Kodex AI

I PZ 22/14

Orzeczenie procesowe
SN4 sierpnia 2014·
WynagrodzenieInne
Podsumowanie AI

Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie powoda wniesione osobiście na postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające jego skargi kasacyjne. Sprawa dotyczyła roszczeń pracowniczych o wynagrodzenie za pracę, odprawę pieniężną, ekwiwalent za pranie odzieży roboczej oraz odszkodowanie za nieterminową wypłatę wynagrodzenia. Kluczową przyczyną rozstrzygnięcia był brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przed Sądem Najwyższym. Sąd wskazał, że zażalenie do SN musi być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a wniesienie go osobiście przez stronę stanowi nieusuwalny brak formalny. W konsekwencji zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie przepisów k.p.c. Sąd zaznaczył też, że strona bez zdolności postulacyjnej może ubiegać się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·przymus adwokacko-radcowski w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
  • ·odrzucenie zażalenia wniesionego osobiście przez stronę bez zdolności postulacyjnej
  • ·niedopuszczalność sanowania braku formalnego polegającego na braku profesjonalnego pełnomocnika
  • ·roszczenia pracownicze o wynagrodzenie, odprawę i ekwiwalent za pranie odzieży roboczej
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Ł. – Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 16 kwietnia 2014 r. odrzucił skargi kasacyjne powoda S. J. od wyroku i postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z 27 lutego 2014 r. w sprawach … 22/14 i … 76/14. Sąd uznał obydwie skargi za niedopuszczalne, między innymi ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.) oraz niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 871 k.p.c.). Od powyższego postanowienia o odrzuceniu skarg kasacyjnych powód wniósł osobiście sporządzone zażalenie, domagając się „unieważnienia” tego postanowienia i nadania właściwego biegu jego skargom kasacyjnym. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus adwokacki ustanowiony w art. 871 k.p.c. obejmuje wszelkie postępowania, które przynależą do właściwości Sądu Najwyższego, dotyczy więc także zażalenia wnoszonego do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.). Zażalenie wniesione osobiście przez powoda bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego podlegało zatem odrzuceniu wobec braku zdolności postulacyjnej strony. Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, którego nie można sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77). Wniesione do Sądu Najwyższego zażalenie sporządzone przez powoda podlegało odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Niezależnie od odrzucenia zażalenia wniesionego przez powoda osobiście wypada wspomnieć, że strona, która nie ma zdolności postulacyjnej (art. 871 k.p.c.), może złożyć wniosek o ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego z urzędu w celu wniesienia do Sądu Najwyższego zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji (art. 117 k.p.c.). Wniosek taki należy skierować do sądu drugiej instancji, który nada mu właściwy bieg. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Dodano: 1 kwietnia 2026