uzasadnienie, jednakże po pierwsze - zarzut apelacyjny może wynikać pośrednio z
treści apelacji, a po drugie - sąd apelacyjny nie jest związany zarzutami podniesio-
nymi w apelacji, a jedynie jej wnioskami (art. 378 § 1 k.p.c.). Wiąże się to z przyję-
ciem założenia, że w postępowaniu apelacyjnym sąd rozpoznaje sprawę w pełnym
zakresie i o treści rozstrzygnięcia, w tym jego podstawie faktycznej i prawnej, decy-
dują ustalenia poczynione w tym postępowaniu. Obowiązujące przepisy nie przewi-
dują również zakazu zmiany zarzutów apelacyjnych, co uzasadnia dopuszczalność
ich zmian w toku postępowania apelacyjnego (por. uchwałę z dnia 17 marca 1998 r.,
III ZP 1/98 (OSNAPiUS 1998 nr 16, poz. 483). Z tego też względu orzecznictwo Sądu
Najwyższego przyjmuje, że jeżeli żądanie pozwu (odwołania) było precyzyjne, a
apelacja od wyroku sądu pierwszej instancji nie wskazywała konkretnych zarzutów i
wyrażała tylko niezadowolenie z oddalenia powództwa (odwołania) brak jest podstaw
do zastosowania art. 373 k.p.c. w związku z art. 368 k.p.c. (por. wyrok z dnia 14 maja
1999 r. I PKN 61/99 - OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 578). Przepisy art. 370 i 373 k.p.c.
o odrzuceniu apelacji, której strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie należy
bowiem rozumieć w ten sposób, że dotyczą one tylko takich braków formalnych
apelacji, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu.
W niniejszej sprawie wnioskodawca odwołał się od decyzji organu rentowego,
odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Tym samym, skoro
jego odwołanie zostało oddalone wyrokiem Sądu pierwszej instancji, przeto nie ulega
wątpliwości, iż nadal domaga się przyznania świadczenia rentowego. Zarówno w
apelacji, jak i piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2004 r., skarżący podnosi, iż
stan jego zdrowia nie uległ żadnej poprawie od czasu przyznania renty w 2000 r., nie
może podjąć żądnej pracy zarobkowej z uwagi na bóle nasilające się przy chodzeniu
i każdym wysiłku, zaś opinia biegłego została wydana bez przeprowadzenia aktual-
nych badań. W tej sytuacji błędnie Sąd Apelacyjny ocenił, iż apelacja wnioskodawcy
jest dotknięta brakami formalnymi, uniemożliwiającymi nadanie jej prawidłowego
biegu tym bardziej, że - jak trafnie zarzuca skarżący - wnioskodawca działał bez
profesjonalnego pełnomocnika, zaś treść apelacji, podobnie jak pisma procesowego
zawierającego uzupełnienie jej braków, dostosowana jest do poziomu jego rozumie-
nia pojęcia „przedstawienia zarzutów i ich uzasadnienia”.
4
Z powyższych względów Sąd Najwyższy z mocy przepisów art. 39318
§ 3
k.p.c. w związku z art. 397 k.p.c. i art.. 39319
k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowie-
nia, co oznacza konieczność nadania apelacji wnioskodawcy dalszego biegu.
========================================
