Nisko także oceniła gotowość powoda do podnoszenia kwalifikacji. Wskazała także, że powód często opuszcza stanowisko pracy, nie informując o tym przełożonego.

Powód ustosunkował się na piśmie do powyższych ocen w swoich pismach z dni 6 i 7 grudnia 2021 r. skierowanych do pracodawcy, zaprzeczając ich treści.

Dowód:



opinia bezpośredniego przełożonego z dnia 20 września 2021 r., k. 115;



pismo powoda z dnia 6 grudnia 2021 r., k. 192-194v;



pismo powoda z dnia 7 grudnia 2021 r., k. 187-191v.

W listopadzie 2021 r. powód poprosił Przewodniczącą Wydziału Informacji Sądowej I. P. (1) o sporządzenie opinii potrzebnej mu w związku z odbywaną aplikacją notarialną. Zgodnie z powyższą prośbą Przewodnicząca Wydziału Informacji Sądowej w dniu 25 listopada 2021 r. sporządziła opinię, w której wskazała, że powód z powierzonych obowiązków wywiązuje się terminowo i rzetelnie, wykazuje się m.in. dużą samodzielnością, umiejętnością formułowania wniosków i ich prawidłowego uzasadniania, a także stałym dążeniem do pogłębiania posiadanej wiedzy.

Sporządzając powyższą opinię Przewodniczącą Wydziału Informacji Sądowej celowo pominęła negatywne aspekty pracy powoda. Powód powiedział I. P. (2), że opinia ta jest mu potrzebna wyłącznie na potrzeby aplikacji notarialnej. I. P. (2), która miała złą opinię o powodzie jako pracowniku, ale znała go od wielu lat i osobiście lubiła, chciała wyświadczyć mu przysługę. Liczyła też na to, że powód będzie realizować się w innym zawodzie, poza (...).

Dowód:



opinia Przewodniczącej Wydziału Informacji Sądowej z dnia 25 listopada 2021 r., k. 31;



zeznania świadka I. P. (1) na rozprawie w dniu 4.11.2024 r., protokół skrócony rozprawy k. 585-587v.

Pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. skierowanym do Prezesa (...) we W. Kierownik Sekretariatu Wydziału I M. W. przedstawiła osobę powoda do dyspozycji pracodawcy. Wskazała, że od momentu przeniesienia powoda do Sekretariatu Wydziału I w dniu 1 lipca 2021 r. do 17 grudnia 2021 r. powód był nieobecny w pracy przez 69 dni roboczych. Zarzucała nadto, że powód nie wykonuje należycie przydzielonych mu zadań, w tym nie wykonuje zarządzeń sędziów w terminie oraz przetrzymuje w szafie sprawy, nie nadając im dalszego biegu. Podała też, że pozwany wykazuje się niesubordynacją w stosunku do przełożonego, tj. codziennie spóźnia się do pracy i mimo uwag kierownika nie zmienia swojej postawy, opuszcza stanowisko pracy kilka razy w ciągu dnia, nie informując o konieczności przerwy, zamiast wykonywać obowiązki służbowe zajmuje się sprawami niezwiązanymi z zakresem jego czynności, nie powiadamia kierownika o nieobecności w pracy. Przedstawiła ona również pełną analizę niewykonanych przez powoda zadań związanych przede wszystkim z jego przedłużającą się nieobecnością w miejscu pracy.

Dowód:



pismo Kierownika Sekretariatu Wydziału I z dnia 21 grudnia 2021 r., k. 117-120v.

Dnia 20 grudnia 2021 r. (...) we W. zwrócił się do (...) Związku Zawodowego (...) Sądów Administracyjnych RP w (...) we W. z informacją o zamiarze rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem.

W odpowiedzi na pismo ww. organizacja związkowa poinformowała pracodawcę, że C. W. (1) nie jest jej członkiem i nie podlega ochronie związku.

Dowód:



pismo z dnia 20.12.2021 r., w aktach osobowych powoda;



pismo z dnia 23.12.2021 r., w aktach osobowych powoda.

4 stycznia 2022 r. komisja kwalifikacyjna powołana do oceny kwalifikacyjnej urzędników i innych pracowników zatrudnionych w (...) we W. sporządziła opinię o powodzie za okres od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2021 r. W części punktowej dokonano ocen cząstkowych według podanych kryteriów w skali od 1 do 10, przy czym: od 0 do 2 stanowi ocenę niezadowalającą, powyżej 2 do 5 - zadowalającą, powyżej 5 do 8 - dobrą, a powyżej 8 do 10 - bardzo dobrą. Powód uzyskał wówczas następujące noty cząstkowe:

1)  terminowość i prawidłowość wykonywanych zadań – 5;

2)  zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji – 7;

3)  przejawianie inicjatywy, doskonalenie sposobu wykonywania obowiązków – 5;

4)  umiejętność planowania i organizacji pracy – 5;

5)  podnoszenie kwalifikacji i poszerzanie wiedzy przydatnej do wykonywania obowiązków, w tym znajomość aktualnego stanu prawnego – 7;

6)  przestrzeganie dyscypliny pracy – 3;

7)  kultura osobista oraz stosunek do interesantów i współpracowników – 5.

Średnia ww. ocen (opinia w formie punktowej) wyniosła 5,29.

Dowód:



protokół końcowy komisji kwalifikacyjnej, k. 84-85;



opinia komisji kwalifikacyjnej, k. 116.

10 marca 2022 r. Prezes (...) we W. sporządził arkusz oceny kwalifikacyjnej powoda. W arkuszu oceny podano, że powód swoje obowiązki w Wydziale Informacji Sądowej wykonywał zadowalająco. Zastrzeżenia budził jednak fakt, że niejednokrotnie powierzone zadania wykonywał w ostatnim dniu upływu terminu, co znacznie utrudniało przełożonym analizę przedstawionych projektów pism. Nadto zaznaczono m.in., że powód często nie potrafił właściwie ustalić priorytetów, co przekładało się na nieefektywną organizację pracy. Podano również, że kierownik sekretariatu Wydziału Informacji Sądowej przekazała, że powód notorycznie spóźniał się do pracy i nie odnotowywał tego faktu w przeznaczonej do tego ewidencji znajdującej się w (...), a nadto często opuszczał stanowisko pracy w sekretariacie Wydziału Informacji Sądowej bez uzasadnionej przyczyny, nie usprawiedliwiając kierownikowi sekretariatu przedłużającej się nieobecności. Powyższe działało natomiast demotywująco na pozostałych pracowników sekretariatu Wydziału Informacji Sądowej.

Od ww. oceny kwalifikacyjnej powód złożył sprzeciw.

Dowód:



arkusz oceny kwalifikacyjnej z dnia 10 marca 2022 r. - w aktach osobowych powoda;



sprzeciw powoda z dnia 21 marca 2022 r. - w aktach osobowych powoda.

Średnia ocen pracowników dokonanych w ramach oceny okresowej (...) we W. dokonana przez przełożonych wynosiła 8,86, średnia ocen komisji kwalifikacyjnej - 9,04, średnia ocen Prezesa Sądu – 8,84.

W porównaniu C. W. (1) do całego (...) przyznana punktacja kształtowała się następująco:



średnia za komórkę wg oceny przełożonego: (...) 8,73; C. W. (1) – 5,57 ;



średnia za komórkę wg oceny komisji: (...) 8,84, C. W. (1) - 5,29 ;



średnia za komórkę wg oceny Prezesa Sądu: (...) 8,84, C. W. (1) – 5,29 .

Dowód:



zestawienia dot. oceny kwalifikacyjnej urzędników i innych pracowników zatrudnionych w (...) we W., k. 195-203.

Na prośbę Prezesa (...) do treści ww. sprzeciwu pisemnie ustosunkowali się: Wiceprezes (...) B. H. (1), Wiceprezes (...) M. P., Przewodnicząca Wydziału WIS I. P. (2), Kierownik WIS C. D., a także Oddział Spraw Ogólnych i Osobowych (...). Zarządzeniem nadzorczym z dnia 4 kwietnia 2022 r. Prezes (...) we W. nie uwzględnił sprzeciwu powoda.

Dowód:



zarządzenie nadzorcze Prezesa (...) we W. z dnia 4 kwietnia 2022 r. wraz z uzasadnieniem, k. 86-113;



pismo Wiceprezesa (...) B. H. (1) z dnia 29 marca 2022 r., k. 122-123;



pismo sędzi Dagmary Dominik-Ogińskiej z dnia 25 marca 2022 r., k. 125-126v;



pismo Oddziału Spraw Ogólnych i Osobowych z dnia 29 marca 2022 r., k. 130-131;



pismo sędzi Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej z dnia 23 marca 2022 r., k. 141-142;



pismo kierownika sekretariatu WIS z dnia 29 marca 2022 r., k. 144-147v.

W kwietniu 2022 r. powód zwrócił się do (...) Związku Zawodowego (...) Sądów Administracyjnych Rzeczypospolitej Polskiej, działającego od lat u pozwanego pracodawcy, o powołanie go na reprezentanta związku, gdyż chciał zostać objęty szczególną ochroną stosunku pracy przed wypowiedzeniem. Powód wprost mówił, że chce zostać reprezentantem związku po to, aby uchronić się przed wypowiedzeniem umowy o pracę . Ww. związek zawodowy nie udzielił powodowi ochrony.

Powód był członkiem ww. organizacji od kwietnia do października 2022 roku.

Dowód:



opinia „amicus curiae” (...) (...) (...) (...), k. 208-210;



zeznania świadka C. I. na rozprawie 11.06.2025 r., protokół skrócony rozprawy, k. 647v-648.

W okresach od 1 grudnia 2021 r. do 21 grudnia 2021 r., następnie dnia 23 grudnia 2021 r., a później od 27 grudnia 2021 r. do 24 czerwca 2022 r. i od 28 do 30 czerwca 2022 r. powód był nieobecny w pracy z powodu choroby lub w związku z urlopem na żądanie.

Dowód:



wykaz nieobecności pracownika z dnia 21.08.2023 r., k. 434.

