VIII P 646/23

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy oddalił powództwo pracownika o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Powód był zatrudniony u pozwanego od 1 marca 1990 r. W 2023 r. pracował częściowo zdalnie, a częściowo stacjonarnie. Od października 2023 r. przestał wykonywać obowiązki, unikał kontaktu z pracodawcą i współpracownikami, nie stawiał się do pracy stacjonarnej ani nie informował o przyczynach nieobecności. W dniu 6 listopada 2023 r. pracodawca rozwiązał z nim umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., wskazując niewykonywanie podstawowych obowiązków pracowniczych i brak kontaktu. Sąd uznał, że strona pozwana dochowała wymogów formalnych z art. 30 § 4 i § 5 k.p. oraz terminu z art. 52 § 2 k.p. Postępowanie dowodowe potwierdziło prawdziwość przyczyny rozwiązania umowy. Sąd podkreślił, że świadczenie pracy jest podstawowym obowiązkiem pracownika, a powód przez dłuższy czas nie pracował i nie usprawiedliwił nieobecności. Jego wyjaśnienia wskazywały, że mógł przynajmniej poinformować pracodawcę o niedyspozycji. Zaświadczenie lekarskie z 27 października 2023 r. uznano za nieistotne dla rozstrzygnięcia, podobnie jak dowody z opinii biegłych z psychiatrii i psychologii. Sąd przyjął, że powód działał umyślnie, a co najmniej z rażącym niedbalstwem, i naruszył istotne interesy pracodawcy. Powództwo okazało się niezasadne. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1(1) i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., zasądzając od powoda na rzecz pozwanego 4.410 zł kosztów zastępstwa procesowego. Koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.