VIII P 403/21

Powódka była zatrudniona u pozwanego pracodawcy od 2008 r., od 2018 r. na stanowisku Zastępcy Dyrektora z wynagrodzeniem 17.800 zł brutto. W okresie 1.10.2020–30.06.2021 miała obniżony wymiar czasu pracy do 3/4 etatu w związku z urlopem wychowawczym. W 2021 r. doszło do restrukturyzacji – połączono dwa działy, likwidując dwa stanowiska Zastępcy Dyrektora (w tym powódki). W dniu 23.07.2021 pozwany wypowiedział umowę z zastosowaniem skróconego 1-miesięcznego okresu wypowiedzenia, wskazując jako przyczynę likwidację stanowiska. Powódka wniosła o odszkodowanie, powołując się na naruszenie art. 186(8) § 1 pkt 2 i § 2 k.p. (szczególna ochrona przed wypowiedzeniem w okresie obniżenia wymiaru czasu pracy). Sąd Rejonowy oddalił powództwo główne – uznał, że likwidacja stanowiska była rzeczywista, a przyczyna wypowiedzenia prawdziwa; zadania powódki rozdzielono między pozostałych pracowników, nikogo nie zatrudniono na jej miejsce. Ponadto Sąd wskazał, że przy zwolnieniach z przyczyn niedotyczących pracowników (art. 5 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych) ochrona z art. 186(8) § 1 k.p. nie ma zastosowania, a wobec braku organizacji związkowej nie było sprzeciwu. Pozwany wniósł powództwo wzajemne o zwrot nadpłaconego wynagrodzenia (22.462,47 zł) z tytułu błędu systemowego (wypłata za pełny etat zamiast 3/4). Sąd oddalił powództwo wzajemne na podstawie art. 409 k.c. w zw. z art. 300 k.p. – powódka zużyła świadczenie i nie musiała liczyć się z obowiązkiem zwrotu, zwłaszcza wobec profesjonalnych służb kadrowo-płacowych pracodawcy i braku jej zawinienia. W rezultacie oba powództwa (główne i wzajemne) zostały oddalone.