Oświadczeniem z dnia 1 lipca 2022 r. strona pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony od dnia 1 września 2005 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął 31 października 2022 r.

W uzasadnieniu ww. oświadczenia wskazano, że przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę jest niska jakość świadczonej przez powoda pracy, wyrażająca się w szczególności w:



niższej od przeciętnej szybkości wykonywania powierzonych obowiązków i zadań zlecanych przez przełożonego;



nieprzestrzeganiu dyscypliny pracy przejawiającym się spóźnieniami i samowolnym oddalaniem się ze stanowiska pracy bez uzasadnionej przyczyny i bez informowania przełożonych oraz częstym prowadzeniem prywatnych rozmów przez telefon komórkowy w czasie pracy;



przekraczanie wyznaczanych przez przełożonego terminów wykonania powierzonych zadań.

Wskazano, że powyższe okoliczności były komunikowane powodowi w dokonanej ocenie okresowej.

Powoda poinformowano o zwolnieniu go z obowiązku świadczenia pracy w okresie od 1 września 2022 r. do 31 października 2022 r. z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, a także o możliwości złożenia wniosku o zwolnienie na poszukiwanie pracy w wymiarze 3 dni roboczych.

Powód został pouczony o prawie wniesienia odwołania do sądu pracy w terminie 21 dni od dnia doręczenia ww. pisma.

Powód odebrał oświadczenie pracodawcy w dniu 1 lipca 2022 r.

Dowód:



oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem z dnia 1 lipca 2022 r., k. 15-15v.

Na początku lipca 2022 r., już po odebraniu wypowiedzenia umowy o pracę, powód przystąpił do (...) (...) (...) (...). W lipcu 2022 r. ww. związek zawodowy objął swoim działaniem (...) we T..

Dowód:



opinia „amicus curiae” (...) (...) (...) (...), k. 208-210;



uchwała nr 1/05/07/2022, k. 266.

29 sierpnia 2022 r. Przewodnicząca Wydziału I sędzia Dagmara Dominik-Ogińska sporządziła notatkę służbową. Z jej treści wynikało, że w ww. dacie powód na ok. godzinę oddalił się z miejsca pracy na stanowisku pracy, w związku z czym, w obecności Kierownika Sekretariatu Wydziału I Z. I. L. (1), został on pouczony o konieczności świadczenia pracy na stanowisku pracy zgodnie z regulaminem pracy. Powoda poinformowano także, że kolejny taki incydent zostanie zgłoszony do Prezesa oraz Oddziału Kadr jako przewinienie pracownicze.

Dowód:



notatka służbowa z dnia 29 sierpnia 2022 r. - w aktach osobowych powoda.

W październiku 2022 r. (...) (...) (...) (...) powołała C. W. (1) na Koordynatora w jednostce organizacyjnej – (...) we W. i objęła go ochroną w trybie art. 32 ustawy o związkach zawodowych na okres sprawowania funkcji w kadencji 2018-2023.

Powód ubiegał się wcześniej o powołanie na reprezentanta związku i objęcie ochroną w (...) regionie ww. związku zawodowego, ale mu odmówiono . W związku z tym powód udał się do regionu śląsko-(...).

Powód przekonał działacza związku (...) do objęcia powoda szczególną ochroną, opowiadając mu, że zakład pracy strony pozwanej jest miejscem wrogim dla związków zawodowych, że strona pozwana nie pozwala na działalność organizacji związkowych i że osoby zainteresowane działalnością związkową muszą się w (...) we W. ukrywać, gdyż boją się szykan. M. O. uwierzył w powyższą wypowiedź powoda, pomimo że uważał, iż jest podejrzane, że (...) region związku zawodowego nie chciał z powodem współpracować.

Dnia 24 października 2022 r. związek zawodowy poinformował pozwanego pracodawcę o powołaniu C. W. (1) na stanowisko Koordynatora.

Dowód:



uchwała nr 1/24/10/2022, k. 268;



uchwała nr 2/24/10/2022, k. 267;



informacja o koordynatorach z dnia 24.10.2022 r., k. 269;



pismo w sprawie pracowniczej (dokument elektroniczny), k. 270;



zeznania świadka M. O. na rozprawie w dniu 11.06.2025 r., protokół skrócony rozprawy k. 646-647.

W dniu 27 października 2022 r. (...) (...) zwróciła się do Prezesa (...), wnosząc o cofnięcie oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę z C. W. (1) wobec objęcia go ochroną jako działacza związkowego.

Dowód:



pismo z dnia 27.10.2022 r., k. 273-273v.

Pracodawca nie cofnął oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę z C. W. (1). Umowa o pracę powoda z pozwanym uległa rozwiązaniu z dniem 31.10.2022 r.

Dowód:



pismo z dnia 2.11.2022 r., k. 412-414.

Wskutek kontroli przeprowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy zainicjowanej z związku ze skargą powoda, PIP stwierdził, że u pracodawcy nie była prowadzona należycie dokładna ewidencja czasu pracy.

Dowód:



protokół PIP z dnia 20.12.2022 r., k. 223-243.

Dowód:



pismo z dnia 3.01.2023 r., k. 422;



zeznania świadka M. O. na rozprawie w dniu 11.06.2025 r., protokół skrócony rozprawy k. 646-647.

Pracodawca początkowo złożył (...) (...) zastrzeżenia co do liczby członków organizacji związkowej, jednak później je wycofał.

Dowód:



przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Sądu E. M. na rozprawach w dniach 24.10.2025 r. i 11.02.2026 r., protokoły skrócone rozpraw k. 782-784, 788-788v.

W lutym 2023 r. pracodawca złożył pozew o ustalenie, że w okresie od 6 września 2022 r. do dnia 8 stycznia 2023 r. (...) (...) nie przysługiwały uprawnienia organizacji związkowej. Powództwo zostało oddalone.

Dowód:



przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Sądu E. M. na rozprawach w dniach 24.10.2025 r. i 11.02.2026 r., protokoły skrócone rozpraw k. 782-784, 788-788v;



pozew o ustalenie, k. 354-362;



potwierdzenie nadania z dnia 02.02.2023 r., k. 352;



wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 30.08.2024 r., k. 641;



wyrok Sąd Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28.04.2025 r., k. 640.

W chwili rozwiązania stosunku pracy powód był objęty szczególną ochroną stosunku pracy jako członek zarządu (...) (...). Ww. związkowi zawodowemu przysługiwały uprawnienia zakładowej organizacji związkowej w okresie od 6 września 2022 r. do 8 stycznia 2023 r. wobec cofnięcia przez pozwanego zastrzeżeń do przedstawionej przez organizację związkową liczby jej członków w styczniu 2023 r.

Dowód:



przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Sądu E. M. na rozprawach w dniach 24.10.2025 r. i 11.02.2026 r., protokoły skrócone rozpraw k. 782-784, 788-788v.

Powód został odwołany w listopadzie 2023 r. z funkcji koordynatora (...) (...). Powód wystąpił wówczas z (...) (...).

Zatrudnienie powoda na stanowisku dyrektora Sądu w Strzelcach P. nie stanowiło przeszkody w jego dalszym członkostwie w organizacji związkowej.

Dowód:



przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Sądu E. M. na rozprawach w dniach 24.10.2025 r. i 11.02.2026 r., protokoły skrócone rozpraw k. 782-784, 788-788v;



przesłuchanie powoda (częściowo), k. 648-650, 774-777 i 780-781v.

Wbrew temu, co powód zrelacjonował M. O., (...) we T. nie był miejscem wrogim dla związków zawodowych , pracodawca nie komentował członkostwa w organizacji związkowej, nie utrudniał działania organizacji. W zakładzie pracy strony pozwanej od lat jawnie, za zgodą i wiedzą pracodawcy, działał (...) Związek Zawodowy Pracowników Sądów Administracyjnych Rzeczypospolitej Polskiej. Pracodawca w żaden sposób nie utrudniał działalności tego związku zawodowego. Pracodawca udostępniał sale konferencyjne na zebrania członków związku. Związek dysponował własną gablotą do wywieszania ogłoszeń. Pracodawca konsultował ze związkiem czynności z zakresu prawa pracy, np. wprowadzenie regulaminu pracy.

Po objęciu zakładu pracy strony pozwanej działalnością (...) (...), związek ten był pod każdym względem traktowany na równi z (...) Związkiem Zawodowym (...) Sądów Administracyjnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Dowód:



zeznania świadka C. I. na rozprawie w dniu 11.06.2025 r., protokół skrócony rozprawy, k. 647v-648;



przesłuchanie w charakterze strony pozwanej Prezesa Sądu Ireneusza (...) na rozprawach w dniach 24.10.2025 r. i 11.02.2026 r., protokoły skrócone rozpraw k. 782-784, 788-788v.

Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda brutto z ostatnich trzech miesięcy pracy wynosi 6.775,56 zł.

Dowód:



zaświadczenie z dnia 5 października 2022 r., k. 83.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszym postępowaniu powód domagał się ostatecznie przywrócenia do pracy u strony pozwanej na dotychczasowych warunkach pracy i płacy, zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej kwoty 166.518,00 zł tytułem wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia następującego po dniu podjęcia pracy do dnia zapłaty oraz zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz kwotę 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Strona pozwana wnosiła natomiast o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Stan faktyczny w sprawie Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o dowody z dokumentów wskazane w treści uzasadnienia, dopuszczone przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243(2) k.p.c. Strony nie kwestionowały autentyczności zgromadzonych w sprawie dokumentów i Sąd Rejonowy nie dostrzegł z urzędu żadnych okoliczności przemawiających za odmówieniem tym dokumentom przymiotu wiarygodności.

Sąd Rejonowy pominął jednak dowód z dokumentu w postaci „spisów spraw z wniosków o dostęp do informacji publicznej zarejestrowanych w Wydziale Informacji Sądowej we T., od symbolem 044 w latach 2011-2016”, „protokołu rozprawy z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie zawisłej przed tutejszym Sąd pod sygnaturą akt IV P 498/23” (k. 645-645v), „książka ewidencji poboru i zdawania kluczy”, „zarządzenia nr (...) z dnia 25 marca 2013 r.” (k. 788v) jako mających wykazać fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy i jako zmierzających jedynie do przedłużenia postępowania (art. 235(2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c.).

