I PK 186/03

Wyrok z dnia 23 stycznia 2004 r. I PK 186/03 Mianowanie na nowe stanowisko - w wyniku konkursu otwartego (art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym, Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) - adiunkta zatrudnionego już w uczelni na podstawie mianowa- nia na czas nieokreślony, co do którego rozpoczął bieg termin z art. 88 ust. 2 tej ustawy, nie powoduje ponownego rozpoczęcia biegu tego terminu, jeżeli nie nastąpiły zmiany w zakresie postępowania zmierzającego do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Przewodniczący SSN Józef Iwulski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Andrzej Wasilewski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2004 r. sprawy z powództwa Jacka N. przeciwko Uniwersytetowi Gdańskiemu w G. o przy- wrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 10 grudnia 2002 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 czerwca 2002 r., VIII P 1663/01, oddalił powództwo Jacka N. przeciwko Uniwersytetowi G. w G. o przy- wrócenie do pracy. Sąd Rejonowy ustalił, że powód został zatrudniony z dniem 1 września 1971 r. na czas nieoznaczony w charakterze asystenta w Instytucie Ocea- nografii na Wydziel Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu G. Z dniem 1 maja 1972 r. powoda mianowano do odwołania asystentem, a z dniem 15 lutego 1974 r. starszym asystentem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Instytutu Oceanografii Uniwersytetu G. Od 1 października 1979 r. strony zawierały kolejne umowy o pracę na czas okre- ślony, łącznie do 30 lipca 1980 r., z powierzeniem powodowi obowiązków specjalisty 2 geografa. Po uzyskaniu stopnia doktora nauk geograficznych w dniu 25 czerwca 1980 r. powoda mianowano od 1 lipca 1980 r. adiunktem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Instytutu Oceanografii Uniwersytetu G. W okresie od 1 stycznia 1982 r. do 1 września 1987 r. powód piastował stanowisko Kierownika Zakładu Oceanografii Fi- zycznej w Instytucie Oceanografii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu G. Z dniem 1 września 1987 r. powoda mianowano na czas określony adiunktem Uni- wersytetu G. na Wydziale Biologii, Geografii i Oceanologii Instytutu Oceanografii. Okresy mianowania odnawiano do przekształcenia się z mocy prawa w stosunek pracy na czas nieokreślony. Pismem z 24 maja 1993 r. rektor Uniwersytetu G., powo- łując się na art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), w związku z § 120 statutu Uniwersytetu przedłużył zatrudnienie powoda do 30 września 1994 r. W dniu 15 lipca 1994 r. powód uzyskał ponowne przedłużenie zatrudnienia na dwa lata do dnia 30 września 1996 r. To prze- dłużenie poprzedziło posiedzenie wydziałowej komisji dla oceny nauczycieli akade- mickich, która stwierdziła realną szansę na uzyskanie przez powoda habilitacji w okresie dwóch lat. Pismem z 27 maja 1996 r. powód uzyskał kolejne przedłużenie zatrudnienia na okres dwóch lat do 30 września 1998 r. Komisja do spraw okresowej oceny nauczycieli akademickich w dniu 27 lutego 1996 r. oceniła działalność nau- kową powoda w latach 1993 - 1995 jako dobrą. Pismem z 15 kwietnia 1998 r. prze- dłużono powodowi okres zatrudnienia do 30 września 1999 r. Komisja oceniła po- woda we wszystkich kategoriach działalności (naukowej, dydaktycznej i organizacyj- nej) na poziomie zadowalającym, wnioskując o przedłużenie zatrudnienia o jeden rok. Z dniem 1 września 1998 r. powód po konkursie przeszedł z Zakładu Oceano- grafii Fizycznej do Katedry Hydrologii w ramach Wydziału Biologii, Geografii i Ocea- nologii Uniwersytetu G., zachowując stanowisko i wymiar etatu, jak dotychczas. Po- wód