I PKN 515/00

Wyrok z dnia 28 czerwca 2001 r. I PKN 515/00 Rejestr usług medycznych (art. 32e ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, Dz.U. Nr 91 poz. 408 ze zm.) funkcjonujący w szpi- talu jako system ewidencyjno-informatyczny nie jest zakładem opieki zdrowot- nej ani pracodawcą w rozumieniu art. 3 KP, wobec czego przejęcie części za- dań tego rejestru przez kasy chorych na podstawie art. 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 661 ze zm.), bez przejęcia składni- ków majątkowych i pomieszczeń, nie uzasadnia stwierdzenia, że pracownicy tego rejestru stali się pracownikami kas chorych z mocy art. 231 KP. Przewodniczący SSN Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Sędziowie: SN Roman Kuczyński (sprawozdawca), SA Kazimierz Josiak. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2001 r. w sprawie z po- wództwa Pawła S. i innych przeciwko Szpitalowi Powiatowemu w Ż. i K.-P. Regional- nej Kasie Chorych w B. o zapłatę, na skutek kasacji K.-P. Regionalnej Kasie Chorych od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy z dnia 4 października 1999 r. [...] z m i e n i ł zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w Szubinie z dnia 26 kwietnia 1999 r. [...] w ten sposób, że powództwo Pawła S., Jerzego K., Aliny P., Wandy B., Zbigniewa D., Wandy W., Bogdana Ś., Marii Ś. i Elżbiety P. oddalił, nie obciążył powodów kosztami postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e Powodowie wnieśli o uznanie za bezskuteczne wypowiedzeń umów o pracę dokonanych przez pozwany Szpital Powiatowy w Ż., doręczonych im 25 stycznia 1999 r., a nadto o ustalenie, że z dniem 1 stycznia 1999 r. nowym pracodawcą po- 2 wodów - z mocy prawa - stała się pozwana K.-P. Regionalna Kasa Chorych w B. W uzasadnieniu pozwu powodowie podali, że pismem z dnia 22 stycznia 1999 r., dorę- czonym im 25 stycznia 1999 r., pozwany Szpital wypowiedział powodom umowy o pracę zawarte na czas nieokreślony, a powodowie wypowiedzenia te uważają za bezpodstawne. Powodowie podnieśli, że - zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie nie- których ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 661) - z dniem 1 stycznia 1999 r. Rejestr Usług Medycznych w Ż. stał się instytucją podległą K.-P. Regionalnej Kasie Chorych. Po- wodowie podali, że Rejestr Usług Medycznych w Ż. wykonuje wszystkie zadania na- łożone nań w art. 32e ust. 1 i ust. 4 oraz art. 32f ust. 1 powołanej wyżej ustawy i żad- nej podstawy prawnej do przerwania jego działalności nie ma. Pozwany Szpital Powiatowy w Ż. wniósł o oddalenie powództwa, przecząc zarzutowi stawianemu przez powodów, jakoby dokonanie w dniu 25 stycznia 1999 r. wypowiedzeń umów o pracę było nieuzasadnione. Wypowiedzeń, zdaniem pozwa- nego, dokonano skutecznie i według wymogów prawa, a wypowiedzenia te podykto- wane były zmianami organizacyjnymi i przyczynami ekonomicznymi, gdyż - ze względów organizacyjnych i ekonomicznych - pozwany Szpital nie ma możliwości dalszego zatrudniania powodów. Zdaniem pozwanego Szpitala Powiatowego w Ż., przyczyna wypowiedzeń umów o pracę jest konkretna, rzeczowa i uwzględnia słuszny interes zakładu pracy, jakkolwiek - dodaje pozwany - będąc zainteresowany dalszym losem powodów, interweniował on w dniach 11 i 12 stycznia 1999 r. w sprawie powodów u pełnomocnika K.-P. Regionalnej Kasy Chorych. Pozwana K.-P. Regionalna Kasa Chorych w B. wniosła również o oddalenie skierowanego przeciwko niej powództwa. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew po- dała, że bezsporny jest fakt, że na mocy art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie niektórych ustaw, zadania związane z rejestrem usług medycznych z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się zadaniami kas powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Oznaczało to, że od 1 stycznia 1999 r. kasy chorych gromadzą dane i informacje o usługach me- dycznych przekazane im przez podmioty świadczące te usługi. Jednakże - nałożenie zadań na określony podmiot nie stanowi automatycznie przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu art. 231 KP, albowiem przez przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę rozumie się przejście zakładu w sensie przedmiotowym, a przejście takie ma miejsce wówczas, gdy do innego pracodawcy 3 przechodzą składniki majątkowe, z którymi związane było zatrudnienie pracowników. Zatem - wywodziła pozwana Kasa Chorych - nie nastąpiło tu przejęcie części zakła- du pracy przez pozwaną K.