Pierwszy z wymienionych dokumentów dotyczył okresu od 2011 do 2016, a więc okresu odległego, który nie miał wpływu na wypowiedzenie powodowi umowy o pracę, jako że pracodawca dokonywał oceny pracy powoda w latach 2019-2022. Zdarzenia mające miejsce w latach 2011-2016 nie były przez pracodawcę powoływane jako przyczyny wypowiedzenia, więc ich ustalanie przez Sąd było pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu rozprawy z dnia 13 lutego 2025 roku Sąd uznał za nieistotne, bowiem powód wnioskował o przeprowadzenie tego dowodu celem dowiedzenia niszczenia i usuwania bliżej nieokreślonych dokumentów przez stronę pozwaną. Fakty podlegające stwierdzeniu tym dowodem były nieistotne dla rozstrzygnięcia.

Dokumenty dotyczące poboru i zdawania kluczy, w tym książka ewidencji i zarządzenie nr (...) były nieistotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, bowiem dowodem tym powód próbował wykazać fakt wykonywania pracy w nadgodzinach, co nie było przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Kwestia wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach jest przedmiotem odrębnego procesu pomiędzy tymi samymi stronami (IV P 498/23).

Sąd Rejonowy ustaleń stanu faktycznego dokonał także w oparciu o zeznania świadków: C. D., M. W., M. P., B. H. (2), I. L. (2), O. O., I. P. (1) i C. I..

Zeznania tych świadków korespondowały ze sobą, były jasne, logiczne i szczegółowe, a także znajdowały potwierdzenie w innym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w związku z czym Sąd Rejonowy dał im wiarę w całości. Wszyscy przełożeni powoda podczas swoich zeznań podtrzymali zarzuty stawiane powodowi w pisemnych ocenach sporządzonych przed złożeniem powodowi wypowiedzenia umowy o pracę w odpowiedzi na jego sprzeciw i powoływali te same konkretne okoliczności na podtrzymanie swoich twierdzeń. Nie podważało przy tym wiarygodności zeznań sędzi Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej wystawienie przez nią powodowi w przeszłości pozytywnej oceny. Jak zeznała, w przeszłości sporządziła pozytywną pisemną ocenę o powodzie wyłącznie na prośbę powoda. Powód poinformował ją, że potrzebuje jej opinii w sprawie dot. jego aplikacji notarialnej i świadek sporządziła pozytywną opinię z sympatii do powoda, pomijając liczne negatywne aspekty jego pracy. Zeznania świadka C. I., jawiły się jako wiarygodne również z tego względu, że świadek od wielu lat jest działaczem aktywnej u strony pozwanej organizacji związkowej, w związku posiadała bezpośrednią wiedzę o postawie pracodawcy wobec działających u niego organizacji związkowych.

Pełnomocnik powoda nieprzekonująco argumentował, że przyczyny wypowiedzenia nie zostały przez stronę pozwaną wykazane, gdyż strona pozwana nie przedstawiła na poparciem swoich twierdzeń co do faktów dowodów z dokumentów, a jedynie dowody osobowe.

Po pierwsze, wbrew powyższej argumentacji pełnomocnika powoda, strona pozwana przedstawiła dowody z dokumentów w postaci pisemnych ocen cząstkowych i pisemnej oceny okresowej.

Po drugie, polski proces cywilny nie zna formalnej teorii dowodów. Fakty mogą być wykazane również dowodami osobowymi.

Pełnomocnik powoda argumentował również, że przełożeni powoda, przesłuchani w niniejszym procesie jako świadkowie, nie mogli ocenić pracy powoda jako gorszej od przeciętnej, gdyż brak jest w zakładzie strony szczegółowej instrukcji ustalania, czym jest przeciętna praca. Powyższy argument jest nieprzekonujący. Jest rzeczą oczywistą, że przełożeni mogą oceniać pracę swoich podwładnych co do jakości (ilość błędów i pomyłek, konieczność dokonywania poprawek), szybkości (dochowywanie terminów wyznaczonych pracownikowi przez przełożonego) czy postawy pracownika (punktualność, rzeczywiste świadczenie pracy w jej godzinach). Nie jest do tego potrzebna żadna szczegółowa instrukcja, a jedynie zwykła zdolność postrzegania . Biorąc pod uwagę bezpośredni sposób kontrolowania pracy powoda przez przełożonych, dużą częstotliwość jego kontaktów z przełożonymi i małą liczbę pracowników w poszczególnych wydziałach Sądu, nic nie stało na przeszkodzie, aby przełożeni powoda takiej miarodajnej oceny dokonali.

Zeznania świadka Z. O. okazały się przydatne dla ustaleń stanu faktycznego jedynie w części. Świadek nie miał wiedzy o wykonywaniu przez powoda obowiązków, a także o ocenie jego pracy przez przełożonych. Sam nie był przełożonym powoda. Zeznania tego świadka pozwoliły jednak na ustalenie sposobu prowadzenia przez pozwanego pracodawcę ewidencji czasu pracy pracowników, bowiem zakres obowiązków świadka jako dyrektora pozwanego obejmował sprawy kadrowe.

Sąd Rejonowy nie dał natomiast wiary zeznaniom świadka L. O., w zakresie w jakim świadek ten pozytywnie oceniał pracę powoda. Taka ocena powoda jawiła się Sądowi jako nieuzasadniona. Świadek pracuje u strony pozwanej na stanowisku bibliotekarki, a więc innym niż powód, a jej kontakt z powodem był sporadyczny - powód i świadek pracowali w innych pokojach. Z tych względów w ocenie Sądu Rejonowego, świadek nie mogła mieć wiedzy o wykonywaniu przez powoda obowiązków pracowniczych na zajmowanych przez niego stanowiskach, o dokładnym przebiegu jego zatrudnienia, a także nie miała możliwości oceny jakości pracy świadczonej przez powoda. Powyższe potwierdza fakt, że świadek pozostawała mylnym w przekonaniu, iż powód pracował u pozwanego na stanowisku asystenta sędziego, a powód takiego stanowiska nigdy nie zajmował . Poza powyższym, zeznania świadka były w tym zakresie ogólne, a świadek przywoływał na poparcie swoich twierdzeń zachowania powoda, które miały miejsce wiele lat temu, jak opieka nad siostrzeńcem sędzi w 2006 roku .

Sąd uznał za niewiarygodny dowód z przesłuchania powoda, który stał w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym i był wewnętrznie niespójny. Powód w sposób zawiły, niejasny i niekonkretny odpowiadał na pytania Sądu, a także wielokrotnie zmieniał swoje twierdzenia w toku procesu. Ponadto, przejawiał bardzo emocjonalne, negatywne nastawienie do strony pozwanej, co objawiało się w natarczywym sposobie zadawania pytań i ciągłym oskarżaniu strony pozwanej o coraz to cięższe przestępstwa, na poparcie których nie przestawiał żadnych dowodów. Powód twierdził na przykład, że pracodawca mu groził, celowo niszczył ewidencję jego pracy w nadgodzinach, a dokonanie oceny wszystkich 87 pracowników służyło zbieraniu materiałów wyłącznie przeciwko niemu. Szczególnie nieuzasadnione jawiło się przy tym twierdzenie powoda o tym, że świadkowie zeznawali na korzyść strony pozwanej pod przymusem z jej strony. Sędzia Mirosława Rozbicka-Ostrowska na chwilę składania zeznań jako świadek była już w stanie spoczynku, co wskazuje na to, że treść jej zeznań nie była wymuszona.

Odmiennie, a więc jako wiarygodne Sąd Rejonowy ocenił przesłuchanie Prezesa Sądu Ireneusza Dukiela w charakterze strony pozwanej, które uzupełniło zeznania świadków słuchanych w postępowaniu, było wyczerpujące i logiczne, a nadto pozwoliło ustalić dokładny przebieg zatrudnienia powoda w powiązaniu z przedłożonymi w postępowaniu dowodami z dokumentów.

Nieprzekonujący jest argument pełnomocnika powoda, że obecność prezesa strony pozwanej na rozprawie jest dowodem na jego złośliwe nastawienie względem powoda. Strona pozwana ma prawo brać udział w rozprawie wyznaczonej w procesie, którego jest stroną . W żadnym wypadku nie może to być poczytywane przeciwko niej. W ocenie Sądu prezes strony pozwanej, biorąc pod uwagę wielokrotne, prima facie bezpodstawne oskarżenia jego osoby o ciężkie przestępstwa, wygłaszane przez powoda w toku rozprawy, wykazywał względem powoda postawę wręcz powściągliwą. Nic nie wskazuje na to, aby rzeczywistą przyczyną wypowiedzenia była osobista antypatia prezesa strony pozwanej względem powoda.

Wskazać także należy, że w toku postępowania nie przeprowadzono dowodów z zeznań świadków E. T. oraz O. Ś., o których przeprowadzenie pierwotnie wnioskował powód, wobec cofnięcia wniosku o przeprowadzenie dowodów z zeznań tych świadków.

Przechodząc do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku wskazać należy, że rozwiązanie umowy o pracę za uprzednim wypowiedzeniem stanowi podstawowy, ustawowo przewidziany sposób zakończenia stosunku pracy i – zgodnie z art. 32 § 1 k.p. – przysługuje każdej ze stron umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Konstrukcja ta opiera się na założeniu, że trwałość stosunku pracy nie ma charakteru absolutnego, a ustawodawca dopuszcza możliwość jego zakończenia z zachowaniem ustawowych gwarancji ochronnych, w szczególności obowiązku wskazania przyczyny wypowiedzenia oraz zachowania okresu wypowiedzenia.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym, „normalnym” sposobem rozwiązania stosunku pracy, a pracodawca nie ma obowiązku wykazywania szczególnej doniosłości czy nadzwyczajnej wagi przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie. Wskazuje się, że przyczyna wypowiedzenia powinna być rzeczywista, konkretna i zrozumiała dla pracownika, ale nie musi mieć charakteru ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych (por. m.in. . wyroki SN: z 2 października 1996 r., I PRN 69/96; z 4 grudnia 1997 r., I PKN 419/97; z 19 marca 2014 r., I PK 177/13). Sąd Najwyższy podkreśla również, że wypowiedzenie umowy o pracę jest czynnością prawną o charakterze ocennym, a pracodawca ma prawo do swobodnej oceny przydatności pracownika do dalszego zatrudnienia, o ile ocena ta nie ma charakteru arbitralnego i znajduje oparcie w ustalonych okolicznościach faktycznych.