był jedynym kandydatem startującym w konkursie. Zobowiązał się do ukończe- nia habilitacji w okresie jednego roku. Pismem z 3 marca 1999 r. przedłużono powo- dowi zatrudnienie na okres roku do dnia 30 września 2000 r. Decyzję poprzedzało posiedzenie komisji do spraw oceny nauczycieli akademickich Wydziału Biologii, Geografii i Oceanalogii z dnia 15 lutego 1999 r., która oceniła działalność naukową powoda na poziomie dostatecznym. Komisja wniosła o przedłużenie zatrudnienia powoda na stanowisku adiunkta o rok, z obowiązkiem przygotowania pracy habilita- cyjnej w tym czasie. Na posiedzeniu w dniu 28 lutego 2000 r. komisja oceniła działal- ność naukową powoda jako niedostateczną i wniosła o przedłużenie zatrudnienia na 3 kolejny okres roku, lecz bez możliwości ponownego zatrudnienia na stanowisku adiunkta w przypadku niezłożenia rozprawy habilitacyjnej. W dniu 9 kwietnia 2001 r. odbyło się kolejne posiedzenie komisji, która uznała działalność naukową powoda za niewystarczającą i wydała negatywną ocenę co do możliwości przedłużenia zatrud- nienia na stanowisku adiunkta. Pismem z dnia 30 maja 2001 r. wypowiedziano powo- dowi stosunek pracy ze skutkiem na dzień 30 września 2001 r., z powołaniem się na art. 94 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, w związku z upływem okresu zatrud- nienia przewidzianego w art. 88 ust. 2 tej ustawy. Sąd Rejonowy uznał, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Pod- stawą wypowiedzenia stosunku pracy był art. 94 ust. 2 w związku z art. 88 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym. Zgodnie z tymi przepisami rozwiązanie stosunku pracy z adiunktem mianowanym na czas nieokreślony następuje na mocy decyzji właściwego organu z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia z koń- cem roku akademickiego, w którym upłynął okres zatrudnienia, o jakim mowa w art. 88 ust. 2 ustawy. Okres zatrudnienia na stanowisku adiunkta osoby niemającej stop- nia naukowego doktora habilitowanego nie powinien przekroczyć 9 lat, chyba że sta- tut uczelni przewiduje dłuższy okres. Zgodnie z § 120 statutu pozwanego Uniwersy- tetu, na wniosek zainteresowanego, zaopiniowany przez bezpośredniego przełożo- nego oraz poparty przez dwóch recenzentów posiadających stopień doktora habilito- wanego, w tym jednego spoza uczelni i pozytywnym zaopiniowaniu przez radę wy- działu, okres zatrudniania adiunkta może być przedłużony ponad 9 lat. Brak jest określenia w statucie ile razy, bądź na jaki okres ponad 9 lat, można przedłużyć za- trudnienie adiunkta. Mianowanie adiunkta w szkole wyższej powoduje nawiązanie stosunku pracy z uczelnią jako pracodawcą, a nie z poszczególnymi jej jednostkami organizacyjnymi (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 635/98). Sąd Rejonowy uznał dlatego za nieuzasadniony zarzut powoda jakoby okres wyma- gany na uzyskanie habilitacji należało liczyć od daty przejścia do Katedry Hydrologii, a zatem od 1 września 1998 r. Za nieuzasadnione uznał też Sąd zarzuty naruszenia zasad równego traktowania, niedyskryminacji i współżycia społecznego. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, podstawowymi obowiązkami nauczy- ciela akademickiego (adiunkta) jest prowadzenie badań naukowych i rozwijanie twór- czości naukowej oraz podnoszenie kwalifikacji. Konsekwencją tego jest ustanowienie okresów granicznych na podnoszenie kwalifikacji. Ich przekroczenie rodzi powinność wypowiedzenia stosunku pracy adiunktowi niemającemu stopnia naukowego doktora 4 habilitowanego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 lu- tego 1998 r., III ZP 51/97). Powodowi wielokrotnie przedłużano okres zatrudnienia - łącznie do 30 wrześnie 2001 r. Za każdym razem powód był świadomy konieczności uzyskania habilitacji i stawianych mu w tym zakresie warunków. