II UK 46/05

Postanowieniem z dnia 29 października 2004 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu oddalił zażalenie, podzielając poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne i rozważania prawne. Sąd Apela- cyjny wskazał, iż zgodnie z art. 91 k.p.c. pełnomocnictwo ogólne obejmuje z mocy prawa umocowanie do dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, które - w myśl art. 95 § 2 k. c. - wywołują skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy i to niezależnie od tego, czy dokonane zostały dobrze, czy źle. Z ko- lei stosownie do art. 93 k.p.c. strona, stawając z pełnomocnikiem, może niezwłocznie prostować lub odwoływać jego oświadczenia. Nie ulega wątpliwości, iż należycie umocowany przez wnioskodawczynię pełnomocnik, na rozprawie w dniu 2 lipca 2004 r. cofnął odwołanie, zaś obecna na tej rozprawie wnioskodawczyni oświadczenia tego nie odwołała. Wskazując na niejednolitość orzecznictwa i doktryny w kwestii granic dopuszczalności odwołania przez stronę oświadczeń pełnomocnika, Sąd Apelacyjny powołał się na poglądy wyrażone w niepublikowanych postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1982 r., IV CZ 62/82, z dnia 24 września 1984 r., II CZ 103/84 oraz z dnia 27 lutego 1985 r., II CZ 11/85, zgodnie z którymi dyspozy- cyjną czynność procesową - nie wyłączając cofnięcia pozwu - może strona odwołać jedynie z przyczyn uznanych przez sąd za uzasadnione. Do takich przyczyn należą tak wady oświadczenia woli, jak i okoliczności powstałe następczo, umożliwiające cofnięcie czynności dokonanych pod każdym względem prawidłowo, przy czym samo złożenie oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli nie wystarcza. Do obowiązków strony należy bowiem wskazanie przyczyny wadliwo- ści oświadczenia, do sądu zaś ocena, czy przyczyny te są dostateczne dla skutecz- nego uchylenia się od skutków oświadczenia woli w myśl przepisów prawa cywilne- go. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu skarżącej Sąd Apelacyjny podniósł, iż zgodnie z art. 469 k.p.c. sąd uzna cofnięcie środka odwoławczego za niedopuszczalne, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes ubezpieczonego. 4 Skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przyznane wnioskodaw- czyni świadczenie było nienależne jako przyznane i wypłacone na podstawie przed- stawionych przez nią fałszywych dokumentów, zatem cofnięcie odwołania było do- puszczalne, zaś wnioskodawczyni nie wykazała ani przyczyny wadliwości oświad- czenia pełnomocnika, ani przekroczenia przez niego umocowania, ani okoliczności, aby nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji prawnych cofnięcia środka odwoław- czego. Kasację od powyższego postanowienia wywiodła wnioskodawczyni, domaga- jąc się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2004 r. i przekazania sprawy Sądowi pierw- szej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego po- stanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instan- cji. Jako podstawy kasacji skarżąca wskazała: 1) naruszenie przepisów postępo- wania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 93 k.p.c., po- przez uznanie, że wnioskodawczyni nie była uprawniona do odwołania oświadczenia swojego pełnomocnika procesowego o cofnięciu odwołania w zażaleniu na postano- wienie o umorzeniu postępowania, b) art. 469 k.p.c., poprzez uznanie za dopuszczal- ne cofnięcie odwołania pomimo tego, że czynność ta naruszała słuszny interes wnio- skodawczyni i c) przepisu art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., poprzez niewyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia w zakresie podnie- sionego w zażaleniu zarzutu naruszenia przepisu art. 469 k.p.c. oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz 2) naruszenie prawa ma- terialnego, a mianowicie art. 82 k.c., poprzez jego niezastosowanie i uznanie za ważne oświadczenia woli wnioskodawczyni o wyrażeniu zgody na cofnięcie odwoła- nia przez jej pełnomocnika, mimo że złożone ono zostało w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, a tym samym było nieważne. W uzasadnieniu kasacji podniesiono, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego istnieje rozbieżność poglądów w zakresie dopuszczalności odwołania przez stronę w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania oświadczenia złożonego przez jej pełnomocnika procesowego. Część orzeczeń bowiem dopuszczalność taką wyklucza, bądź uznaje ją za prawnie ograniczoną (tak w postanowieniach z dnia 14 stycznia 1998 r., II UKN 