W judykaturze akcentuje się także, że wypowiedzenie może być uzasadnione zarówno przyczynami dotyczącymi pracownika, jak i potrzebami organizacyjnymi pracodawcy, a ocena zasadności wypowiedzenia dokonywana jest z perspektywy momentu jego złożenia, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że pracodawca nie jest zobowiązany do tolerowania sytuacji, które dezorganizują pracę, zakłócają współpracę w zespole lub prowadzą do utraty zaufania do pracownika, nawet jeśli nie dochodzi do ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych (por. wyroki SN: z 27 czerwca 2013 r., II PK 304/12; z 10 listopada 1998 r., I PKN 434/98).

Podkreślenia nadto wymaga, iż prawo wypowiadania umów o pracę zawieranych na czas nieokreślony ograniczone jest klauzulą generalną, w myśl której każde wypowiedzenie tego rodzaju umowy musi zawierać uzasadnienie merytoryczne. Zgodnie bowiem z przepisem art. 30 § 4 k.p. oświadczenie woli pracodawcy o wypowiedzeniu umowy zawartej na czas nieokreślony powinno zawierać przyczynę dokonania tego rodzaju czynności prawnej. Nie budzi przy tym wątpliwości, iż wskazana przyczyna wypowiedzenia musi być konkretna i rzeczywista. Naruszenie przepisu art. 30 § 4 k.p. ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny wypowiedzenia, bądź gdy wskazana przez niego przyczyna jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika. Warunku podania pracownikowi przyczyn uzasadniających wypowiedzenie umowy o pracę nie może zastąpić ocena pracodawcy, iż przyczyna ta była znana pracownikowi. Podanie pracownikowi przyczyny wypowiedzenia, zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1997 r. (sygn. akt I PKN 315/97), ma umożliwić mu dokonanie racjonalnej oceny, czy ta przyczyna w rzeczywistości istnieje i czy w związku z tym zaskarżenie czynności prawnej pracodawcy może doprowadzić do uzyskania przez pracownika odpowiednich korzyści (odszkodowania lub przywrócenia do pracy). Niedopuszczalne są więc również przyczyny enigmatyczne bez konkretnego wskazania, które zachowania lub zaniechania pracownika stanowią przyczynę wypowiedzenia mu pracy. Ponadto ocena wskazanej przyczyny pod kątem jej należytego skonkretyzowania jest dokonywana z perspektywy jego adresata, tj. pracownika. To pracownik ma wiedzieć i rozumieć, z jakiego powodu pracodawca dokonał wypowiedzenia umowy o pracę. Wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony może zatem nastąpić tylko z uzasadnionych powodów, które stanowią przesłankę materialnoprawną dopuszczalności wypowiedzenia, ograniczającą pod względem prawnym, a nie tylko faktycznym swobodę rozwiązywania umów o pracę z inicjatywy pracodawcy. Warto wskazać, iż w związku z tym, że Kodeks pracy nie zawiera katalogu przyczyn uzasadniających wypowiadanie umów, jak również nie określa, w jakich wypadkach wypowiedzenie jest nieuzasadnione, przesłanki zasadności wypowiedzenia opierają się na ocenach pozaustawowych. Ocena zasadności wypowiedzenia, przysługująca organowi stosującemu prawo, zależy zatem od okoliczności każdego indywidualnego przypadku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2012 r., II PK 252/11, LEX nr 1215430, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2010 r., III PK 28/10, OSNP 2012/3-4/35).

Podstawę prawną roszczenia powoda materialnego o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach stanowił przepis art. 45 § 1 k.p., zgodnie z którym: „W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, Sąd Pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.” Regulacja ta pozwala zatem na uznanie nieskuteczności zarówno wypowiedzenia dokonanego z naruszeniem formalnego wymagania określonego w art. 30 § 4 k.p., jak i wypowiedzenia, w którym pracodawca, podając przyczynę wypowiedzenia, nie naruszył wskazanego przepisu, lecz była ona niewystarczająca, aby uzasadniać wypowiedzenie, bądź okazała się nieistniejąca (nieprawdziwa, nierzeczywista) i w tym znaczeniu pozorna (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2017r., sygn. I PK 323/16, LEX nr 2428810).

Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, wypowiedzenie umowy o pracę jest nieuzasadnione w rozumieniu art. 45 § 1 k.p. wówczas, gdy w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę pracodawca podał pracownikowi przyczynę pozorną, nieprawdziwą i niekonkretną (por. wyrok SN z 07.10.2009r., III PK 34/09, Lex nr 560866). Przy czym wskazać należy, iż jednocześnie przyjmuje się, że wymóg wskazania przez pracodawcę konkretnej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę nie jest równoznaczny z koniecznością sformułowania jej w sposób szczegółowy, drobiazgowy, z powołaniem opisów wszystkich faktów i zdarzeń, dokumentów, ich dat oraz wskazaniem poszczególnych działań czy zaniechań składających się w ocenie pracodawcy na przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę. Wymóg konkretności tej przyczyny może być spełniony również poprzez wskazanie kategorii zdarzeń, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że szczegółowe motywy wypowiedzenia są pracownikowi znane, na przykład z racji zajmowanego stanowiska i związanego z nim dostępu do informacji zakładu, czy też stopnia wykształcenia i poziomu kwalifikacji zawodowych (por. wyrok SN z 04.11.2008r., II PK 82/08, Lex nr 489012).

Z powyższego jednoznacznie wynika zatem, że konkretność wskazania przyczyny wypowiedzenia lub rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w rozumieniu przepisu art. 30 § 4 k.p. należy analizować z uwzględnieniem innych znanych pracownikowi okoliczności uściślających tę przyczynę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 02.09.1998 r., I PKN 271/98, OSNAP 1999, nr 18, poz. 577).

Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu była więc ocena złożonego powodowi wypowiedzenia umowy o pracę, a w szczególności przyczyny wskazanej przez stronę pozwaną w jego treści.

W tym zakresie należy wskazać, że rozpoznając powództwo oparte na treści art. 45 § 1 k.p., Sąd w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy wypowiedzenie jest zgodne z prawem, a zatem czy spełnia wymogi formalne.

Nie było kwestionowane przez powoda, że oświadczenie pracodawcy złożone zostało na piśmie, czyniąc zadość przepisowi art. 30 § 3 k.p., zawierało wskazanie przyczyny wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 2 k.p.) oraz pouczenie o przysługującym prawie i trybie odwołania pracownika do sądu pracy (art. 30 § 5 k.p.).

Sąd wskazuje, iż oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, złożone powodowi w dniu 1 lipca 2022 r., spełniało wszelkie wymogi formalne przewidziane przepisami prawa pracy . Dokument ten został sporządzony w formie pisemnej, a wypowiedzenie zostało doręczone powodowi w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jego treścią. Co więcej powód po zapoznaniu się z oświadczeniem, złożył pod nim podpis potwierdzający jego odbiór, co wyczerpało przesłankę skutecznego doręczenia w rozumieniu przepisów prawa pracy. Ponadto, oświadczenie zawierało wymagane pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie wniesienia odwołania do sądu pracy, co stanowi istotny element formalny wypowiedzenia, mający na celu zabezpieczenie interesów pracownika i zapewnienie mu możliwości skorzystania z przewidzianych środków ochrony prawnej. W świetle powyższego, Sąd uznał, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, zarówno pod względem formy, jak i trybu doręczenia.

W sytuacji, gdy pracownik objęty jest szczególną ochroną trwałości stosunku pracy na podstawie art. 32 ustawy o związkach zawodowych, obowiązek uzyskania zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej na wypowiedzenie lub rozwiązanie stosunku pracy ma charakter dalej idący niż określony w art. 38 k.p. obowiązek pracodawcy przeprowadzenia konsultacji zamiaru wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony lub nieokreślony z zakładową organizacją związkową reprezentującą pracownika i – jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 maja 1999 r., I PKN 678/98 – „pochłania” obowiązek konsultacyjny wynikający z art. 38 k.p., czyniąc go bezprzedmiotowym w zakresie pracowników objętych ochroną szczególną (OSNP 2000/13, poz. 512) .

Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2025 r., poz. 440, t.j.; dalej jako: ustawa o związkach zawodowych) pracodawca nie może bez uprzedniej zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z pracownikiem wskazanym uchwałą zarządu tej organizacji, będącym jej członkiem, ani z inną osobą wykonującą pracę zarobkową, która – jako członek organizacji – została upoważniona do reprezentowania jej wobec pracodawcy lub organu dokonującego czynności z zakresu prawa pracy. Ochrona ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyjątki od niej przewidziane zostały jedynie w sytuacji ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy bądź w przypadkach wskazanych w przepisach szczególnych. Z kolei art. 32 ust. 2 ustawy określa czasowy zakres ochrony, wskazując, iż trwa ona przez okres wskazany w uchwale zarządu organizacji związkowej, a po jego upływie – dodatkowo przez czas odpowiadający połowie okresu ochronnego, nie dłużej jednak niż przez rok.

