I PRN 43/94

Wyrok z dnia 14 lipca 1994 r. I PRN 43/94 1. Odsetki od nie wypłaconej a wymagalnej odprawy pieniężnej, przypadającej od upadłego przedsiębiorstwa, nie biegną w stosunku do masy upadłości od daty ogłoszenia upadłości (art. 33 § 1 Prawa upadłościowego) 2. Postępowanie sądowe dotyczące wierzytelności wchodzącej w skład masy upadłości ulega zawieszeniu z urzędu, jeżeli w stosunku do dłużnika wszczęte zostało postępowanie upadłościowe (art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c.). Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Kazimierz Jaśkowski, Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 1994 r. sprawy z powództwa Sylwestra K. przeciwko "A." [...] Fabryce Maszyn Żniwnych w P. o odprawę pieniężną, na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego [...] od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 7 maja 1993 r. [...] o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną U z a s a d n i e n i e Sylwester K. w pozwie wniesionym w dniu 9 lipca 1992 r. przeciwko syndykowi masy upadłości [...] Fabryki Maszyn "A." domagał się zasądzenia odprawy pieniężnej w związku ze zwolnieniem z pracy z przyczyn ekonomicznych dotyczących zakładu pracy z dniem 31 marca 1992 r. Pozwany syndyk masy upadłości wnosił o zawieszenie postępowania sądowego i oświadczył, że uznał wierzytelność powoda zgłoszoną na ręce sędziego - komisarza i odsetki od należnej odprawy za okres od 1 kwietnia 1992 r. do dnia 18 maja 1992 r. Zgodnie bowiem z art. 33 § 1 Prawa upadłościowego odsetki od wierzytelności przypadających od upadłego nie biegną w stosunku do masy od daty ogłoszenia upadłości tj. od dnia 19 maja 1992 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Poznaniu postanowieniem z dnia 11 września 1992 r. zawiesił postępowanie w sprawie, następnie podjął je postanowieniem z dnia 28 września 1992 r. i wyrokiem z dnia 26 października 1992 r. zasądził na rzecz powoda kwotę 8.640.000 zł z odsetkami za okres od 1 kwietnia 1992 r. do dnia 19 maja 1992 r. W odpowiedzi na rewizję powoda, która dotyczy odsetek do dnia wypłaty zasądzonej odprawy, strona pozwana wnosiła ponownie o zawieszenie postępowania na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c., albowiem roszczenie powoda dotyczy masy upadłości. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 maja 1993 r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że zasądził ustawowe odsetki od dnia 1 kwietnia 1992 r. do 10 grudnia 1992 r., tj. do dnia całkowitego zaspokojenia roszczenia głównego. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego art. 33 § 1 Prawa upadłościowego nie ma zastosowania, gdyż wierzytelność powoda wchodzi w skład masy upadłości w rozumieniu art. 20 § 1 Prawa upadłościowego. Powyższy wyrok zaskarżył Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w drodze rewizji nadzwyczajnej z dnia 27 maja 1994 r. wnosząc o jego uchylenie i oddalenie rewizji powoda. Rewidujący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie art. 33 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (jednolity tekst: Dz. U. z 1991 r., Nr 18, poz. 512 ze zm.) oraz interesu Rzeczypospolitej Polskiej, [...]. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzut rażącego naruszenia prawa postawiony wyrokowi Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu jest trafny. Sądy obu instancji wbrew jednoznacznej treści art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c., z którego wynika konieczność zawieszenia z urzędu postępowania sądowego dotyczącego przedmiotu, który wchodzi w skład masy upadłości, jeżeli w stosunku do strony wszczęte zostało postępowanie upadłościowe - prowadziły postępowanie i zakończyły je wyrokami zasądzającymi roszczenie powoda. Słusznie