595/98 oraz z 17 sierpnia 2000 r., II CKN 888/00), część zaś odwołanie takie uznaje za dopuszczalne (tak w uchwale z dnia 26 kwietnia 1995 r., III 5 CZP 43/95). Zdaniem skarżącej, „niezwłoczność” odwołania przez stronę oświadcze- nia jej pełnomocnika, o której mowa w art. 93 k.p.c., oznacza odwołanie bez zbędnej zwłoki po chwili, gdy mocodawca zdał sobie sprawę z treści i znaczenia oświadcze- nia pełnomocnika, a zatem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, także w zażaleniu na postanowienie o jego umorzeniu. Skoro więc wnioskodawczyni, będąc w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, nie zda- wała sobie sprawy ze znaczenia oświadczenia pełnomocnika - przeto niezwłocznie (we własnym zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania) skutecznie to oświadczenie odwołała, przedkładając stosowne zaświadczenie lekarskie i wykazu- jąc w ten sposób przyczynę wadliwości oświadczenia. Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny zaniechał ustalenia prawdziwości przyczyny, dla której wnioskodaw- czyni zrezygnowała z uzyskania zmiany niekorzystnej dla niej decyzji organu rento- wego w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji w ogóle nie badał kwestii, czy cofnięcie odwołania naruszało słuszny interes skarżącej, a tym samym czy było dopuszczalne w świetle art. 469 k.p.c. Jeżeli nawet Sąd Apelacyjny aprobował ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego i ich konsekwencje prawne oraz uznawał dopuszczalność cofnię- cia odwołania na podstawie art. 469 k.p.c., to winien szczegółowo wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną swego rozstrzygnięcia stosownie do art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącej, cofnięcie odwołania naruszało jej słuszny interes, jakim jest szybkie i skuteczne nabycie świadczeń, gdyż ubezpieczony nie może ponosić konsekwencji prawnych braku dokumentacji pracodawcy. Tym samym nie sposób uznać, aby pobrane przez wnioskodawczynię świadczenia emerytalne były nienależne w rozumieniu art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jako przyznane na podstawie fałszywych do- kumentów lub świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę świadczenia pobiera- jącą. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja nie zawiera uzasadnionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Przede wszystkim niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny przepisu art. 93 k.p.c. W myśl art. 91 k.p.c. pełnomocnictwo ogólne obejmuje z mocy prawa umocowanie do dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych. Stosownie do art. 95 § 2 k.c. czynność dokonana przez pełnomocnika 6 w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowane- go, co oznacza, iż wiąże mocodawcę od chwili dokonania. Zasada ta nie dotyczy sytuacji określonej w art. 93 k.p.c., w której mocodawca - stawający jednocześnie z pełnomocnikiem - niezwłocznie sprostował lub odwołał oświadczenie pełnomocnika. Przepis art. 93 k.p.c., będący wyrazem zasady prymatu woli mocodawcy nad wolą pełnomocnika, jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 91 k.p.c. określające- go zakres pełnomocnictwa procesowego, a zatem nie podlega wykładni rozszerzają- cej, co z kolei oznacza, iż zasadą jest, że mocodawca stający jednocześnie z pełno- mocnikiem na posiedzeniu sądowym może niezwłocznie prostować lub odwoływać oświadczenia pełnomocnika. Użyte w omawianym przepisie określenie „niezwłocz- nie” oznacza tyle, co dokonanie tej czynności zaraz, natychmiast, bez odkładania na dalszy termin (odraczania), bez opóźnienia i bez zwlekania (zwłoki). A zatem spro- stowanie lub odwołanie będzie niezwłoczne, jeżeli zostanie dokonane bezpośrednio po oświadczeniu złożonym przez pełnomocnika, bądź przy pierwszej sposobności, gdy strona ma głos, a z pewnością nie później, niż przed zamknięciem posiedzenia sądowego, na którym pełnomocnik złożył oświadczenie w obecności swojego moco- dawcy. Ostateczna ocena tej kwestii zawsze należy do sądu, który bierze pod uwagę przebieg (dynamikę) konkretnego posiedzenia. Rozciągnięcie tego uprawnienia aż na zażalenie na postanowienie umarzające postępowanie wskutek cofnięcia pozwu (odwołania) lub zawarcia ugody byłoby sprzeczne z zawartą w art. 95 § 2 k.c. i wyni- kającą z istoty pełnomocnictwa zasadą, że czynności dokonane przez pełnomocnika (dobrze czy źle) wywołują skutki prawne dla mocodawcy od momentu ich dokonania i w żadnym razie nie znajduje podstawy w art. 93 k.p.c. Natomiast przytoczone w kasacji