I PKN 360/00

uzasadnienie nałożenia kary porządkowej. Kary nagany zostały nałożone w trybie przewidzianym Kodeksem pracy. W kasacji sporządzonej przez radcę prawnego Zarządu Regionu G. NSZZ „Solidarność” zarzucono naruszenie prawa materialnego , „w szczególności art. 1291 § 1 KP, 1293 KP oraz 14 KP przez przyjęcie, iż pracodawca wydając polecenie wy- konania pracy w dniu dodatkowo wolnym od pracy nie był zobowiązany zapewnić im innego dnia wolnego od pracy”. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że powodowie odmówili pracy w sobotę, ponieważ wcześniej pracodawca zmuszał pracowników do pracy w niedziele i dni dodatkowo wolne od pracy, a ponadto obawiali się, że i tym razem nie otrzymają dnia wolnego od pracy, a jedynie wynagrodzenie. Wniósł o 3 uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego, względnie o uchylenie nałożonych na powodów kar nagany. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest szczególnym środkiem odwoławczym. Jej specyfika polega mię- dzy innymi na tym, że jest to środek kontroli prawidłowości stosowania prawa przez sądy, a nie instrument kontroli trafności ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego roszczenia. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację jako środek odwoław- czy, a nie sprawę we wszystkich jej elementach. Kasację można oprzeć na dwu pod- stawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewła- ściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3931 KPC). Podstawy kasacyjne mu- szą być przez wnoszącego kasację ściśle skonkretyzowane. Sąd Najwyższy rozpoz- naje kasację w granicach zaskarżenia kasacją oraz jej podstaw. W postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powoływanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżo- nego orzeczenia (art. 39311 KPC). Wskazanie na powyższe cechy kasacji jest w sprawie o tyle istotne, że pełno- mocnik powodów na rozprawie przed Sądem Najwyższym powoływał okoliczności wykraczające poza podstawy kasacji, które w jego ocenie w pełni uzasadniały niewy- konanie polecenia pracy w wolne soboty. Konsekwencją scharakteryzowanej kons- trukcji kasacji jest ograniczenie rozpoznania zarzutów kasacji do naruszenia przez stronę pozwaną przepisów art. 1291 , 1293 i 14 Kodeksu pracy. W zakresie podstaw kasacji Kodeks postępowania cywilnego wymaga nie tylko przytoczenia podstaw, ale i wskazania, na czym w konkretnym wypadku, zdaniem skarżącego, polega naru- szenie prawa materialnego. Samo wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu art. 1291 KP, który - zdaniem skarżącego - naruszyło zaskarżone orzeczenie, bez bliż- szego określenia co i z jakiego powodu skarżący uważa za naruszenie prawa, nie czyni zadość pojęciu podstawy kasacyjnej. Spełnia natomiast te wymagania zarzut naruszenia art. 1293 KP, a dokładniej - § 2 tego przepisu. Stosownie do art. 1293 § 2 KP pracownikowi, który na polecenie pracodawcy wykonywał pracę w dniu dla niego dodatkowo wolnym od pracy, o któ- 4 rym mowa w art. 1291 § 1 i w art. 1292 , przysługuje w zamian dzień wolny w innym terminie. Dni wolne z tego tytułu, na wniosek pracownika lub za jego zgodą, mogą być udzielone także po upływie okresu rozliczeniowego, najpóźniej do końca następ- nego okresu rozliczeniowego. Zdaniem skarżącego z powołanego przepisu wynika obowiązek pracodawcy równoczesnego z wydaniem polecenia pracy w dni dodatko- wo wolne od pracy poinformowania pracownika o terminie, w którym przysługuje mu dzień wolny. Pogląd ten nie jest trafny, ponieważ nie znajduje oparcia w brzmieniu przepisu art. 1293 § 2 KP. Przyjęcie istnienia takiego obowiązku pracodawcy ozna- czałoby w istocie wprowadzenie do treści przytoczonego przepisu elementów, któ- rych on nie zawiera. Należy zatem stwierdzić, że stanowisko Sądu Okręgowego, według którego na stronie pozwanej nie ciążył obowiązek jednoczesnego z wyda- niem polecenia pracy w soboty wskazania dnia wolnego w innym terminie, jest trafne. Termin udzielenia zastępczego dnia wolnego powinien zasadniczo wynikać z uzgodnienia pomiędzy pracownikiem a pracodawcą, ponieważ tylko tak ustalony termin może służyć zapewnieniu pracownikowi jego wykorzystania dla regeneracji sił względnie załatwienia spraw osobistych pracownika i jego rodziny. Dopiero w razie niewykorzystania dnia wolnego od pracy przez pracownika, pracownikowi przy- sługuje dzień wolny w innym wyznaczonym w tym celu terminie (§ 3 art. 1293 KP). Polecenie pracodawcy wykonania pracy w soboty „wolne”, jeżeli nie było sprzeczne z prawem, rodzi po stronie pracownika obowiązek podporządkowania się poleceniu (art. 100 § 1 KP). W świetle ustaleń Sądu Okręgowego, polecenia strony pozwanej pracy w soboty „wolne” nie naruszały prawa, na powodach ciążył zatem obowiązek ich wykonania. Odmowa powodów wykonania pracy w soboty, motywo- wana w kasacji tym, że pracodawca (pozwany) naruszał przepisy o czasie pracy, czy też szerzej: o prawie do wypoczynku, wymuszając pracę w soboty bez zagwaranto- wania dnia wolnego od pracy w innym terminie, nie znajduje potwierdzenia w doko- nanych przez Sąd Okręgowy ustaleniach. W tym zakresie zarzuty kasacji należy uznać za bezzasadne, ponieważ na tle ustalonego przez Sądy obu instancji stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, iż dokonały one prawidłowej kwalifikacji prawnej działań strony pozwanej. Jak wskazano na wstępie, z uwagi na brak w kasacji za- rzutu, że są to ustalenia wadliwe, których braki stanowią następstwo naruszenia określonych przepisów prawa procesowego, Sąd Najwyższy jest związany ustale- niami dokonanymi w zaskarżonym wyroku. Nie można aprobować postępowania pracodawcy, polegającego na wyznaczaniu pracy w każdą wolną sobotę bez przy- 5 znania czasu wolnego od pracy w inny dzień i kompensowania wykonywanej pracy wynagrodzeniem za godziny nadliczbowe, jednak wobec podniesienia w kasacji je- dynie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, wywody powodów zmie- rzające do wykazania, że stan faktyczny był inny niż przyjęto w zaskarżonym wyroku, nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Z przytoczonych motywów, w oparciu o art. 39312 KPC, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. ========================================