II UKN 13/96

Orzeczenie procesowe
SN6 listopada 1996·
Ubezpieczenia społeczneInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła wniosku Marii G. przeciwko ZUS o dodatek do emerytury. Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną przez nią kasację, ponieważ została złożona osobiście, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, jak wymagał art. 465 § 1 KPC. Następnie Maria G. wniosła do Sądu Najwyższego pismo nazwane kasacją, które w istocie było zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu kasacji. Sąd Najwyższy uznał, że nie może rozpoznać takiego środka bezpośrednio, bez akt sprawy i bez przeprowadzenia właściwego trybu przed sądem drugiej instancji. Wskazał, że właściwym środkiem jest zażalenie, które powinno zostać wniesione do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, a następnie przekazane do SN zgodnie z przepisami KPC. Z tego powodu pismo przekazano Sądowi Apelacyjnemu celem nadania mu właściwego biegu i zbadania m.in. terminu wniesienia oraz treści pouczenia otrzymanego przez wnioskodawczynię.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Właściwy tryb wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu kasacji
  • ·Obowiązek wniesienia kasacji przez profesjonalnego pełnomocnika w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych
  • ·Niedopuszczalność rozpoznania przez Sąd Najwyższy pisma wniesionego bezpośrednio, bez akt sprawy i bez zachowania właściwej procedury
  • ·Znaczenie prawidłowego pouczenia strony o środku zaskarżenia i terminie jego wniesienia
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r. II UKN 13/96 Wniesione bezpośrednio do Sądu Najwyższego pismo procesowe nazwane kasacją, a będące w swej treści zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu kasacji, podlega przekazaniu sądowi drugiej instancji w celu nadania pismu właściwego biegu. Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie: SN Jerzy Kuźniar, SA Mieczysław Bareja (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 1996 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Marii G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddzia- łowi w T. o dodatek do emerytury, na skutek kasacji Marii G. od postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 11 września 1996 r. [...] p o s t a n o w i ł: pismo nazwane kasacją przekazać Sądowi Apelacyjnemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie celem nadania biegu. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 3 lipca 1996 r. [...] Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie oddalił rewizję Marii G. Od wyroku tego w dniu 9 września 1996 r. wnioskodawczyni złożyła kasację. Postanowieniem z dnia 11 września 1996 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie kasację odrzucił, stwierdzając w uzasadnieniu, że kasacja została wniesiona przez wnioskodawczynię osobiście, a nie przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym związku zawodowego albo organizacji zrzeszającej emerytów lub rencistów, jak tego wymaga przepis art. 465 § 1 KPC. W dniu 9 października 1996 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Maria G. wniosła wprost do Sądu Najwyższego kasację, wskazując, że dotyczy ona tak wyroku z dnia 3 lipca 1996 r., jak i postanowienia z dnia 11 września 1996 r. Do pisma dołączyła kserograficzne odbitki dokumentów procesowych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Pismo wnioskodawczyni wymaga przekazania Sądowi Apelacyjnemu. Zgodnie z art. 393 18 KPC na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację, stronie przysługuje zażalenie. Z mocy art. 393 19 KPC - wobec braku odrębnych przepisów dotyczących postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym - w tego rodzaju przypadku stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Zatem w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 394 § 1 oraz art. 395 KPC. Stosownie do tych przepisów zażalenie powinno być wniesione w terminie tygodniowym, licząc od daty doręczenia postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, spełniać wymogi określone przepisami dla pisma procesowego, zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia oraz wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak też zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zażalenie wniesione w terminie i spełniające wyżej wskazane warunki, sąd drugiej instancji po doręczeniu odpisu zażalenia stronie przeciwnej, przedstawia wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu. Stronie przeciwnej przysługuje prawo wniesienia odpowiedzi na zażalenie wprost do Sądu Najwyższego w terminie tygodniowym od doręczenia odpisu zażalenia. Pismo nazwane kasacją, a będące z uwagi na swą treść zażaleniem na posta- nowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 września 1996 r. o odrzuceniu kasacji, wnios- kodawczyni wniosła wprost do Sądu Najwyższego. W tej sytuacji rozpoznanie zażalenia przez Sąd Najwyższy bez akt sprawy, wyłącznie w oparciu o odpisy dokumentów dotyczących procesu i przy pominięciu postępowania, o którym mowa wyżej, nie jest dopuszczalne. Załączone odpisy dokumentów procesowych nie pozwalają nawet na ustalenie, czy zażalenie zostało złożone w terminie. Po zwrocie zażalenia, wraz z załączonymi odpisami dokumentów, Sąd Apelacyjny nada zażaleniu bieg stosowny do wskazanych wyżej przepisów. W szczególności zbada, czy wnioskodawczyni zachowała termin do wniesienia zażalenia. Kwestia ta ma istotne znaczenie, gdyż w sprawie zachodzi konieczność zbadania, jakiej treści pouczenie dotyczące warunków i terminu złożenia zażalenia otrzymała wnioskodawczyni. Z treści kserograficznych odbitek załączonych do zażalenia można bowiem wnioskować, że było to pouczenie dotyczące wniesienia kasacji, a nie zażalenia. Z treścią tego pouczenia należałoby łączyć nazwanie zażalenia kasacją, jak też i termin, w jakim nadała w urzędzie pocz- towym zażalenie. Z tych przyczyn przekazanie pisma nazwanego kasacją Sądowi Apelacyjnemu, który wydał zaskarżone postanowienie stało się konieczne i jest zgodne z wyżej wskazanymi przepisami. ========================================