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 r. [...] oddalił apelację powoda. Sąd drugiej instancji uznał, że zostało przeprowadzone wystarczające postępowanie dowodowe, a jego wyniki oce- nione przez Sąd pierwszej instancji bez przekroczenia granic swobodnej oceny do- wodów. Sąd Rejonowy nie naruszył też art. 88 ust. 1 i 2 oraz art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o szkolnictwie wyższym przez przyjęcie, że dziewięcioletni okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 88 ust. 2 ustawy, w przypadku adiunkta, który wygrał konkurs otwarty na to stanowisko, zorganizowany w trybie art. 85 ust. 2, a zatrudniony był wcześniej na stanowisku adiunkta w innej jednostce organizacyjnej szkoły wyższej, powinien być liczony od dnia mianowania na stanowisko adiunkta w poprzedniej jed- nostce uczelni, a nie od daty podjęcia zatrudnienia w jednostce, w której adiunkt wy- grał konkurs otwarty na stanowisko adiunkta. Kasację od tego wyroku wniósł powód, który zarzucił naruszenie art. 94 ust. 2 w związku z art. 88 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, przez ich błędną wykład- nię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu kasacji powód wywiódł w szczegól- ności, że w marcu 1998 r., świadcząc pracę na stanowisku adiunkta w Zakładzie Oceanografii Fizycznej Instytutu Oceanografii przystąpił do otwartego konkursu na stanowisko adiunkta w Katedrze Hydrologii na Wydziale Biologii, Geografii i Oceano- logii. Podstawą zorganizowania konkursu był art. 85 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym. Powód wygrał konkurs i objął stanowisko adiunkta Wydziału Biologii, Geo- grafii i Oceanologii Katedry Hydrologii Uniwersytetu G. Przed objęciem stanowiska adiunkta w Katedrze Hydrologii oraz po jego objęciu pozwany „przedłużał” zatrudnie- nie powoda na stanowisku adiunkta na podstawie statutu Uniwersytetu, co praktycz- nie oznaczało zrzeczenie się prawa do wypowiedzenia stosunku pracy na podstawie art. 94 ust. 2 w związku z art. 88 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym. Istotą wystę- pującego w sprawie problemu jest pytanie, jak liczy się na gruncie art. 88 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym „okres zatrudnienia na stanowisku adiunkta osoby niemającej stopnia doktora habilitowanego”? Zdaniem Sądu Okręgowego, do okresu tego wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia na stanowisku adiunkta w uczelni, nie- zależnie od tego w jakiej jednostce zatrudnienie miało miejsce i jaka była podstawa 5 nawiązania tego zatrudnienia. Jest to zdaniem powoda wykładnia błędna. Stanowi- sko adiunkta jest związane z konkretną jednostką organizacyjną oraz zależy od po- siadanych kwalifikacji i wykształcenia. Warunkiem zatrudnienia na danym stanowisku jest wyłonienie kandydata po zakwalifikowaniu w drodze konkursu otwartego (art. 85 ust. 2 ustawy u szkolnictwie wyższym). W konkursie bada się, czy kandydat spełnia warunki formalne oraz oczekiwania uczelni wymagane do zatrudnienia na danym stanowisku. Zgodnie z art. 86 ust. 5 ustawy o szkolnictwie wyższym elementem aktu mianowania jest miejsce pracy. Każdy akt mianowania określa jednostkę organiza- cyjną, w której wykonywana jest praca. Dlatego zdaniem powoda, przyjąć należy, że w art. 88 ust. 2 ustawy u szkolnictwie wyższym mowa jest o zatrudnieniu w tej jedno- stce, w której adiunkt objął stanowisko w drodze konkursu otwartego. Jeśli kandydat pracował już na stanowisku adiunkta w innej jednostce tej samej szkoły wyższej, to