-P. Regionalną Kasę Chorych. Zdaniem pozwanej, skoro nie nastąpiło przejęcie części Szpitala Powiatowego w Ż. w rozumieniu art. 231 KP, to żądanie powodów jest pozbawione podstaw prawnych. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 1999 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Szubinie ustalił, że powodowie stali się z dniem 1 stycznia 1999 r. pracownikami pozwanej K.- P. Regionalnej Kasy Chorych w B. i uznał za bezskuteczne wypowiedzenie powo- dom umów o pracę dokonane przez pozwany Szpital Powiatowy w Ż. Sąd Rejonowy ustalił, że Zespół Opieki Zdrowotnej w Ż. już w 1996 r. wytypo- wany został przez Urząd Wojewódzki w B. do wprowadzenia systemu rejestru usług medycznych. Zespół Opieki Zdrowotnej w Ż. otrzymał od Wojewody B. środki finan- sowe na utworzenie Rejestru Usług Medycznych i już w lutym 1997 r. Rejestr Usług Medycznych rozpoczął ewidencjonowanie usług medycznych wykonywanych przez podmioty opieki zdrowotnej. Został on utworzony i pozostawał w strukturze organiza- cyjnej ZOZ-u w Ż. W tym czasie nie działały jeszcze kasy chorych i ewidencjonowa- nie usług medycznych służyło tylko Zakładowi Opieki Zdrowotnej, a obecnie, gdy kasy działają, rejestr usług medycznych nie jest potrzebny ani szpitalom, ani lecz- nictwu otwartemu. Rejestr Usług Medycznych nadal prowadzi swoim systemem ewi- dencję usług medycznych i diagnostycznych, ale pozwana Kasa Chorych płaci tylko za usługi, a za ewidencję usług nie płaci. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Ż., zarządzeniem Wojewody B. z dnia 10 listopada 1998 r. został prze- kształcony w kilka samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej - między innymi pozwany Szpital Powiatowy w Ż. oraz w Samodzielny Zakład Podstawowej Opieki Zdrowotnej w Ż. Statut pozwanego Szpitala Powiatowego w Ż. nie przewiduje już rejestru usług medycznych w jego strukturze ani w zakresie swojej działalności, ale w podziale Zakładu Opieki Zdrowotnej (ZOZ) Rejestr Usług Medycznych (RUM) przypadł faktycznie Szpitalowi. Pozwany Szpital Powiatowy w Ż. w dniu 25 stycznia 1999 r. wypowiedział powodom umowy o pracę, a jako przyczynę wypowiedzeń po- dał, iż zadania związane z prowadzeniem rejestru usług medycznych są zadaniami kas powszechnego ubezpieczenia społecznego i dalsze istnienie biura RUM w strukturze Szpitala Powiatowego w Ż. oraz jego funkcjonowanie dla celów samego Szpitala jest ze względów ekonomicznych niemożliwe. Pozwany Szpital Powiatowy w Ż., przed dokonaniem powodom wypowiedzeń umów o pracę, występował do poz- 4 wanej K.-P. Regionalnej Kasy Chorych w B. - powołując się na art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 661), aby przejęła ona Rejestr Usług Medycznych w Ż. Pozwana Kasa Chorych odmówiła przejęcia Rejestru Usług Me- dycznych w Ż. i odpowiedziała, że art. 16 ust. 2 tej ustawy nie określa obowiązku przejęcia pracowników wykonujących zadania z zakresu rejestru usług medycznych, a jedynie przewiduje, że od 1 stycznia 1999 r. zadania związane z prowadzeniem rejestrów usług medycznych będą wykonywane przez kasy oraz że ustawodawca nie określił sytuacji prawnej i statusu pracowników zatrudnionych dotychczas przy wyko- nywaniu zadań z zakresu prowadzenia rejestru usług medycznych i należy przyjąć, że status tych pracowników nie uległ zmianie na skutek przejęcia zadań przez kasy ubezpieczenia zdrowotnego. Pozwana Kasa Chorych zawarła (między innymi) z po- zwanym Szpitalem Powiatowym w Ż. umowę o świadczenie usług medycznych i płaci pozwanemu Szpitalowi za wykonywanie tych usług. Pozwana Kasa Chorych prowadzi ewidencję usług medycznych we własnym zakresie, a zakres ten ustala opierając się o przepis art. 1 pkt 116 ustawy z dnia 18 lipca1998 r. o zmianie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 117, poz. 756). Nie przejęła ona Rejestru Usług Medycznych jako zorganizowanej całości i nie finansuje jego działalności, czyli prowadzonej przez niego ewidencji usług medycznych. Ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie niektórych ustaw (art. 16 ust. 1) na Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej oraz na Wojewodów nałożony został obowiązek utworzenia - najpóźniej do 31 grudnia 1998 r. - rejestru usług medycznych opisanego szczegóło- wo w art. 32e nowelizowanej ustawy (tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakła- dach opieki zdrowotnej), zaś ustęp 2 art. 16 tej ustawy stanowi, że z dniem 1 stycz- nia 1999 r. zadania związane z prowadzeniem rejestrów usług medycznych, o któ- rych mowa w art. 32 nowelizowanej ustawy, stają się zadaniami kas powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Zdaniem Sądu Rejonowego, tak wykładnia językowa, jak też celowościowa przepisów art. 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prowadzą do wniosku, że zorga- nizowane w zakładach opieki zdrowotnej rejestry usług medycznych, po wejściu w życie ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu społecznym, tj. od 1 stycznia 1999 r., należą do kas chorych. 5 Redakcja tych przepisów ujęta w tym samym artykule wskazuje na to, że reje- stry usług medycznych miały być zorganizowane wcześniej niż kasy chorych - po to, aby jako w pełni zorganizowana i działająca już instytucja weszły w struktury tych kas z chwilą, gdy rozpoczną one swoją działalność. Zdaniem Sądu, interpretacja wyżej przytoczonych przepisów jednoznacznie wskazuje na to, że taki właśnie był zamysł ustawodawcy i kasa chorych nie może się nie zastosować do jego woli. Dodać wy- pada, że skoro ustawodawca wskazał dzień 31 grudnia 1998 r. jako ostateczny ter- min zorganizowania przedmiotowego rejestru (vide art. 16 ust. 1 powołanej ustawy), to byłoby nielogiczne wywodzić, że z dnia na dzień, bo już 1 stycznia 1999 r., instytu- cja ta miałaby być zbędna. Sąd Rejonowy doszedł do wniosku, że skoro przejęcie rejestru usług medycz- nych reguluje w sposób szczegółowy powołanej wyżej ustawa, to rozważanie przepi- su art. 231 KP uznać należy w niniejszej sprawie za niecelowe - zgodnie z zasadą, że przepis szczególny wyłącza przepis ogólny. Sąd Rejonowy w wyroku ustalił zatem, że powodowie z dniem 1 stycznia 1999 r. stali się pracownikami K.-P. Regionalnej Kasy Chorych w B. Konsekwentnie do powyższego ustalenia stwierdził, że w dniu 25 stycznia 1999 r., tj. w dniu dokonania powodom wypowiedzeń umów o pracę, po- zwany Szpital Powiatowy w Ż. nie był pracodawcą powodów, a zatem nie mógł sku- tecznie rozwiązać z nimi stosunków pracy, skoro stosunki te nie łączyły już pozwa- nego Szpitala z powodami. Mając to na uwadze Sąd Rejonowy uznał za bezskutecz- ne wypowiedzenia umów o pracę powodom, dokonane przez Szpital Powiatowy w Ż. Wyrokiem z dnia 4 października 1999 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Bydgoszczy oddalił apelację pozwanego Szpitala Powiatowego w Ż. i K.-P. Regionalnej Kasie Chorych w B. Nie kwestionując ustaleń Sądu pierw- szej instancji w przedmiocie utworzenia w 1997 r. w Zespole Opieki Zdrowotnej w Ż. Rejestru Usług Medycznych i przekształcenia tego Zespołu zarządzeniem Wojewody B. z dnia 10 listopada 1998 r., wydanym z mocy art. 36 w związku z art. 35 b ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), w pięć samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej (w tym Szpitala Powiatowego w Ż.), jak również faktu, że z mocy art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie nie- których ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 661 ze zm.) zadania rejestrów usług medycznych z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się zadaniami powszechnego ubezpieczenia zdro- wotnego (kas chorych), Sąd drugiej instancji nie podzielił stanowiska Sądu Rejono- 6 wego, że przekazanie zadań na podstawie tego przepisu, oznaczało jednocześnie przejęcie tych