Analiza ratio legis powyższej regulacji prowadzi do wniosku, iż jej celem jest zapewnienie działaczom związkowym realnej i efektywnej możliwości wykonywania funkcji związkowych , w szczególności w zakresie reprezentowania interesów pracowników wobec pracodawcy, bez obawy o negatywne konsekwencje w sferze zatrudnienia. Ochrona ta ma charakter gwarancyjny i służy stworzeniu warunków umożliwiających niezależne, wolne od nacisków i represji prowadzenie działalności związkowej. Jest ona zatem instrumentem służącym realizacji konstytucyjnej wolności zrzeszania się pracowników oraz zapewnieniu równowagi stron stosunku pracy, w którym pracodawca z natury rzeczy znajduje się w pozycji dominującej.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż ochrona przewidziana w art. 32 ustawy o związkach zawodowych nie ma charakteru absolutnego i nie może być traktowana jako swoisty „immunitet” pracowniczy, gwarantujący nieusuwalność z zatrudnienia niezależnie od okoliczności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie akcentuje się, że ochrona ta nie może prowadzić do nieuzasadnionego uprzywilejowania działacza związkowego względem pozostałych pracowników ani stanowić narzędzia służącego do blokowania uzasadnionych decyzji organizacyjnych pracodawcy . Jej funkcją nie jest bowiem zapewnienie trwałości zatrudnienia jako wartości samoistnej , lecz zabezpieczenie swobody działalności związkowej przed działaniami odwetowymi lub represyjnymi pracodawcy. Ochrona ta ma zatem charakter instrumentalny – służy realizacji celu nadrzędnego, jakim jest prawidłowe funkcjonowanie organizacji związkowej oraz jej zdolność do reprezentowania pracowników w sposób niezależny i efektywny ( por. wyroki Sądu Najwyższego: z 4 marca 2021 r., II PSKP 14/21, LEX nr 3177700; 26 listopada 2003 r., I PKN 616/02, Prawo Pracy 2004 nr 6; 11 września 2001 r., I PKN 619/00, OSNP 2003 Nr 16, poz. 376, z 15 kwietnia 2025 r., III PSKP 45/24, LEX nr 3905452).

Co do zasady naruszenie przez pracodawcę obowiązku uzyskania uprzedniej zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem objętym szczególną ochroną wynikającą z art. 32 ustawy o związkach zawodowych prowadzi do kwalifikacji takiego wypowiedzenia jako czynności sprzecznej z prawem. Ochrona przewidziana w art. 32 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że pracodawca nie może jej uchylić ani ograniczyć w drodze jednostronnej decyzji, a dokonanie wypowiedzenia bez wymaganej zgody stanowi naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 k.p. W konsekwencji pracownikowi przysługują roszczenia restytucyjne lub kompensacyjne, tj. roszczenie o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że naruszenie ochrony związkowej skutkuje co do zasady koniecznością uwzględnienia roszczenia pracownika o przywrócenie do pracy, gdyż wypowiedzenie dokonane bez zgody organizacji związkowej jest czynnością dotkniętą wadą prawną, której nie można konwalidować ani sanować w toku postępowania sądowego.

Jednocześnie jednak podkreślenia wymaga, iż ochrona przewidziana w art. 32 ustawy o związkach zawodowych – choć szeroka i mająca charakter gwarancyjny – nie jest ochroną absolutną i nie może być wykorzystywana w sposób sprzeczny z jej społeczno‑gospodarczym przeznaczeniem. Zgodnie z art. 8 k.p. nie korzysta z ochrony prawa podmiotowego ten, kto wykonuje je w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego lub społeczno‑gospodarczym przeznaczeniem prawa. W judykaturze Sądu Najwyższego konsekwentnie wskazuje się, że ochrona związkowa nie może być traktowana jako instrument służący do uniemożliwienia pracodawcy podejmowania uzasadnionych decyzji kadrowych, ani jako środek pozwalający pracownikowi na uchylenie się od odpowiedzialności za własne zachowania naruszające obowiązki pracownicze. Ochrona ta ma bowiem charakter funkcjonalny – służy zapewnieniu niezależności działacza związkowego w wykonywaniu funkcji reprezentacyjnych, a nie zapewnieniu mu nieusuwalności z pracy niezależnie od okoliczności.

W wyroku z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt III PSKP 17/21, Sąd Najwyższy wyraźnie podkreślił, że intencjonalne objęcie pracownika ochroną związkową wyłącznie w celu uniemożliwienia pracodawcy rozwiązania stosunku pracy, a nie w celu zapewnienia rzeczywistej możliwości wykonywania funkcji związkowych, stanowi nadużycie prawa i jako takie nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Sąd Najwyższy wskazał, że ochrona ta nie może być wykorzystywana instrumentalnie, w szczególności w sytuacji, gdy pracownik nie wykonuje faktycznie żadnych czynności związkowych , nie uczestniczy w pracach organów organizacji, nie realizuje funkcji przedstawicielskich, a objęcie go ochroną następuje dopiero po powzięciu przez organizację związkową informacji o zamiarze wypowiedzenia mu umowy o pracę. W takich przypadkach – jak podkreśla Sąd Najwyższy – dochodzi do obejścia prawa, a działanie organizacji związkowej i pracownika nie zasługuje na ochronę (OSNP 2022/4/33).

W świetle powyższego ocena zasadności powoływania się przez pracownika na ochronę z art. 32 ustawy o związkach zawodowych wymaga każdorazowo zbadania okoliczności towarzyszących objęciu go ochroną, w szczególności czy objęcie ochroną nastąpiło przed powzięciem przez organizację związkową informacji o zamiarze wypowiedzenia stosunku pracy, czy pracownik faktycznie wykonywał funkcje związkowe, uczestniczył w pracach organów związku, reprezentował organizację wobec pracodawcy, czy objęcie ochroną miało charakter rzeczywisty i funkcjonalny, czy też jedynie formalny i pozorny, a także czy działanie organizacji związkowej nie było reakcją na działania pracodawcy, mającą na celu wyłącznie zablokowanie możliwości rozwiązania stosunku pracy.

W judykaturze podkreśla się, że ochrona związkowa nie obejmuje zachowań stanowiących nadużycie prawa podmiotowego, a działania podejmowane wyłącznie w celu uniemożliwienia rozwiązania stosunku pracy nie korzystają z ochrony przewidzianej w art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że ochrona ta nie może być wykorzystywana jako tarcza chroniąca pracownika przed konsekwencjami jego własnych działań, w szczególności w sytuacji, gdy pracodawca dysponuje obiektywnymi i rzeczywistymi podstawami do rozwiązania stosunku pracy , a objęcie ochroną następuje dopiero po ujawnieniu tych okoliczności.

W konsekwencji, choć naruszenie art. 32 ustawy o związkach zawodowych co do zasady prowadzi do uznania wypowiedzenia za niezgodne z prawem, to jednak w sytuacji, gdy objęcie pracownika ochroną miało charakter pozorny, instrumentalny lub stanowiło nadużycie prawa, pracownik nie może skutecznie powoływać się na tę ochronę. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 8 k.p., który pozwala sądowi na odmowę udzielenia ochrony prawnej działaniom sprzecznym z zasadami współżycia społecznego lub społeczno‑gospodarczym przeznaczeniem prawa. Oznacza to, że ochrona związkowa nie może być traktowana jako absolutna bariera uniemożliwiająca pracodawcy rozwiązanie stosunku pracy, jeżeli jej ustanowienie nastąpiło w sposób sprzeczny z celem, dla którego została przewidziana przez ustawodawcę.

Przenosząc powyższe rozważania natury prawnej na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że objęcie C. W. (1) szczególną ochroną trwałości stosunku pracy przez (...) Organizację (...) (...) nastąpiło w okolicznościach, które jednoznacznie wskazują na instrumentalny charakter tego działania , sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa, o którym mowa w art. 8 k.p. w związku z art. 32 ustawy o związkach zawodowych. W konsekwencji ochrona ta nie mogła korzystać z przymiotu skuteczności, a zarzut strony pozwanej dotyczący nadużycia prawa podmiotowego zasługiwał na pełne uwzględnienie.

Z ustalonego stanu faktycznego wynikało, że inicjatywa objęcia C. W. (1) ochroną związkową pojawiła się z jego strony dopiero wówczas, gdy strona pozwana podjęła już konkretne i formalne działania zmierzające do rozwiązania z nim stosunku pracy . Powód przystąpił bowiem do (...) (...) (...) (...) już po otrzymaniu wypowiedzenia umowy o pracę . W rozmowie z działaczką (...) Związku Zawodowego (...) Sądów Administracyjnych Rzeczypospolitej Polskiej C. I. powód wprost mówił, że chce zostać reprezentantem związku po to, aby uchronić się przed wypowiedzeniem umowy o pracę .

O potraktowaniu przez powoda mechanizmu wynikającego z art. 32 ustawy o związkach jako instrumentu służącego do uniemożliwienia pracodawcy podjęcia decyzji o jego zwolnieniu świadczy również to, że powód uzyskał szczególną ochronę związku opisując Ś. O. warunki panujące w zakładzie pracy niezgodnie z prawdą (wskazywał, że (...) we T. było miejscem wrogim dla związków zawodowych, które były tam prześladowane, czemu zaprzeczyła C. I., pracownik (...) i od wielu lat działacz innej organizacji związkowej aktywnej w (...)), a nadto to, że niedługo po zakończeniu okresu wypowiedzenia wystąpił z ww. związku zawodowego . Powód próbował przy tym wystąpienie ze związku tłumaczyć objęciem stanowiska dyrektora w innym Sądzie, co jest całkowicie nieuzasadnione. Wbrew twierdzeniom powoda, nic nie stoi na przeszkodzie, aby pracując jako dyrektor Sądu był członkiem związku zawodowego. Jedynie sędziowie, na podstawie art. 178 ust. 3 Konstytucji RP nie mogą należeć do związków zawodowych. Powód sędzią nie jest, w związku z czym jako dyrektor Sądu mógł być członkiem związku zawodowego.

Przystąpienie powoda do organizacji związkowej już po wypowiedzeniu umowy o pracę, szybkie wystąpienie z tej organizacji po zakończeniu okresu wypowiedzenia oraz wcześniejszy brak zainteresowania powoda działalnością związkową (na potwierdzenie swojego rzekomego wcześniejszego zaangażowania w sprawy związkowe powód był w stanie zaoferować jedynie dowód ze swoich własnych zeznań, który Sąd uznał za niewiarygodny, z przyczyn opisanych wyżej), przemawiają za próbą instrumentalnego posłużenia się przez powoda ochroną przewidzianą w art. 32 ustawy o związkach zawodowych.