podnosi rewizja nadzwyczajna, że w rozpoznawanej sprawie powinno dojść do zawieszenia postępowania a rozstrzygnięcie sporu należało do sędziego-komisarza w postępowaniu upadłościowym. Wierzytelność główna została w tym trybie uznana. Sąd Najwyższy podziela zarzut rażącego naruszenia art. 33 § 1 Prawa upadłościowego. Sąd Wojewódzki bezpodstawnie przyjął, że należność powoda z tytułu odprawy pieniężnej na podstawie art. 8 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r., Nr 4 poz. 19 ze zm.) nie wchodzi w skład masy upadłości, stąd nie ma zastosowania art. 33 § 1 Prawa upadłościowego. Skutkiem ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa jest, objęcie zarządu nad całym majątkiem, zwanym masą upadłościową, przez syndyka masy upadłości. Długi upadłego przedsiębiorstwa są zaspokajane w trybie przepisów prawa upadłościowego z masy upadłości. Roszczenie powoda związane jest z rozwiązaniem umowy o pracę, które nastąpiło w dniu 31 marca 1992 r., tj. przed ogłoszeniem upadłości i stanowi niewątpliwie dług przedsiębiorstwa. Dług ten z chwilą ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa stał się należny od upadłego, zatem obciąża masę upadłości i może być spłacony jedynie w trybie przewidzianym przepisami prawa upadłościowego. W takiej sytuacji odrębna regulacja odsetek od wierzytelności przypadających od upadłego stanowi lex specialis w stosunku do art. 359 k.c. Zgodnie z przepisem art. 33 § 1 Prawa upadłościowego odsetki od wierzytelności przypadających od upadłego nie biegną w stosunku do masy od daty ogłoszenia upadłości. Odmienny pogląd Sądu Wojewódzkiego rażąco narusza w/w przepis, który jest tak jasny, że zastosowana jego interpretacja w oparciu o art. 20 i art. 203 Prawa upadłościowego wydaje się całkowicie niezrozumiała. Prawidłowa wykładnia art. 33 § 1 Prawa upadłościowego pozwala jedynie na rozróżnienie, że przepis ten dotyczy wyłącznie odsetek od wierzytelności, przy- padających od upadłego, które nie biegną w stosunku do masy od daty ogłoszenia upadłości. Natomiast przepis ten nie ma zastosowania do odsetek od wierzytelności powstałych od daty ogłoszenia upadłości, które nie są już wierzytelnościami przy- padającymi od upadłego. Pogląd taki wyrażony został również w wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 1993 r., sygn. akt III APr 41/93 (Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych i Sądu Najwyższego 1994 nr 2 poz. 4) i Sąd Najwyższy w obecnym składzie w pełni go podziela. Pomimo wykazanych wyżej rażących naruszeń prawa w zaskarżonym wyroku Sądu Wojewódzkiego, rewizja nadzwyczajna nie została jednak uwzględniona wobec złożenia jej po upływie terminu z art. 421 § 2 k.p.c. W ocenie Sądu Najwyższego zaskarżone orzeczenie nie narusza interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Powód został zwolniony z pracy - po przepracowaniu ponad 40 lat - w ramach tzw. zwolnień grupowych z dniem 31 marca 1992 r. i należną mu z tym dniem odprawę pieniężną otrzymał dopiero w dniu 10 grudnia 1992 r. Pozostawał wówczas bez pełnego zatrudnienia mając na utrzymaniu chorą żonę i syna. Mając zatem na uwadze, że zatrudniający powoda zakład pracy pozostawał w opóźnieniu w wypłacie powodowi roszczeń ze stosunku pracy, a przyznane powodowi sporne odsetki dotyczą stosunkowo krótkiego okresu czasu (od 19 maja 1992 r. do 10 grudnia 1992 r.) - Sąd Najwyższy uznał, że zasądzenie na rzecz powoda wprawdzie nienależnego, ale niewielkiego i jednorazowego świadczenia nie naruszyło interesu Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok SN z dnia 27 lipca 1990 r., I PRN 28/90, OSNCP 1991 z. 8-9 poz. 112). Z tych też względów i na podstawie art. 421 § 2 k.p.c. rewizja nadzwyczajna podlegała oddaleniu. ========================================