rejestrów, ponieważ uznanie, że nastąpiło także przejęcie zakładu pracy czy też pracowników musi wynikać z wyraźnego uregulowania ustawowego i nie można go wyprowadzać z dorozumianej woli ustawodawcy. Powołując orzecz- nictwo Sądu Najwyższego zapadłe na tle stosowania ustawy z dnia 7 grudnia 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. Nr 95, poz. 425 ze zm.), Sąd drugiej instancji dopatrzył się w ustalonym stanie faktycznym przesłanek do uznania, że nastąpiło przejęcie (przez Kasę Chorych) zakładu pracy w rozumieniu art. 231 § 1 KP. W rezultacie uznał wyrok Sądu pierwszej instancji - mimo wskazania innej podstawy prawnej - za odpowiada- jący prawu. Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją K.-P. Kasa Chorych, zarzucając narusze- nie prawa materialnego - art. 231 KP przez uznanie, że przejęcie zadań rejestru usług medycznych jest tożsame z przejęciem zakładu pracy. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja okazała się uzasadniona. Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakła- dach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) w art. 7 ust. 1 daje definicję zakładu opieki zdrowotnej, a w art. 2 wymienia rodzaje zakładów opieki zdrowotnej, w art. 3 wymienia rodzaje świadczeń zdrowotnych, w rozdziale 2 (art. 20 - 26) zaj- muje się szpitalami, a w rozdziale 3 innymi zakładami opieki zdrowotnej (art. 27 - 32d). W świetle uregulowań tych przepisów brak jest podstaw do uznania, że rejestr usług medycznych jest zakładem pracy w rozumieniu art. 3 KP. Już w wyroku z dnia 19 kwietnia 1979 r., I PR 16/79 (OSNC 1979 r. z. 10, poz. 205), Sąd Najwyższy uznał, że nie są zakładami pracy jednostki organizacyjne wchodzące w skład zespołu opieki zdrowotnej, chyba że w statucie tego zespołu przewidziane są - i w praktyce realizowane - dla kierowników tych jednostek organizacyjnych uprawnienia do na- wiązywania, zmiany i rozwiązania stosunku pracy. Wprawdzie przepis art. 231 § 1 KP dotyczy także części zakładu pracy, a temu pojęciu pozornie mógłby odpowiadać rejestr usług medycznych, jednakże powyższy wyrok został przywołany dla podkre- ślenia, że dla zachowania przesłanek z art. 23 1 § 1 KP istotne jest „przejęcie” zakła- du pracy lub jego części i to zarówno w znaczeniu podmiotowym, jak i przedmioto- wym. 7 Tymczasem z dodanego ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 661 ze zm.) rozdziału 3a „Rejestr Usług Medycznych” wynika, że świadczenia zdro- wotne i związane z ich udzielaniem usługi w publicznych zakładach opieki zdrowotnej oraz podmioty udzielające świadczeń na zasadach określonych w art. 35 i 35a (za- mawiania i zlecania świadczeń innym podmiotom niż publiczne zakłady opieki zdro- wotnej) podlegają rejestrowaniu i monitorowaniu w systemie ewidencyjno-informa- tycznym (podkreślone SN), zwanym dalej „rejestrem usług medycznych”. Oznacza to ni mniej ni więcej, że rejestr usług medycznych nie jest zakładem opieki zdrowotnej w rozumieniu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej ani jego częścią w rozumieniu art. 3 KP, a tylko systemem ewidencyjno – informatycznym, w którym wydawane są ksią- żeczki usług medycznych dla dokumentacji usługi medycznej, prowadzone są wyka- zy osób objętych rejestrem i podmiotów udzielających usługi oraz zlecających ich wykonanie, a gromadzone dane informacyjne mają być udostępnione naczelnym i centralnym organom administracji rządowej, wojewodom, organom samorządu tery- torialnego, podmiotom, które utworzyły publiczne zakłady opieki zdrowotnej, pod- miotom finansującym udzielanie tych usług oraz samorządom zakładów medycznych (art. 32f ust. 1). Rada Ministrów została upoważniona do określenia, w drodze rozpo- rządzenia, zakresu i szczegółowych zasad udostępniania danych i informacji, o któ- rych mowa w wymienionym wyżej przepisie, lecz dotychczas z uprawnienia tego nie skorzystała. Dla realizacji celu, o którym mowa w art. 32e ust. 1 ustawy, utworzono centralny rejestr usług medycznych prowadzony przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, wojewódzki rejestr usług medycznych prowadzony przez wojewodę i terenowe rejestry usług medycznych prowadzone przez jednostki organizacyjne, wskazane przez wojewodę. Przepis art. 32e jest nadal zamieszczany w znowelizo- wanej ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, mimo że przepis art. 