I PKN 22/98

Wygrał pozwany
SN18 marca 1998·
Przywrócenie do pracyWynagrodzenieInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła powództwa o przywrócenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia, zakończonego wyrokiem zaocznym na korzyść pracownika. Pozwana spółka nie odbierała korespondencji sądowej i po upływie terminów złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego, twierdząc, że korespondencję miała odbierać osoba wynajmująca lokal wskazywany jako siedziba spółki. Sądy obu instancji odmówiły przywrócenia terminu, a Sąd Najwyższy oddalił kasację pozwanej. SN uznał, że zarzut naruszenia art. 136 § 1 KPC jest chybiony, ponieważ przepis ten dotyczy zmiany adresu w toku procesu, a nie przed jego wszczęciem. Podkreślono też, że doręczenia były prawidłowe, gdyż spółka figurowała w rejestrze pod adresem wskazanym w pozwie, a w razie niemożności doręczenia przesyłkę pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia. Orzeczenie ma charakter procesowy i nie rozstrzyga merytorycznie o stosunku pracy, lecz o skuteczności doręczeń i przywróceniu terminu.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·prawidłowość doręczeń pism sądowych do spółki wpisanej do rejestru
  • ·skutki nieodbierania korespondencji przez podmiot gospodarczy
  • ·przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego
  • ·zakres zastosowania art. 136 § 1 KPC wobec adresu sprzed wszczęcia procesu
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Postanowienie z dnia 18 marca 1998 r. I PKN 22/98 Jeżeli adres podmiotu gospodarczego przed wszczęciem procesu jest inny niż wskazany w rejestrze sądowym jako jego siedziba i w toku procesu nie wskazuje zmiany adresu dla doręczeń pism sądowych (art. 133 § 2a i 2b KPC), to nie może skutecznie w kasacji zarzucać naruszenia art. 136 § 1 KPC. Przewodniczący SSN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef Iwulski, Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 1998 r. sprawy z powództwa Jacka R. przeciwko Spółce z o.o. "K." w W. o przywró- cenie do pracy, na skutek kasacji strony pozwanej na postanowienie Sądu Woje- wódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 24 września 1997 r. [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego p o s t a n o w i ł : o d d a l i ć kasację. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem zaocznym z dnia 5 marca 1997 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w By- tomiu przywrócił powoda Jacka R. do pracy w pozwanej Spółce z o.o. "K." w W. i zasądził 8.620,80 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy oraz 2.107,30 zł tytułem wynagrodzenia za miesiąc listopad 1996 r. Wobec niepodejmo- wania przez pozwaną ani wezwań na rozprawy, ani wyroku, Sąd stwierdził prawo- mocność wyroku z dniem 10 kwietnia 1997 r. W dniu 18 kwietnia 1997 r. wpłynął do Sądu wniosek pozwanej o przywróce- nie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego uzasadniony tym, że poz- - 2 - wana wynajęła lokal, który wskazywała jako swoją siedzibę (W., ul. P.), zaś najemca zobowiązał się do przyjmowania korespondencji i zawiadomił pozwaną o toczącej się sprawie po upływie terminów procesowych. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 1997 r. Sąd Rejonowy w Bytomiu oddalił wniosek pozwanej, zaś Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach postanowieniem z dnia 24 września 1997 r. oddalił zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu pierwszej instancji. Od postanowienia Sądu Wojewódzkiego pozwana wniosła kasację zarzucając (w uzasadnieniu) naruszenie art. 136 KPC i kwestionując prawidłowość doręczeń dokonywanych przez Sąd pierwszej instancji. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja jest bezzasadna, a zarzut naruszenia przepisu art. 136 § 1 KPC chy- biony, bowiem przepis ten dotyczy obowiązku zawiadomienia przez strony sądu o zmianie miejsce swego zamieszkania w toku procesu, a nie przed jego wszczęciem. Nadto przepis ten w ogóle nie dotyczy przesłanek przywrócenia terminu do dokona- nia czynności procesowych (art. 167-172 KPC). W przedmiotowej sprawie - jak to wynika z dołączonego do pisma rozwiązują- cego stosunek pracy, od którego powód, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem od- wołał się do Sądu - wskazany jest w pieczątce adres pozwanej w W., ul. P. Słusznie zatem powód tylko ten adres wskazał jako adres pozwanej. Sąd pierwszej instancji na pierwszą rozprawę wezwał pozwaną pod tym adresem z 22-dniowym wyprze- dzeniem za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Z adnotacji na wezwaniu wynika, że wobec niemożności doręczenia bezpośrednio adresatowi pismo sądu (zawierające odpis pozwu) było złożone w urzędzie pocztowym 23 stycznia 1997 r. i opatrzone jest ono pieczęciami poczty w W. z datami 31 stycznia 1997 r. i 28 lutego 1997 r. Rozprawę w dniu 12 lutego 1997 r. Sąd Rejonowy odroczył na dzień 5 marca 1997 r., ponownie w dniu 18 lutego wysyłając wezwanie, na którym znajduje się adnotacja o złożeniu go w urzędzie pocztowym w W. Wysłany pozwanej 18 marca 1997 r. wy- rok awizowano 21 marca, 27 marca i 29 marca, tę ostatnią datę nosi stempel poczty w W., po której zwrócono przesyłkę Sądowi jako nie podjętą w terminie. - 3 - Zarzut zatem braku prawidłowego doręczenia wyroku zaocznego jest chybio- ny. Zgodnie z przepisem art. 133 § 2a KPC pisma procesowe dla podmiotów gospo- darczych wpisanych do rejestru sądowego doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. Pozwana w rejestrze sądowym figuruje pod adresem podanym w pozwie. Zgodnie zatem z treścią § 2b wskazanego przepisu, w razie niemożności doręczenia na wskazany adres pismo sądowe pozos- tawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Tym samym uznać należy, że wyrok zaoczny został pozwanej doręczony prawidłowo. Tym samym trafne jest postanowienie Sądu Wojewódzkiego, oddalające za- żalenie pozwanej na postanowienie Sądu pierwszej instancji odmawiające przywró- cenia terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego, który podziela usta- lenia Sądu Rejonowego w przedmiocie braku staranności pozwanej w zabezpiecze- niu odbierania korespondencji kierowanej do siedziby spółki. Rozpoznając zatem kasację w jej granicach i nie stwierdzając nieważności postępowania (art. 393 11 KPC) Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych pods- taw do jej uwzględnienia i w oparciu o art. 393 12 KPC postanowił jak w sentencji. ========================================