okoliczność ta - po wygraniu przez niego konkursu - nie może prowadzić do uszczu- plenia jego uprawnień w stosunku do kandydatów „z zewnątrz”. Stanowisko, jakie reprezentuje Sąd Okręgowy prowadzi do konsekwencji trudnych do pogodzenia ze zdrowym rozsądkiem i sprawiedliwością. Gdyby adiunkt zatrudniony w Katedrze Teo- rii Literatury Romańskiej złożył podanie na konkurs na stanowisko adiunkta w Kate- drze Teorii Prawa i konkurs ten wygrał (coraz częstsze w przypadku osób z dwoma „dyplomami”), to na gruncie wykładni dokonanej przez Sądy dojść należałoby do wniosku, że dla potrzeb ustalenia czasu zatrudnienia, o którym mowa w art. 88 ust. 2 ustawy u szkolnictwie wyższym, oba okresy sumuje się. Osoba, która jednego dnia jest najlepszym kandydatem na stanowisko adiunkta w danej jednostce i wygrywa konkurs, następnego dnia mogłaby otrzymać wypowiedzenie z powodu braku roz- prawy habilitacyjnej. W stanowisku tym tkwi wewnętrzna sprzeczność. Powód nie „przeszedł” z Zakładu Oceanografii Fizycznej do Katedry Hydrologii, jak określają to Sąd Rejonowy i Okręgowy. Termin „przejście” sugeruje, że doszło do zmiany treści dotychczasowego stosunku pracy za zgodą powoda. Gdyby intencją stron było „przejście” powoda z jednej jednostki do drugiej, nie byłoby konieczności organizo- wania konkursu otwartego. Konkurs został zorganizowany, gdyż pozwany poszukiwał najlepszego kandydata na stanowisko adiunkta w Katedrze Hydrologii. Powód został zakwalifikowany na to stanowisko w drodze konkursu i objął je, co znaczy, że w oce- nie pozwanego spełniał wszelkie wymagane kryteria i oczekiwania, a brak rozprawy habilitacyjnej w czasie zatrudnienia w Zakładzie Oceanografii Fizycznej nie był dla pozwanego przeszkodą. Bezpodstawne jest stanowisko Sądu Okręgowego, iż kon- 6 kurs zorganizowano po to, aby dać powodowi szansę na zakończenie habilitacji. Konkurs został zorganizowany i przeprowadzony uczciwie oraz zgodnie z prawem. Powód powinien być traktowany w świetle art. 88 ustawy o szkolnictwie wyższym, jak osoba „z zewnątrz”, gdyż musiał spełnić wszystkie wymagania, jakie określał regula- min konkursu na stanowisko adiunkta w Katedrze Hydrologii. Powód nigdy nie twier- dził, że stosunek pracy adiunkta nawiązywany jest z poszczególnymi jednostkami organizacyjnymi szkoły wyższej. Stanowisko, iż taki stosunek łączy adiunkta i szkołę wyższą, nie podważa twierdzenia, że okres zatrudnienia adiunkta, o którym mowa w art. 88 ust. 2 ustawy u szkolnictwie wyższym, liczy się od chwili objęcia stanowiska adiunkta, na które dana osoba została zakwalifikowana w drodze konkursu otwar- tego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 188 ust. 1 ustawy u szkolnictwie wyższym, jej przepisy stosuje się do stosunków pracy pracowników uczelni powstałych przed dniem jej wejścia w życie. Do okresu mianowania i zatrudnienia, o których mowa w art. 88 ust. 2 ustawy, wlicza się okresy mianowania i zatrudnienia na stanowisku adiunkta po dniu 31 sierp- nia 1984 r. Dziewięcioletni termin z art. 88 ust. 2 ustawy w stosunku do powoda za- czął więc bieg w dniu 31 sierpnia 1984 r. i upłynął 31 sierpnia 1993 r. Od tego czasu strona pozwana na podstawie swojego statutu sześciokrotnie przedłużała powodowi okres zatrudnienia, łącznie przez okres 8 lat (od 1 września 1993 r. do 30 września 2001 r.). W tym czasie powód zmienił stanowisko pracy, gdyż w wyniku wygrania konkursu zorganizowanego na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyż- szym, w dniu 1 września 1998 r. objął stanowisko adiunkta w Katedrze Hydrologii na Wydziale Biologii, Geografii i Oceanologii. Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy u szkolnic- twie wyższym, mianowanie po raz pierwszy na dane stanowisko w uczelni pracow- nika naukowo-dydaktycznego i naukowego oraz starszego wykładowcy i wykładowcy następuje po zakwalifikowaniu w drodze konkursu otwartego. Trafnie powód wska- zuje, że objęcie w drodze konkursu stanowiska adiunkta w uczelni może mieć zna- czenie dla oceny biegu terminu z art. 88 ust. 2 ustawy. Nietrafnie jednak porównuje tę sytuację z objęciem takiego stanowiska przez osobę, która nie była pracownikiem uczelni. Jest przecież oczywiste, że termin z art. 88 ust. 2 ustawy może biec tylko w czasie trwania stosunku pracy. Jeżeli więc w drodze konkursu stanowisko adiunkta 7 obejmuje osoba niebędąca pracownikiem uczelni, to termin z art. 88 ust. 2 rozpo- czyna się z chwilą nawiązania stosunku pracy. Jest to więc inna sytuacja względem przypadku objęcia w drodze konkursu stanowiska adiunkta przez osobę pozostającą w stosunku pracy z uczelnią, co do której termin z art. 88 ust. 2 ustawy już rozpoczął bieg. Wszyscy bowiem zgadzają się, że mianowanie adiunkta w szkole wyższej po- woduje nawiązanie stosunku pracy z uczelnią jako pracodawcą, a nie z poszczegól- nymi jej jednostkami organizacyjnymi (wyrok z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 635/98, (OSNAPiUS 2000 nr 10, poz. 384; OSP 2001 nr 6, poz. 97 z glosą P. Kucharskiego). W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z nawiązaniem nowego stosunku pracy, a więc z tej przyczyny nie można twierdzić, aby termin z art. 88 ust. 2 ustawy rozpoczy- nał na nowo bieg. Rację ma powód, gdy twierdzi, że jedność stosunku pracy nie przesądza jeszcze o wykluczeniu możliwości uznania, że objęcie stanowiska adiun- kta w drodze konkursu przez osobę już pozostającą w stosunku pracy z uczelnią, powoduje rozpoczęcie na nowo biegu terminu z art. 88 ust. 2 ustawy. Można też się zgodzić ze wskazywanymi przypadkami takiej sytuacji (zmiana specjalizacji, wykorzy- stanie innych, nowych kwalifikacji). Dotyczyć to może zwłaszcza zmiany tematu pracy habilitacyjnej. Przykłady wskazane przez powoda mają jednak charakter abs- trakcyjny, oderwany od stanu faktycznego sprawy. Przesłanką zaskarżonego roz- strzygnięcia jest przecież ustalenie, że powód nie zmienił specjalizacji naukowej, nie wykorzystał żadnych nowych kwalifikacji, a przede wszystkim nie wystąpiły żadne zmiany w jego pracy habilitacyjnej, a wręcz odwrotnie powód zobowiązał się kontynu- ować i w krótkim terminie ukończyć dotychczasową rozprawę. Zgodnie z art. 88 ust. 2 ustawy u szkolnictwie wyższym, okres zatrudnienia na stanowisku adiunkta osoby niemającej stopnia naukowego doktora habilitowanego nie powinien przekroczyć dziewięciu lat, chyba że statut uczelni określi dłuższy okres. Rozwiązanie stosunku pracy z adiunktem mianowanym na czas nieokreślony następuje na mocy decyzji właściwego organu z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia z końcem roku akademickiego, w którym upłynął okres za- trudnienia, o którym mowa w art. 88 ust. 2 ustawy (art. 94 ust. 2). Nie może budzić zastrzeżeń, że bieg terminu z art. 88 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji rozwiązanie stosunku pracy ze względu na jego przekroczenie, związane są z uzyskaniem stop- nia naukowego doktora habilitowanego. Inaczej mówiąc, jest to termin do uzyskania tego stopnia naukowego, a więc bieg terminu należy odnosić do procesu uzyskiwa- nia stopnia doktora habilitowanego. Istotna jest tym samym tożsamość pracy habilita- 8 cyjnej, a nie zajmowane stanowisko. Na bieg tego terminu wpływa tylko taka zmiana stanowiska, która powoduje zmianę w zakresie procesu uzyskiwania stopnia nauko- wego doktora habilitowanego. Termin z art. 88 ust. 2 ustawy jest bowiem związany z procesem uzyskiwania stopnia naukowego, a nie z zajmowanym stanowiskiem w ramach tego samego stosunku pracy. