VIII P 573/21

Powódka, zatrudniona na uczelni wyższej od 2018 r. na stanowisku kanclerza na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, odwołała się od oświadczenia pracodawcy z 2 listopada 2021 r. o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia (ze skutkiem na 28 lutego 2022 r.), wnosząc o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, a w razie upływu okresu wypowiedzenia o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach. Zarzuciła naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych (brak zgody organizacji związkowej na rozwiązanie umowy z pracownikiem chronionym) oraz niekonkretność, nieprawdziwość i niezasadność podanych przyczyn. Pracodawca wniósł o oddalenie powództwa, twierdząc, że ochrona związkowa powódki jest pozorna, gdyż poza działaniami na rzecz własnego zatrudnienia nie reprezentowała związku. Jako przyczyny wypowiedzenia wskazano m.in. utratę zaufania i naruszenie obowiązków: rażące niedbalstwo w nadzorze nad pracą głównego księgowego i rozliczeniami projektów unijnych (utrata wierzytelności ok. 313.917,82 zł), zaniechania w powoływaniu i aktualizacji zespołów projektowych, niezłożenie wniosku o przedłużenie kwalifikowalności wydatków, nieprawidłową koordynację wniosku o fundusze norweskie (6.264.000 zł), prowadzenie własnej polityki kadrowej, nieprofesjonalne zachowanie (m.in. wulgaryzmy wobec przełożonego i podwładnych) oraz nieprzekazanie spraw w toku przed długotrwałym zwolnieniem lekarskim. Sąd ustalił ponadto, że powódka złożyła skargę antymobbingową, którą komisja uznała za bezzasadną, a sama przejawiała emocjonalne i niestosowne zachowania. W piśmie procesowym z 12 maja 2025 r. powódka wniosła o zobowiązanie pracodawcy do dalszego zatrudnienia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Przedstawiony tekst obejmuje ustalenia faktyczne i stanowiska stron, bez sentencji rozstrzygnięcia – wynik sprawy nie wynika z udostępnionego fragmentu. Wynagrodzenie powódki wynosiło 16.875 zł brutto miesięcznie.