I PKN 122/97

uzasadnienie w przyznanym i ustalonym przez Sąd stanie faktycznym". W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest uzasadniona w zakresie podstawy kasacyjnej - naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię. Zasadnie zarzuca się w kasacji nieprawidłową interpretację art. 23 1 KP (w brzmieniu sprzed nowelizacji Kodeksu do- konanej ustawą z 2 lutego 1996 r.), w szczególności użytego w tym przepisie pojęcia przejęcia zakładu pracy. Pojęcie to odnosiło się z pewnością (choć nie tylko) do zespołu środków materialnych umożliwiających wykonywanie pracy, czyli zakładu pracy w znaczeniu przedmiotowym. Przejęcie tych środków - na skutek różnych zdarzeń prawnych - stanowiło przejęcie zakładu pracy w rozumieniu tego przepisu. Sens tego przejęcia sprowadzał się przede wszystkim do tego, że mimo, iż następowała zmiana pracodawcy ("zakładu pracy" w znaczeniu podmiotowym) stosunki pracy były konty- nuowane wówczas, gdy nowy pracodawca "przejmował" środki materialne (np. lokal, urządzenia), w oparciu o które jego poprzednik zatrudniał pracowników lub też zadania poprzednika, które wykonywali zatrudniani przez niego pracownicy. Dla zaistnienia przejęcia nie jest konieczne nabycie własności zakładu pracy. Takie rozumowanie stanowiłoby niczym nie usprawiedliwione ograniczenie odniesienia omawianej normy prawnej, sprzeczne z wyraźnym brzmieniem przepisu. Nie jest jasne, dlaczego Sąd Pracy nie dostrzegając przejęcia zakładu pracy twierdzi, że "zakładem pracy" powoda była Urszula M. Zakładem pracy (w znaczeniu przedmiotowym) powoda była restauracja "K." a Urszula M. była jego pracodawcą w znaczeniu podmiotowym. Przeję- cie zakładu pracy ("przejście" według aktualnej terminologii) zawsze ma miejsce wówczas, gdy zmienia się pracodawca. Mimo zmiany po jednej stronie stosunku pracy, jego treść nie ulega zmianie i trwa on nadal (aż do jego ewentualnego rozwiązania). Dzieje się tak wówczas, gdy dotychczasowy pracodawca nie rozwiązał stosunku pracy przed przejęciem zakładu pracy przez następcę. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie przedstawiono już pogląd, że zarówno zawarcie, jak i rozwiązanie umowy dzierżawy stanowi przejęcie zakładu pracy w rozumieniu art. 23 1 KP (w dawnym jego brzmieniu). Powołać się można np. na uchwałę z dnia 7 czerwca 1994 r., I PZP 20/94 (OSNAPiUS 1994 nr 9 poz. 141) i wyrok z dnia 21 lipca 1994 r., I PRN 48/94 (OSNAPiUS 1994 nr 7 poz. 112). W tezie tego ostatniego wyroku stwierdzono wprost, że wydzierżawienie restauracji jest przejęciem zakładu pracy w rozumieniu art. 23 1 § 2 KP. Analogiczne poglądy prezentowane były też w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu (por. orzeczenie z dnia 10 lutego 1988 r. C 324/86 i orzeczenie z dnia 15 czerwca 1988 r., C 101/87, oba powołane przez L.Florka w opracowaniu Prawo pracy Unii Europejskiej w: "Europejskie Prawo Pracy i Ubezpieczeń Społecznych", Warszawa 1996, s. 33, 34 i 37). Wobec zasadności omówionej podstawy kasacyjnej należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji, którego rzeczą będzie rozstrzygnięcie o aktualnych roszczeniach powoda (w apelacji powód sygnalizował ewentualną zmianę roszczeń). Ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów kasacji jest bezprzedmiotowe, gdyż zostały przedstawione na wypadek niepodzielenia poglądu strony powodowej co do przejęcia przez pozwanego zakładu pracy. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 393 13 § 1 KPC. ========================================