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 12 lutego 1998 r., III ZP 51/97, OSNAPiUS 1998 nr 13, poz. 387; PiP 1999 nr 7, s. 111 z glosą P. Kucharskiego) stanowisko ad- iunkta jest stanowiskiem naukowo-dydaktycznym. Celem zatrudnienia na nim nau- czyciela akademickiego jest prowadzenie badań naukowych i pracy dydaktycznej. Formalnym wyrazem właściwego wykonywania przez adiunkta obowiązków w zakre- sie pracy badawczej jest awans naukowy - uzyskanie stopnia doktora habilitowa- nego. Obiektywnie mierzony maksymalny czas przewidziany na rozwój naukowy, uzasadniający uzyskanie stopnia doktora habilitowanego, określa art. 88 ust. 2 ustawy na dziewięć lat. Przyczyna nieuzyskania przez adiunkta stopnia doktora habi- litowanego w przepisanym terminie jest zasadniczo obojętna. Bieg tego terminu ulega zawieszeniu tylko w przypadkach i na czas trwania urlopów: macierzyńskiego, wychowawczego, dla poratowania zdrowia, na czas zatrudnienia poza uczelnią w celu nabycia umiejętności praktycznych przydatnych do wykonywania obowiązków naukowo-dydaktycznych oraz na czas trwania służby wojskowej (art. 90 ustawy). Są to okresy ex lege usprawiedliwiające przerwę w badaniach naukowych i uzasadnia- jące przedłużenie dziewięcioletniego okresu, o którym stanowi art. 88 ust. 2 ustawy. Swoiste warunki i charakter poszczególnych uczelni uwzględniane są przez możli- wość wyznaczenia w ich statutach dłuższego terminu rotacji. Statut uczelni może też rozszerzyć katalog zdarzeń (sytuacji) usprawiedliwiających nieuzyskanie przez adiunkta stopnia doktora habilitowanego w wyznaczonym ustawowo okresie. Nie może jednak zawierać takiej regulacji, która prowadziłaby do wyeliminowania instytu- cji rotacji. Zatrudnienie na stanowisku adiunkta nie stanowi samoistnego celu, tylko środek, czy też etap, w drodze do uzyskania naukowo-dydaktycznej samodzielności. Rozwiązanie stosunku pracy z adiunktem jest wobec tego swoistą „sankcją” za brak określonego rezultatu w pracy badawczej. Przerzucenie na pracownika skutków przeważającej części ryzyka nieuzyskania stopnia doktora habilitowanego nie po- winno budzić zastrzeżeń. Uwzględnienie tych ogólnych uwarunkowań prowadzi do wniosku, że mianowanie po raz pierwszy na dane stanowisko w uczelni pracownika naukowo-dydaktycznego po zakwalifikowaniu w drodze konkursu otwartego (art. 85 9 ust. 2 ustawy u szkolnictwie wyższym) adiunkta zatrudnionego w uczelni na podsta- wie mianowania na czas nieokreślony, co do którego rozpoczął bieg termin z art. 88 ust. 2 tej ustawy, nie powoduje rozpoczęcia na nowo biegu tego terminu, jeżeli nie nastąpiły zmiany w zakresie postępowania zmierzającego do uzyskania stopnia nau- kowego doktora habilitowanego. Podkreślenia wymaga też, że jak wskazano w wyżej powołanym uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 12 lutego 1998 r., III ZP 51/97, termin z art. 88 ust. 2 ustawy u szkolnictwie wyższym jest terminem maksymalnym. Możliwe jest, że strony stosunku pracy dokonają jego skrócenia w szczególnych, uzasadnionych racjonalnie okolicznościach. Powód po objęciu no- wego stanowiska zobowiązał się ukończyć pracę habilitacyjną w ciągu roku. Nawet, gdyby przyjąć, że od objęcia nowego stanowiska termin do uzyskania stopnia nauko- wego rozpoczął bieg na nowo, to i tak upłynął on, gdyż został przez strony skrócony z racjonalnych i usprawiedliwionych przyczyn. Z tych względów kasacja powoda podlegała oddaleniu na podstawie art. 39312 k.p.c. ========================================