I PKN 190/97

uzasadnieniem, co nastąpiło dnia 4 grudnia 1996 r. W dniu 10 grudnia 1996 r. powód złożył apelację, w której napisał wyraźnie, że zaskarża "doręczony mu wyrok" w części oddalającej powództwo o przywrócenie do pracy, o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, o ekwiwalent za 11 dni urlopu oraz o zapomogę. Jak z przedstawionych okoliczności faktycznych wynika, powód nie złożył wniosku o doręczenie mu postanowienia o odrzuceniu pozwu i nie złożył apelacji od tego postanowienia. Tymczasem postanowienie to zostało wydane na rozprawie i ogło- szone wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia [...]. Według terminologii art. 394 § 1 KPC postanowienie sądu pierwszej instancji o odrzuceniu pozwu jest postanowieniem "kończącym postępowanie w sprawie" i stosownie do tego przepisu przysługuje na nie zażalenie. W myśl art. 394 § 2 KPC termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni i liczy się od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie, termin 7 dniowy liczy się od ogłoszenia postanowienia. Na podstawie powyższych przepisów należy zatem stwierdzić, że od postano- wienia Sądu Rejonowego z dnia 16 października 1996 r. o odrzuceniu pozwu przysłu- giwało powodowi zażalenie, które powinien złożyć w terminie 7 dni od ogłoszenia postanowienia, albo w terminie 7 dni od doręczenia mu tego postanowienia, pod warunkiem, że złożył w odpowiednim czasie wniosek o jego doręczenie. Wobec tego, że powód nie zażądał doręczenia mu postanowienia z uzasadnieniem, mógł jedynie złożyć zażalenie w terminie do dnia 23 października 1996 r. Tego jednak nie uczynił. Konsekwencją powyższego stanu rzeczy było uprawomocnienie się postanowienia o odrzuceniu pozwu w zakresie roszczenia o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy oraz niemożność orzekania o tych roszczeniach przez Sąd Apelacyjny w związku ze złożoną apelacją. Apelacja bowiem - pomijając już kwestię, że służy zaskarżaniu wyroków i postanowień co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym - jest środkiem zaskarżenia nieprawomocnych orzeczeń (art. 367 KPC). Tymczasem postanowienie Sądu Rejonowego o odrzuceniu pozwu w chwili wniesienia apelacji było już prawomocne. Wprawdzie nie można wyłączyć zaskarżenia jednym środkiem odwoławczym orzeczeń mających różne formy (wyrok i postanowienie), lecz dopuszczalne jest to pod warunkiem zachowania terminu przewidzianego dla zaskarżenia każdego z tych orzeczeń i pod warunkiem, że orze- czenia są nieprawomocne. Przede wszystkim jednak powód zaskarżył apelacją wyrok, który nie zawierał rozstrzygnięcia o przywróceniu do pracy i o wynagrodzeniu. Nie zaskarżył natomiast postanowienia o odrzuceniu pozwu. Oznacza to, że Sąd Apelacyjny nie miał podstaw do wydania orzeczenia doty- czącego wskazanych wyżej roszczeń, gdyż nie mógł apelacji od wyroku z dnia 16 paź- dziernika 1996 r. potraktować jako środka zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu pozwu. Powinien zatem odrzucić apelację w tym zakresie. Z art. 373 w związku z art. 372 KPC wynika bowiem, że sąd drugiej instancji odrzuca apelacją wniesioną po upływie przepisanego terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Rozpoznanie przez Sąd Wojewódzki roszczenia powoda o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie, w warunkach gdy Sąd Rejonowy odrzucił pozew w tym zakresie ze względu na wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 28 grudnia 1993 r. [...] orzekający prawomocnie o tym roszczeniu, oznacza także naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej. Jego skutkiem jest nieważność postępowania (art. 379 pkt 4 KPC), tę zaś okoliczność Sąd Najwyższy rozpoznając kasację bierze pod rozwagę z urzędu. Skoro więc Sąd II instancji nie odrzucił apelacji powoda co do roszczenia o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie, lecz w tym zakresie rozpoznał sprawę, ko- nieczne stało się w wyniku złożonej kasacji uchylenie przez Sąd Najwyższy zaskar- żonego wyroku w tej części i odrzucenie apelacji (art. 393 8 § 1 w związku z art. 379 pkt 4 KPC). Powyższe rozstrzygnięcie oznacza, że pozostała Sądowi Najwyższemu do roz- poznania kasacja, której przedmiotem zaskarżenia jest kwota 100 zł żądana przez powoda z tytułu zapomogi oraz kwota 135,86 zł z tytułu ekwiwalentu za 11 dni urlopu, której Sądy obu instancji nie uwzględniły. Łącznie zatem wartość przedmiotu zas- karżenia kasacją wynosi 235,86 zł i jest niższa od wartości określonej w art. 393 § 1 KPC, która stanowi próg dopuszczalności kasacji (5.000 zł). W myśl art. 393 5 KPC sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym kasację, która jest niedopusz- czalna, a jeżeli tego nie uczyni, odrzucenie kasacji należy do Sądu Najwyższego (art. 393 8 § 1 KPC). Z przytoczonych względów i na podstawie powołanych przepisów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================