O chęci powoda uniknięcia zwolnienia przy wykorzystaniu mechanizmu wynikającego z art. 32 ustawy o związkach zawodowych, świadczyło również to, że przed wstąpieniem do (...) (...) (...) (...), powód poprosił (...) Związek Zawodowy (...) Sądów Administracyjnych Rzeczypospolitej Polskiej o objęcie go szczególną ochroną w związku z wypowiedzeniem, czego związek zawodowy nie uczynił. Powód nawet nie próbował się więc wtedy kryć, że jest zainteresowany szczególną ochroną instrumentalnie, w związku z wypowiedzeniem mu umowy o pracę.

Należy podkreślić, że funkcją szczególnej ochrony wynikającej z art. 32 ustawy o związkach zawodowych jest zapewnienie skutecznego działania organizacji związkowej, poprzez ochronę zatrudnienia członków jej organu zarządzającego. Nie jest funkcją tej instytucji nagradzanie pracowników za ich wcześniejsze osiągniecia . Powód argumentował w toku postępowania, że (...) Organizacja (...) (...) udzieliła mu ochrony w związku z tym, że już wcześniej interesował się prawami pracowniczymi. W ocenie Sądu Rejonowego, takie rozumienie powyższej instytucji stanowiłoby wypaczenie jej funkcji, a wcześniejsza rzekoma pro-pracownicza działalność powoda przed wstąpieniem do związku zawodowego nie ma żadnego funkcjonalnego związku z udzieleniem mu ochrony.

Poza powyższym, powód nie zdołał wykazać, że rzeczywiście przed otrzymaniem wypowiedzenia angażował się w działalność związkową lub walczył o prawa pracownicze . Żaden ze świadków powyższego nie potwierdził, a jak już wyżej wskazywano świadek Ś. O. nie miał bezpośredniej wiedzy na ten temat i jedynie powtarzał relację powoda. Na powyższe brak również jakichkolwiek dowodów z dokumentów. Jedynym zaoferowanym przez powoda dowodem na potwierdzenie powyższych okoliczności jest jego własna, niewiarygodna wypowiedź.

Objęcie powoda szczególną ochroną przez związek zawodowy na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych, mające miejsce pomiędzy wypowiedzeniem umowy o pracę a rozwiązaniem umowy o pracę wskutek tego wypowiedzenia, jeśli powód na chwilę wypowiedzenia nie tylko nie był osobą upoważnioną do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, ale w ogóle nie był członkiem tej organizacji, może być uznane, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, za próbę instrumentalnego wykorzystania szczególnej ochrony należnej działaczom związkowym. Powołanie się na szczególną ochronę stosunku pracy przez powoda może w takiej sytuacji stanowić czynienie ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa i zasadami współżycia społecznego w rozumieniu art. 8 k.p.

Wobec powyższego, biorąc pod uwagę, że powód nie interesował się działalnością związkową przez wiele lat pracy u pozwanego, że do związku zawodowego wstąpił po otrzymaniu wypowiedzenia i tylko na kilka miesięcy, zaś po rozwiązaniu umowy o pracę niezwłocznie wystąpił ze związku zawodowego, a także to, że uzyskał szczególną ochronę, opisując Ś. O. z Solidarności warunki panujące w zakładzie pracy w sposób niezgodny z prawdą jest oczywiste, że powód usiłował instrumentalnie, cynicznie wykorzystać ochronę należną działaczom związkowym jako „koleżeński immunitet”.

W świetle powyższego Sąd uznał, że objęcie C. W. (1) ochroną związkową nie pozostawało w adekwatnym związku z celem, dla którego ustawodawca przewidział szczególną ochronę trwałości stosunku pracy działaczy związkowych. Ochrona ta nie służyła zapewnieniu powodowi realnej możliwości wykonywania funkcji związkowych, lecz miała charakter wyłącznie formalny i instrumentalny, zmierzający do uniemożliwienia pracodawcy podjęcia uzasadnionej decyzji kadrowej wobec pracownika, wobec którego istniały obiektywne i uzasadnione podstawy do zakończenia zatrudnienia. W konsekwencji Sąd zakwalifikował działania organizacji związkowej oraz powoda jako nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 8 k.p., sprzeczne ze społeczno‑gospodarczym przeznaczeniem ochrony przewidzianej w art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Skoro uchwała z dnia 24 października 2022 r. została podjęta w warunkach nadużycia prawa, nie mogła korzystać z ochrony prawnej, a powód nie mógł skutecznie powoływać się na wynikającą z niej szczególną ochronę trwałości stosunku pracy. Oznacza to, że brak zgody organizacji związkowej na wypowiedzenie umowy o pracę nie stanowił w niniejszej sprawie przeszkody prawnej uniemożliwiającej stronie pozwanej dokonanie wypowiedzenia, a zarzut naruszenia art. 32 ustawy o związkach zawodowych nie mógł zostać uwzględniony.

Nadmienić przy tym należy, że pracodawca w niniejszym stanie faktycznym w rzeczywistości podjął działania zmierzające do poinformowania zakładowej organizacji związkowej o zamiarze wypowiedzenia powodowi umowy . Już w grudniu 2021 r. pozwany wystąpił do (...) Związku Zawodowego (...) Sądów Administracyjnych Rzeczypospolitej Polskiej, informując go o zamiarze wypowiedzenia, wskazując te same przyczyny, co w oświadczeniu z dnia 1 lipca 2022 r., W odpowiedzi na pismo pracodawcy ww. zakładowa organizacji związkowa odpowiedziała bowiem, że powód nie jest jej członkiem i nie podlega ochronie związku . W ocenie Sądu Rejonowego pracodawca wywiązał się więc z ciążących na nim obowiązków w zakresie procedury poprzedzającej wypowiedzenie umowy o pracę, podejmując działania zmierzające do poinformowania zakładowej organizacji związkowej o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę. Wskazać przy tym należy, że przyczyną z powodu której pracodawca nie złożył powodowi wypowiedzenia bezpośrednio po uzyskaniu odpowiedzi związku zawodowego była wielomiesięczna nieobecność powoda mająca miejsce bezpośrednio po konsultacji, w trakcie której pracodawca nie mógł z przyczyn formalnych dokonać wypowiedzenia. Powód przystąpił do (...) Związku Zawodowego (...) Sądów Administracyjnych Rzeczypospolitej Polskiej w kwietniu 2022 r., podczas swojej wielomiesięcznej nieobecności i jak już wyżej wskazywano, uczynił to instrumentalni w celu uzyskania szczególnej ochrony jako działacz w związku z przewidywanym zwolnieniem. Nadto, wystąpił ze związku zaraz po upływie okresu wypowiedzenia. Uznanie w takim wypadku, że brak skonsultowania zamiaru wypowiedzenia powodowi umowy o pracę spowodował naruszenie procedury związanej z wypowiadaniem umowy o pracę i roszczenie powoda było zasadne, byłoby niezgodne w ocenie Sądu z zasadami współżycia społecznego i jako takie działanie na podstawie art. 8 k.p. nie korzysta z ochrony.

Strona pozwana skutecznie podniosła zarzut nadużycia przez powoda prawa podmiotowego (pismo procesowe pełnomocnika strony pozwanej na k. 389 akt sprawy).

Wobec ustalenia, iż strona pozwana dochowała wszelkich wymogów formalnych związanych z procedurą wypowiedzenia umowy o pracę, konieczne stało się przejście do oceny materialnoprawnej zasadności złożonego powodowi oświadczenia woli.

W tym zakresie należy wskazać, że podana przez pracodawcę w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyna była rozpatrywana przez sąd pracy w dwóch aspektach. Po pierwsze, sąd pracy winien ustalić, czy wskazana przyczyna była rzeczywista i konkretna. Jak bowiem wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 października 1999 r. (I PKN 304/99, OSNAPiUS 2001, nr 4, poz. 118) podanie w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyny pozornej (nierzeczywistej, nieprawdziwej) jest równoznaczne z brakiem wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w pojęciu art. 30 § 4 k.p. Brak wskazania przyczyny jest natomiast naruszeniem przepisów prawa, co skutkuje niezgodnością wypowiedzenia z prawem. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, zawartym w wyroku z dnia 26 maja 2000 r. (I PKN 670/99, OSNAPiUS 2001, nr 22, poz. 663) także podanie przyczyny niekonkretnej stanowi naruszenie przepisów Kodeksu pracy. Jak wskazał Sąd Najwyższy w cytowanym orzeczeniu, naruszenie art. 30 § 4 k.p. ma miejscu wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny wypowiedzenia bądź, gdy wskazana przez niego przyczyna jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika. Sąd w obecnym składzie uznaje stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w cytowanych orzeczeniach za w pełni trafne i uzasadnione.

Po wtóre zaś, sąd pracy winien zbadać, czy wskazana przez pracodawcę przyczyna, uznana za prawdziwą i konkretną, jest także uzasadniona, a więc czy istniały racjonalne przesłanki do wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę.

Reasumując, analiza materialnoprawnej zasadności złożonego powodowi wypowiedzenia wymagała więc ustalenia, czy wskazana w wypowiedzeniu przyczyna była rzeczywista, konkretna oraz czy mogła stanowić prawnie relewantną podstawę rozwiązania stosunku pracy.

