VIII P 115/22

Powód, zatrudniony od 2 stycznia 2020 roku na stanowisku Kierownika Regionu na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, wniósł o zasądzenie odszkodowania w wysokości 46.560 zł tytułem naruszającego prawo i nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę. Pracodawca w dniu 10 lutego 2022 roku rozwiązał z powodem umowę z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, wskazując jako przyczynę utratę zaufania spowodowaną rażącym niedbalstwem i brakiem należytej staranności w nadzorze nad podwładnym, który w latach 2019-2021 wprowadził niedozwolony mechanizm dopłat do leków, akceptowany następnie przez powoda, co naraziło pracodawcę na znaczne straty. Powód zakwestionował legitymację bierną pozwanego, wskazując na przejęcie części zakładu pracy w trybie art. 23(1) k.p. przez inną spółkę w dniu 1 marca 2022 roku; sąd wezwał nowego pracodawcę do udziału w sprawie. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy uznał powództwo za niezasadne i je oddalił. Sąd przyjął, że powód dochował terminu z art. 264 § 1 k.p., a nawet gdyby nie, termin podlegałby przywróceniu, gdyż miał podstawy sądzić, że legitymowanym biernie jest podmiot, który wręczył mu wypowiedzenie i opatrzył świadectwo pracy swoją pieczęcią. Sąd uznał także, że oba podmioty są legitymowane biernie jako współuczestnicy materialni na podstawie solidarnej odpowiedzialności z art. 23(1) § 1 k.p. i art. 366 § 1 k.c. Co do istoty wypowiedzenia sąd uznał je za uzasadnione – powód miał szeroki zakres uprawnień kontrolnych, akceptował faktury i nie zareagował na nieprawidłowości podwładnego, co stanowiło podstawę utraty zaufania i naruszenie art. 100 § 2 pkt 4 k.p.