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej stanowił, że z dniem 1 stycznia 1999 r. zadania związane z prowa- dzeniem usług medycznych, o których mowa w art. 32e nowelizowanej ustawy stają się zadaniami kas powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 ze zm.). Ta ostatnia ustawa wchodziła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., lecz jeszcze przed dniem jej wejścia w życie została ustawą z dnia 18 lipca 1998 r. o zmianie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz o zmianie niektó- 8 rych ustaw (Dz.U. Nr 117, poz. 756 ze zm.) znowelizowana przez dodanie rozdziału 7a: „Przetwarzanie i ochrona danych”. Cel uzyskiwania i przetwarzania danych oso- bowych osób ubezpieczonych jest częściowo zbieżny z celem wymienionym w art. 32e ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, lecz w stosunku do niego znacznie rozszerzony, przy czym dla realizacji tego celu nie jest tworzona w kasie chorych żadna jednostka organizacyjna. Jednocześnie po myśli art. 66 ust. 1 ustawy o po- wszechnym ubezpieczenie zdrowotnym kasa chorych jest instytucją samorządową reprezentującą ubezpieczonych. Kasy chorych i zakłady opieki zdrowotnej funkcjo- nują w odrębnych systemach prawnych, odmiennie niż szkoły i placówki oświatowo- wychowawcze, których zdania określa ustawa z dnia 7 grudnia 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. Nr 95, poz. 425 ze zm.), zaś prawa i obowiązki nauczycieli ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.), która w art. 20 przewiduje sytuację rozwiązania stosunku pracy w razie likwidacji szkoły i uprawnienia z tym związane, zaś utworzenie stanowisk nauczycielskich w nowo utworzonej szkole lub ich istnienie w placówce oświatowo-wychowawczej pro- wadzonej nadal przez inny organ zarządzający, uprawnia - w świetle powołanego przez Sąd drugiej instancji orzecznictwa Sądu Najwyższego - do uznania, że nastą- piło przejęcie zakładu pracy w rozumieniu art. 231 § 1 KP. Dlatego też zdaniem Sądu Najwyższego, przepis art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. nie jest dosta- teczną podstawą prawną do uznania, że Kasa Chorych została zobowiązana do przejęcia pracowników byłego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Ż. podzielonego na pięć zakładów opieki zdrowotnej, mimo tego, że w ramach jednego z nich do 31 grudnia 1998 r. funkcjonował system ewidencyjno-informatyczny, zwany „rejestrem usług medycznych”. Jeżeli zatem Zespół Opieki Zdrowotnej w Ż. de facto przestał istnieć, a działający w jego ramach Szpital przekształcony został w Szpital Powiatowy, w któ- rego strukturze nie istnieje ani rejestr usług medycznych, ani nie istnieją środki finan- sowe na jego funkcjonowanie, to dalsze zatrudnienie powodów stało się zbędne, co uzasadniało wypowiedzenie im umów o pracę. Jednocześnie z materiału dowodowe- go wynika, że Kasa Chorych nie przejęła żadnego majątku rejestru usług medycz- nych w Ż., jego zasobów ani też z rejestru tego nie korzysta. Dane, do gromadzenia których została zobowiązana, rejestruje na podstawie kontraktów ze świadczenio- dawcami usług medycznych. Jeżeli zatem w rzeczywistości nie nastąpiło przejęcie przez Kasę Chorych części zakładu pracy - rejestru usług medycznych (czego dowodzi także podjęcie 9 przez Szpital Powiatowy w Ż. działań zmierzających do przekazania powodów Kasie Chorych dopiero w styczniu 1999 r. i dokonanie dopiero w tym miesiącu wypowie- dzeń), brak jest podstaw do uznania, że pozwana Kasa Chorych stała się z mocy prawa pracodawcą powodów. Powyższe stwierdzenie prowadzi do uznania zasad- ności kasacji, a w konsekwencji do zmiany zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalania powództwa. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy w oparciu o art. 39315 KPC orzekł jak w sentencji. ========================================