Odnosząc się do waloru konkretności podanej przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia, kwestionowanego przez powoda, Sąd Rejonowy stwierdził, że kryterium konkretności zostało spełnione. Ocena wskazanej przyczyny pod kątem jej należytego skonkretyzowania jest dokonywana z perspektywy jej adresata, tj. pracownika. Pracownik winien wiedzieć i rozumieć, z jakiego powodu pracodawca dokonał wypowiedzenia umowy o pracę. Co jednak istotne konkretyzacja przyczyny, tj. wskazanie konkretnego zdarzenia (zachowania), z którym zarzut ten się łączy, może wynikać ze znanych pracownikowi okoliczności, wiążących się w sposób niebudzący wątpliwości z podaną przez pracodawcę przyczyną rozwiązania umowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie sygn. akt II PK 251/04, LEX nr 483281). Jak już wyżej podnoszono, warunek wskazania przez pracodawcę konkretnej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę nie jest równoznaczny z koniecznością sformułowania jej w sposób szczegółowy, drobiazgowy, z powołaniem opisów wszystkich faktów i zdarzeń, dokumentów, ich dat oraz wskazaniem poszczególnych działań czy zaniechań, składających się w ocenie pracodawcy na przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę (wyrok SN z dnia 11.01.2011 r., sygn. akt I PK 152/10, Legalis nr 341644).

Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom powoda, wynikało, że powód w chwili otrzymania wypowiedzenia rozumiał jaki zarzut postawił mu pracodawca. Powód już kilka miesięcy przed otrzymaniem wypowiedzenia miał wiedzę o negatywnej ocenie jego pracy, zapoznał się z nią, a nawet pisemnie się do niej ustosunkował , kwestionując stawiane mu zarzuty. W ocenie Sądu Rejonowego przyczyny wypowiedzenia opisano w sposób należycie precyzyjny i zrozumiały dla powoda, a niewskazanie w wypowiedzeniu sygnatur spraw, w których powód wykonał swoje zadania nieterminowo, a na co powoływał się powód w toku postępowania, nie przesądzało o niekonkretności przyczyny wskazanej w wypowiedzeniu.

W toku postępowania powód podnosił także, że przyczyna wskazana w piśmie wypowiadającym mu umowę była nieprawdziwa. Ciężar udowodnienia prawdziwości przyczyny wskazanej w wypowiedzeniu spoczywał w niniejszym postępowaniu na stronie pozwanej. Całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przemawiał jednak za uznaniem, że wskazana w wypowiedzeniu przyczyna była prawdziwa.

Zeznania świadków, a w szczególności zeznania I. P. (1) oraz kierowniczek sekretariatów - C. D. i M. W., potwierdziły, że powód oddawał projekty pism sądowych i zarządzeń bardzo późno, a nadto projekty te często zawierały błędy, w związku z czym wielokrotnie musiały być poprawiane do późnych godzin popołudniowych, aby Sąd dotrzymał ustawowego terminu na udzielenie informacji publicznej. Powyższe potwierdził również przesłuchiwany za stronę pozwaną Prezes Sądu, który czasem zastępował sędzię Mirosławę Rozbicką-Ostrowską i wydawał wówczas polecenia powodowi, rozliczając go z wykonanej pracy.

Zaznaczyć przy tym należy, że przedstawione przez powoda zestawienie wykonanych przez niego czynności (k. 668-765 i 767-772) nie stanowi dowodu, że powód wykonywał swoją pracę terminowo . Ustawowy termin do udzielenia informacji publicznej jest terminem dla organu. Obowiązkiem powoda na zajmowanym stanowisku było jedynie przygotowywanie projektów pism i zarządzeń, które następnie były poprawiane i podpisywane przez osoby uprawnione. To, że powód przygotowywał projekty w czasie krótszym niż 14 dni nie oznaczało, że pracował sprawniej niż to opisywali świadkowie. Zadaniem powoda było przygotowanie projektów na tyle sprawnie, aby termin 14-dniowy został zachowany przez (...) we W. z uwzględnieniem późniejszych poprawek, które często były potrzebne. Istotnie, powód sporządzał w projekty w większości przypadków w czasie krótszym niż 14 dni, jednakże czynił to na tyle późno, że aby Sąd zachował 14-dniowy termin konieczne były poprawki ostatniego dnia późnym popołudniem. Sytuacje takie miały miejsce wielokrotnie .

Zarzut nieprzestrzegania przez powoda dyscypliny pracy również został potwierdzony w toku postępowania, w oparciu o zeznania świadków oraz przesłuchanie strony pozwanej. Powód spóźniał się do pracy o ok. 15-25 minut, czasem nawet kilka razy w tygodniu, a spóźnienia te były częstsze niż u innych pracowników i to zarówno wtedy, gdy pracował w Wydziale Informacji Sądowej, jak i po przeniesieniu do Wydziału I. Pomimo rozmów dyscyplinujących powód nie wykazywał w tym zakresie poprawy. Co więcej Sąd ustalił, że powód wielokrotnie opuszczał stanowisko pracy w godzinnych pracy i czynił to, nie informując przełożonych o przyczynie oddalenia się ze stanowiska. Kierowniczki sekretariatów, w których pracował powód, tj. C. D. i M. W. zgodnie przy tym zeznały, że zdarzało się, że powód na początku dnia pracy twierdził, że idzie zakupić śniadanie, po czym był nieobecny przez około 40 minut. Gdy oddalał się ze stanowiska pracy w dalszej części dnia w ogóle o przyczynie swojej nieobecności nie informował. Sąd Rejonowy ustalił także, że powód wielokrotnie prowadził w godzinach pracy prywatne rozmowy telefoniczne i nadużywał telefonu na stanowisku pracy. Sąd miał na względzie, że wykonywanie obowiązków zawodowych przez powoda czasem wymagało odejścia od biurka (aby przynieść akta z innego pokoju w budynku Sądu), ale w żadnym wypadku nie tłumaczy to jego nieobecności rzędu kilkudziesięciu minut. Również sporadyczne zastępowanie bibliotekarki nie usprawiedliwia nagminnych nieobecności na stanowisku pracy. Pełnomocnik powoda nieprzekonująco argumentował, że skoro powód czasami oddalał się na chwilę od biurka w celu wykonania zadań służbowych, to wszystkie jego nieobecności na stanowisku pracy miały charakter usprawiedliwiony. Jest to nieuzasadnione uproszczenie. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że bezpośredni przełożeni powoda byli w stanie odróżnić jego nieobecności związane z wykonywaniem zadań służbowych od licznych nieusprawiedliwionych nieobecności .

Sąd Rejonowy ocenił jako oczywiście bezzasadny argument powoda, że skoro pracodawca nie prowadził (w ocenie powoda) odpowiednio dokładnej ewidencji czasu pracy, to powód miał prawo się do pracy spóźniać. Z istotny stosunku pracy definiowanego w art. 22 § 1 k.p. wynika, że pracownik ma obowiązek wykonywać pracę w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę i brak odpowiedniej ewidencji czasu pracy u pracodawcy tego obowiązku nie wyłącza .

Nie były przekonujące powoływane przez powoda celem spóźnień i opuszczania stanowiska pracy okoliczności w postaci: odbierania dokumentów z innego wydziału, zastępowania bibliotekarki czy załatwiania spraw na prośbę sędzi Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej. Powyższe okoliczności mogły uzasadniać jedynie niektóre z przypadków odchodzenia przez powoda od biurka, bowiem miały charakter incydentalny. Powód zastępował bibliotekarkę na jej stanowisku pracy jedynie w czasie jej nieobecności, przy czym czynił to w ograniczonym zakresie, jak przekonująco opisała w swoich zeznaniach strona pozwana. Powód pracując w bibliotece zajmował się tylko bieżącymi sprawami, takimi jak wydawanie książek pracownikom sądu, a pozostałe obowiązki, po powrocie do pracy wykonywała bibliotekarka.

Załatwienie sprawunków dla sędzi także miało charakter incydentalny i nie tłumaczy wielokrotnych spóźnień i odejść od biurka. Za absurdalne uznał przy tym Sąd twierdzenia powoda o opuszczaniu przez niego stanowiska pracy z powodu odbierania na jej prośbę okularów sędzi Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej od optyka raz w miesiącu lub częściej. Tak częsta zmiana okularów jest sprzeczna ze wskazaniami doświadczenia życiowego.

Natomiast chwilowa opieka nad siostrzeńcem sędzi, która miała miejsce w 2006 roku, a na którą powoływał się powód, w sposób oczywisty nie mogła stanowić usprawiedliwienia dla jego nieobecności w pracy w latach 2019-2022.

Zauważyć przy tym należy, że choć charakter pracy powoda wiązał się z koniecznością przynoszenia dokumentów z innych wydziałów i w niektórych sytuacjach odejścia od biurka były związane z wykonywaniem pracy, to równocześnie nie oznacza, że wszystkie miały taki charakter. Przełożeni powoda byli w stanie ocenić, w jakich sytuacjach opuszczenie przez powoda stanowiska pracy było usprawiedliwione, a w jaki nie, bowiem wiedzieli jakie zadania powierzono mu do wykonania.

Należy wskazać, że argument pełnomocnika powoda, iż przyczyny wypowiedzenia nie zostały wykazane, gdyż na ich potwierdzenie pracodawca nie zaoferował dowodów z dokumentów jest całkowicie bezzasadny. Polski proces cywilny nie zna formalnej teorii dowodów – ustawodawca nie określił ustawowo mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Przeciwnie, w myśl art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W ramach swobodnej oceny dowodów Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Istnienie przyczyn wskazanych w wypowiedzeniu mogło być więc wykazane również dowodami osobowymi, o ile dowodom tym Sąd przyznał przymiot wiarygodności w świetle całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co też Sąd Rejonowy w niniejszym postępowaniu uczynił.

Podkreślić przy tym należy, że zarzut pełnomocnika powoda, że strona pozwana uwzięła się na powoda, w związku z uczestnictwem strony pozwanej w każdym terminie rozprawy stanowił jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z zasadnością wypowiedzenia. Strona postępowania ma prawo brać udział w każdym terminie rozprawy i z faktu jej uczestnictwa w rozprawach nie mogą być wyciągnięte żadne negatywne dla niej konsekwencje w zakresie rozstrzygnięcia.

