I PKN 219/00

uzasadnienie podstaw kasacyjnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1996 r., I PKN 33/96, OSNAPiUS 1997 nr 14, poz. 250). W szczególności zarzut na- ruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 217 § 1 i 227 KPC był bezzasadny, albo- wiem skarżący jedynie ogólnikowo wskazał, że Sąd ten jakoby pominął zgłoszony przez powoda dowód z przesłuchania świadków „na poparcie jego żądań”, bez ko- niecznego określenia, o jakich konkretnie świadków chodziło, w jakim terminie wnio- sek był składany oraz na jakie konkretnie okoliczności dowód ten miał być przepro- wadzony. Ponadto art. 217 § 1 KPC nie wymaga wydania odrębnego postanowienia dowodowego, a ewentualne pominięcie przez sądy środków dowodowych następuje w trybie art. 217 § 2 KPC i bez konieczności wydania odrębnego postanowienia, zwłaszcza wówczas, gdy nie wiadomo, jakie dowody i na jakie konkretnie okoliczno- ści miałby prowadzić Sąd drugiej instancji. Ponadto od 2 lipca 1996 r., wskutek zmiany art. 232 KPC oraz skreślenia § 2 w art. 3 KPC, nastąpiło zniesienie zasady odpowiedzialności sądu za wynik postępowania dowodowego. Dlatego brak było podstaw prawnych do obarczania Sądu drugiej instancji urzędową inicjatywą dowo- 4 dową za powoda, który nie korzystał przed tym Sądem z profesjonalnej pomocy prawnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., II UKN 244/98, OSNAPiUS 1999 nr 20, poz. 662). Chybiony był zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC, który Sąd drugiej instancji miał naruszyć przez „dokonanie dowolnych ustaleń w oparciu o błędnie podjęte uchwały - przez związek zawodowy, którego powód nigdy nie był członkiem”. W tym zakresie Sąd drugiej instancji wskazał, że zakładowa organizacja związkowa nie tylko wyraziła zgodę na wypowiedzenie powodowi umowy o pracę, ale co więcej za- żądała rozwiązania z nim stosunku pracy. Ponadto jak wynika z zebranego w spra- wie materiału dowodowego, to walne zebranie członków jego macierzystej zakłado- wej organizacji związkowej, której powód przewodniczył, wykluczyło go w dniu 24 lutego 1998 r. „dożywotnio z szeregów związku za działanie na szkodę związku, podległych mu pracowników i zakładu pracy”, a wybrana w tym dniu nowa komisja zakładowa zgodziła się na rozwiązanie z nim stosunku pracy „nawet ze skutkiem natychmiastowym”. Skoro zatem powód w tej dacie został pozbawiony członkostwa związku zawodowego i funkcji przewodniczącego zakładowej struktury związkowej, to przez okres jednego roku od wygaśnięcia mandatu przysługiwała mu nadal wzmo- żona ochrona trwałości stosunku pracy (art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodo- wych) ze strony zakładowej organizacji związkowej, której przestał być członkiem. Wyrażenie przez tę strukturę związkową zgody na rozwiązanie z powodem stosunku pracy powodowało, że zarzut naruszenia tego przepisu był oczywiście bezzasadny. Dlatego pracodawca prawidłowo wypowiedział powodowi umowę o pracę za zgodą związkowej komisji zakładowej, której mandatu został powód pozbawiony i nie naru- szyło to jego tzw. negatywnej wolności związkowej „przynależności do organizacji związkowej, której powód nie był już członkiem”, albowiem obowiązek uzyskania zgody na wypowiedzenie umowy o pracę działaczowi związkowemu, którego mandat związkowy wygasł wskutek wykluczenia go ze związku zawodowego (art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych), zostaje spełniony przez uzyskanie zgody tej za- kładowej organizacji związkowej, której chroniony pracownik przestał być członkiem Sąd Najwyższy nie podzielił stanowiska powoda, że jego stosunek pracy pod- legał ochronie z art. 32 ustawy o związkach zawodowych z tytułu jego udziału w ko- mitecie założycielskim nowego związku zawodowego założonego w dniu 24 lutego 1998 r. Walor prawny powoływania się na taki tytuł wzmożonej ochrony trwałości sto- sunku pracy przekreślił Sąd pierwszej instancji, który wskazał, że w tej dacie nie do- 5 szło do powstania nowego związku zawodowego, albowiem uchwała o jego utworze- niu nie została podjęta przez co najmniej 10 osób uprawnionych do utworzenia no- wego związku zawodowego (art. 12 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych). Ozna- cza to, że wzmożona ochrona trwałości stosunku pracy przysługuje tylko członkowi komitetu założycielskiego związku zawodowego, który został powołany uchwałą o jego utworzeniu, podjętą przez co najmniej 10 osób uprawnionych do tworzenia związków zawodowych. W konsekwencji powód nie korzystał z ochrony przewidzia- nej w art. 32 ust. 3 ustawy o związkach zawodowych, zważywszy ponadto, że niedo- puszczalne jest istnienie dwóch zakładowych struktur tego samego związku zawo- dowego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 1996 r., I PZP 38/95, OSNAPiUS 1996 r. nr 23, poz. 353). Bezzasadny był także zarzut naruszenia art. 45 KP, albowiem Sąd drugiej in- stancji prawidłowo przyjął, że utrata zdolności prawidłowego pełnienia funkcji kierow- niczej, spowodowana gremialną odmową podległych pracowników współpracowania z zatrudnionym na kierowniczym stanowisku pracy powodem, która była uzasad- niana - według ustaleń pierwszoinstancyjnych - zmuszaniem ich do wstępowania do kierowanej przez powoda organizacji związkowej i składaniem przezeń nieuzasad- nionych wniosków o zwolnienia pracowników z pracy, stanowiła oczywiście uzasad- nioną przyczynę wypowiedzenia mu umowy o pracę. Mając powyższe na uwadze kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 39312 KPC. Koszty nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi przez pełno- mocnika z urzędu Sąd Najwyższy zasądził w wysokości określonej w § 12 rozporzą- dzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czyn- ności adwokatów oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.), oddalając wniosek w pozostałym zakresie. ========================================