orzeczenia Sądu Najwyższego (uchwała z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95 - OSNC 1995 nr 9, poz. 122 oraz postanowienia z dnia 14 stycznia 1998 r., II UKN 595/98 - OSNAPiUS 2000 nr 10, poz. 407 i z dnia 17 sierpnia 2000 r., II CKN 888/00 - OSNC 2001 nr 1, poz. 17) nie wskazują na brak jednolitości poglądów w kwestii możliwości odwoływania lub prostowania oświadczeń złożonych przez peł- nomocnika stawającego razem z mocodawcą. Dotyczą one bowiem dopuszczalności takiego odwoływania lub prostowania w sytuacjach nie przewidzianych w art. 93 k.p.c., a więc wówczas, gdy mocodawca nie jest obecny przy składaniu oświadcze- nia przez pełnomocnika i nie może prostować ani odwoływać jego oświadczeń nie- zwłocznie. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. 7 Nieuzasadniony jest także kasacyjny zarzut naruszenia przez Sąd drugiej in- stancji art. 469 k.p.c. Cofnięcie pozwu (odwołania) jest cofnięciem wniosku o udzie- lenie ochrony prawnej roszczeniu procesowemu, a tym samym wyrazem prawa strony do dysponowania przedmiotem procesu oraz odwołalności czynności proce- sowych. Odwołanie cofnięcia pozwu (odwołania) jest dopuszczalne, o ile oświadcze- nie powoda (wnioskodawcy) jest dokonane do czasu uprawomocnienia się postano- wienia sądu o umorzeniu postępowania i pod warunkiem wskazania przyczyny wa- dliwości oświadczenia bądź okoliczności powstałych następczo. Poprzez odwołanie czynności procesowej strona realizuje bowiem prawo do eliminacji czynności proce- sowych wadliwych, to jest niezgodnych z jej rzeczywistą wolą. Nie budzi tym samym wątpliwości, iż czynność dyspozycyjna stron, jaką jest między innymi cofnięcie po- zwu (odwołania) podlega ocenie sądu pod kątem zgodności z prawem i zasadami współżycia społecznego (art. 203 § 4 k.p.c.), a w sprawach z zakresu pracy i ubez- pieczeń społecznych, także pod kątem nienaruszania słusznego interesu pracownika lub ubezpieczonego (art. 469 k.p.c.). Oznacza to, że przyczyny powodujące odwoła- nie dyspozycyjnej czynności procesowej (w tym wady oświadczenia woli) winny podlegać kontroli sądowej co do ich zasadności, zaś sąd może dopuszczalność cofnięcia pozwu (odwołania) oceniać oddzielnie od skuteczności czynności, jaką jest sprostowanie lub odwołanie oświadczenia pełnomocnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2000 r., I PKN 650/00, OSNAPiUS 2002 nr 16, poz. 383). Sąd drugiej instancji prawidłowo przyjął, iż zażalenie wnioskodawczyni podle- gało rozpoznaniu w aspekcie sądowej kontroli odwołania przez stronę czynności pro- cesowych, albowiem przed uprawomocnieniem się postanowienia o umorzeniu po- stępowania odwołała ona oświadczenie o cofnięciu odwołania, złożone przez jej peł- nomocnika procesowego. Rozpoznanie zażalenia wymagało zatem rozważenia pra- widłowości postępowania Sądu pierwszej instancji w zakresie stosowania art. 203 § 4 k.p.c. i art. 469 k.p.c. oraz ewentualnych wad oświadczenia o cofnięciu odwołania. Zgodnie z art. 469 k.p.c. sąd uzna cofnięcie pozwu (odwołania) za niedopusz- czalne także wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika lub ubezpieczonego. W sprawach z zakresu ubezpieczenia społecznego interesem tym jest szybkie i skuteczne nabycie świadczeń, zaś cofnięcie środka odwoławczego na- ruszałoby ów interes wówczas, gdyby rozważenie wszystkich okoliczności sprawy doprowadziło do wniosku, że po rozpoznaniu sprawy przez sąd odwoławczy ubez- 8 pieczony uzyskałby pozytywne rozstrzygnięcie (por. postanowienia Sądu Najwyższe- go z dnia 17 stycznia 1997 r., I PKN 74/96 - OSNAPiUS 1997 nr 17, poz. 318 oraz z dnia 13 maja 1999 r., II UKN 614/98 - OSNAPiUS 2000 nr 14, poz. 563). Również w wyroku z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN 680/00 (OSNP2003 nr 20, poz. 488) Sąd Najwyższy stwierdził, iż ocena sądu, czy cofnięcie pozwu nie narusza słusznego inte- resu pracownika (art. 469 k.p.c.) dokonywana jest w płaszczyźnie obiektywnej - w konfrontacji z zasadnością roszczeń pracownika, a nie w płaszczyźnie subiektywnej - przez odwołanie się do rozważenia, czy pracownik miał świadomość, że cofając po- zew działa wbrew swoim interesom, czy też tej świadomości nie miał. W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy, aczkolwiek ograniczył się do powo- łania art. 203 § 4 k.p.c., bez przytoczenia przepisu art. 469 k.p.c. i w konsekwencji bez odniesienia się do dopuszczalności cofnięcia odwołania w kontekście słusznego interesu wnioskodawczyni, w istocie dokonał oceny zasadności jej żądania