Ponadto wskazać należy, że powód otrzymał negatywną ocenę okresową, opartą o oceny bezpośrednich przełożonych powoda, którzy z racji powierzania mu zadań do wykonania i rozliczania go z ich wykonania mogli w najbardziej miarodajny sposób ocenić jego pracę. Ocenę okresową przeprowadzono na przestrzeni kilku miesięcy, a powód miał możliwość pisemnego ustosunkowania się do oceny, co uczynił. Nie sposób więc znaleźć po stronie pracodawcy jakichkolwiek uchybień w procesie oceny okresowej powoda, w szczególności, że takiej samej ocenie poddano wszystkich pracowników pozwanego Sądu. Powód otrzymał przy tym najniższą z ocen wśród pracowników , co dokumentowało zasadność złożonego mu wypowiedzenia.

W konsekwencji powyższego Sąd Rejonowy ustalił, że pracodawca wykazał istnienie przyczyn wskazanych w wypowiedzeniu. Zdaniem Sądu przyczyny te ponadto w pełni uzasadniają rozwiązanie z powodem umowy o pracę.

Jak już wyżej wskazywano, wypowiedzenie jest zwykłym, „normalnym” sposobem rozwiązania stosunku pracy, a pracodawca nie ma obowiązku wykazywania szczególnej doniosłości czy nadzwyczajnej wagi przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie, a pracodawca nie jest zobowiązany do tolerowania sytuacji, które dezorganizują pracę. Niska jakość pracy świadczonej przez powoda zasadnie stanowiła przesłankę wypowiedzenie mu umowy o pracę, w szczególności, że powód nie zmieniał swoich nieprawidłowych zachowań mimo wielu rozmów dyscyplinujących, jak również mimo przeniesienia go do innego oddziału. Podkreślenia przy tym wymaga, że fakt, iż konkretny pracodawca rzadko wypowiadał umowy o pracę nie oznacza, że wypowiedzenie nie jest zwykłym sposobem zakończenia stosunku pracy i przyczyna w postaci świadczenia przez pracownika niskiej jakości pracy jest wystarczającą dla zasadności jego dokonania.

Mając na względzie przeprowadzoną powyżej analizę, Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że wskazane w oświadczeniu pracodawcy z dnia 1 lipca 2022 r. przyczyny rozwiązania umowy o pracę były rzeczywiste, konkretne oraz stanowiły w pełni uzasadnioną podstawę do zakończenia stosunku pracy z C. W. (1).

W konsekwencji powyższego, roszczenie powoda o przywrócenie do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy podlegało oddaleniu.

W niniejszej sprawie powód dochodził jednak także wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wraz z odsetkami na podstawie art. 47 k.p. Roszczenie to jest jednak ściśle związane z przywróceniem pracownika do pracy. W myśl bowiem treści przywołanego przepisu pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego lub od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego albo jego części - do dnia zakończenia tego urlopu, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy.

W związku z oddaleniem roszczenia powoda o przywrócenie do pracy, oddaleniu podlegało zatem również roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wraz z odsetkami.

Z powyższych względów Sąd w pkt I sentencji wyroku, oddalił powództwo w całości.

W pkt II, III, IV i V sentencjiwyroku Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego a także opłacie od pozwu, zgodnie z zasadą odpowiedzialności strony za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c.

W pkt II sentencji wyroku, Sąd zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej, jako wygrywającej sprawę, zwrot poniesionych przez stronę kosztów zastępstwa procesowego, które ustalił na kwotę 360,00 zł w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118 t.j.). O odsetkach od kosztów tych Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1(1) k.p.c. Wskazać przy tym należy, że koszty zastępstwa procesowego zostały przyznane uwzględniając jedynie pierwotnie zgłoszone roszczenie o przywrócenie do pracy. Jak wynika bowiem z § 19 ww. rozporządzenia w razie zmiany w toku postępowania wartości stanowiącej podstawę obliczenia opłat, bierze się pod uwagę wartość zmienioną, poczynając od następnej instancji . Zmiana wartości przedmiotu sporu wywołana rozszerzeniem powództwa o żądanie zasądzenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, wpływająca na wysokość kosztów procesu w postaci kosztów zastępstwa procesowego, będzie więc brana pod uwagę przy rozliczaniu kosztów procesu dopiero w II instancji.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku o opłacie skarbowej, nie podlega opłacie skarbowej dokonanie czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia i zezwolenia (pozwolenia, koncesji) albo złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii w sprawach zatrudnienia, wynagrodzeń za pracę.

W odniesieniu do kosztów procesu w postaci opłat należy wskazać, że stosownie do art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych pracownik wnoszący powództwo albo składający wniosek o wszczęcie postępowania nieprocesowego, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1 u.k.s.c. zdanie drugie.

Wedle natomiast do art. 35 ust. 1 u.k.s.c. zdania drugiego w brzmieniu obowiązującym na chwilę wpływu przedmiotowego pozwu do Sądu (tj. na dzień 21 lipca 2022 r.), w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 złotych, od pracownika i pracodawcy pobiera się opłatę stosunkową od wszystkich podlegających opłacie pism. Cytowany przepis w niniejszej sprawie należy stosować w brzmieniu dotychczasowym , zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, który to przepis stanowi, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy przepisy ustawy zmienianej w jej art. 16 (tj. u.k.s.c.), w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się wyłącznie do pism i wniosków podlegających opłacie, wnoszonych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej oraz do wydatków powstałych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, z uwzględnieniem ust. 2. Natomiast ust. 2 cytowanego przepisu dotyczy jedynie art. 95 ust. 5 i art. 102 ust. 5 u.k.s.c.

W niniejszej sprawie powód wystąpił z dwoma roszczeniami: o przywrócenie do pracy i o zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.

WPS w zakresie roszczenia o przywrócenie do pracy wynosiła 68.904,00 zł (w myśl art. 23(1) k.p.c.) więc należna opłata wynosiła 3.446,00 zł. Powód tę należną opłatę uiścił, w związku z czym w punkcie w pkt III sentencji wyroku Sąd obciążył powoda tą opłatą, stwierdzając jednocześnie jej uiszczenie.

WPS w zakresie roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wynosił 166.518,00 zł. Powód rozszerzył pierwotne powództwo o powyższe roszczenie pismem z dnia 29 grudnia 2022 r. Z uwagi na datę wniesienia tego pisma, pismo to podlegało opłacie. Przewodniczący ustalił wówczas na podstawie art. 15 ust. 1 u.k.s.c. opłatę tymczasową na kwotę 30 zł, wobec niemożności ustalenia na tamten czas wartości przedmiotu sporu. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 3 powołanej ustawy w orzeczeniu kończącym postępowanie w pierwszej instancji sąd określa wysokość opłaty ostatecznej , która jest bądź opłatą stosunkową, obliczoną od wartości przedmiotu sporu ustalonej w toku postępowania, bądź opłatą określoną przez sąd, jeżeli wartości tej nie udało się ustalić. Opłatę końcową na kwotę 8.326,00 zł (w myśl art. 13 ust. 2 u.k.s.c.) od pisma rozszerzającego powództwo Sąd Rejonowy ustalił więc w pkt IV sentencji wyroku po należytym sprecyzowaniu roszczenia przez powoda i stwierdził, że powód uiścił już opłatę tymczasową w kwocie 30 złotych.

Roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest roszczeniem pieniężnym , a zatem jego wartość stanowi podana przez powoda/powódkę kwota pieniężna (art. 19 § 1 k.p.c.) (D. E. Lach [w:] Kodeks pracy. Komentarz. Tom I. Art. 1-93, wyd. VII, red. K. W. Baran, Warszawa 2025, art. 47.).

Ponadto, w myśl art. 16 ww. ustawy jeżeli opłata ostateczna jest wyższa od opłaty tymczasowej, sąd orzeka o obowiązku uiszczenia różnicy, stosując odpowiednio zasady obowiązujące przy zwrocie kosztów procesu. W związku z uiszczeniem opłaty tymczasowej od pisma rozszerzającego powództwo z dnia 29 grudnia 2022 r. przez powoda i przegraniem przez niego procesu w całości, Sąd w pkt V sentencji wyroku nakazał ściągnąć z powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 8.296,00 zł tytułem różnicy pomiędzy opłatą ostateczną a opłatą tymczasową od pisma pełnomocnika powoda z dnia 29 grudnia 2022 roku zawierającego oświadczenie o rozszerzeniu powództwa.

W art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw wprost uregulowano, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy przepisy u.k.s.c. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się wyłącznie do pism i wniosków podlegających opłacie wnoszonych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. Jeżeli zatem pismo, od którego Przewodniczący ustalił opłatę tymczasową w myśl art. 15 ust. 1 i 2 u.k.s.c., zostało wniesione przed wejściem nowelizacji w życie, to Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w pierwszej instancji określa wysokość opłaty ostatecznej na podstawie art. 15 ust. 3 u.k.s.c. i orzeka o obowiązku uiszczenia różnicy pomiędzy opłatą ostateczną i opłatą tymczasową stosownie do art. 16 ust. 1 u.k.s.c., również wtedy, gdy Sąd orzeka po wejściu nowelizacji w życie. Należy podkreślić, że pismo zawierające oświadczenie o rozszerzeniu powództwa (o żądanie o zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy) zostało wniesione w grudniu 2022 roku , zaś w lutym 2025 roku powód jedynie sprecyzował to roszczenie w stopniu umożliwiającym ustalenie opłaty ostatecznej.

Jednocześnie w ocenie Sądu nic nie przemawiało za odstąpieniem od obciążenia powoda kosztami sądowymi w myśl art. 113 ust. 4 u.k.s.c. Podlegająca ściągnięciu z powoda opłata jest istotna, jednakże jest to pokłosiem bardzo wysokiej WPS. Występując z roszczeniem o tak wysokim WPS, powód musiał się liczyć z koniecznością poniesienia kosztów sądowych. Powód wykonuje dobrze wynagradzany zawód (dyrektor Sądu), więc nic nie wskazuje na to, aby uiszczenie kosztów sądowych miało być dla niego nadmiernie uciążliwe.

W pkt VI sentencjiwyroku Sąd orzekł, że w pozostałym zakresie nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we W.. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 97 u.k.s.c.

Stosownie do art. 15zzs(1) ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2023 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd w składzie jednego Sędziego.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.