w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału oraz przepisów regulujących instytucję zwrotu nienależnego świadczenia z ubezpieczenia społecznego (art. 138 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecz- nych, jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Rozważania Sądu Okręgowego doprowadziły go do wniosku, iż świadczenie, przyznane skarżącej na podstawie dokumentów, w fałszowaniu których - co sama przyznała - uczestniczyła, było nienależne. Ponadto nie wykazała ona faktu zatrudnienia po dniu 11 paździer- nika 1997 r. oraz zatrudnienia w Spółce „L.” w P. w latach 1988 - 1992. Sąd Apela- cyjny, podzielając w pełni ustalenia Sądu pierwszej instancji, poddał ocenie dopusz- czalność cofnięcia odwołania w kontekście słusznego interesu wnioskodawczyni (art. 469 k.p.c.) zestawionego z przyjętą bezzasadnością jej żądania zmiany zaskarżo- nych decyzji organu rentowego, zaś kasacja skutecznie tej oceny nie podważa. Pod- niesiony argument, że cofnięcie odwołania naruszało słuszny interes wnioskodaw- czyni, gdyż poczynione w sprawie ustalenia nie wskazywały na wypełnienie hipotezy art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecz- nych jest bezpodstawny. Argument ten sprowadza się do stwierdzenia, iż skarżąca nie może ponosić konsekwencji prawnych braku będącej w posiadaniu pracodawcy dokumentacji płacowej dotyczącej 1998 r. Tymczasem z nie podważanych ustaleń Sądów obu instancji wynika, że w tym okresie wnioskodawczyni nie pozostawała już w zatrudnieniu w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych [...] w P. 9 W konsekwencji nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów postępowa- nia, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. polegające na niewyjaśnieniu podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia w zakresie naruszenia art. 469 k.p.c. oraz niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy w zakresie wysokości przyznanej skar- żącej emerytury. Stosownie do art. 3931 pkt 2 k.p.c. podstawą kasacji może być na- ruszenie nie jakichkolwiek przepisów postępowania, ale tylko takich, których naru- szenie mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 328 § 2 k.p.c. wy- mienia konieczne elementy uzasadnienia orzeczenia sądowego, a jego naruszenie w zakresie wskazanym w kasacji nie może być w niniejszej sprawie kwalifikowane jako wpływające - i to w sposób istotny - na wynik sprawy. W wyroku z dnia 27 czerwca 2001 r., II UKN 446/00 (OSNP 2003 nr 7, poz. 182) Sąd Najwyższy stwierdził, iż uza- sadnienie wyroku wyjaśnia przyczyny, dla jakich orzeczenie zostało wydane, spo- rządzane jest już po rozstrzygnięciu sprawy i w tej sytuacji sporządzenie go nawet z naruszeniem wymagań ustawowych tylko wyjątkowo może być uznane za wpływa- jące istotnie na sposób rozstrzygnięcia. Należy przy tym zauważyć, iż - wbrew sta- nowisku skarżącej - uzasadnienie postanowienia Sądu drugiej instancji zawiera wy- jaśnienie podstawy faktycznej i prawnej uznania cofnięcia przez pełnomocnika wnio- skodawczyni odwołania od decyzji organu rentowego za nienaruszające jej słuszne- go interesu, z powołaniem się na ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy oraz przytoczeniem przepisów prawa. Niezasadny jest wreszcie zarzut naruszenia art. 82 k.c. poprzez jego niezasto- sowanie. Przepis ten stanowi, iż nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świa- dome lub swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet prze- mijającego, zaburzenia czynności psychicznych. Należy mieć na uwadze, iż osoby fizyczne składają oświadczenia woli bezpośrednio lub przez swoich przedstawicieli ustawowych bądź pełnomocników. Oświadczenie woli pełnomocnika jest wyrazem i realizacją woli mocodawcy, a czynność prawna dokonana przez pełnomocnika w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego (art. 95 § 2 k.c.). Skoro zgodnie z określoną w art. 95 § 2 k.c. teorią reprezentacji podmiotem dokonującym czynności prawnej jest przedstawiciel, a nie reprezentowa- ny, przeto o wadach oświadczenia woli należy rozstrzygać na podstawie okoliczności 10 zachodzących po stronie przedstawiciela, a nie reprezentowanego (mocodawcy). W zakresie pełnomocnictwa w niektórych przypadkach, obok okoliczności zachodzą- cych po stronie pełnomocnika, podlegają uwzględnieniu także okoliczności istniejące po stronie mocodawcy. Pełnomocnik zobowiązany jest zatem do starannego działa- nia i za takie działania ponosi odpowiedzialność wobec mocodawcy, przy czym w konkretnych okolicznościach stan świadomości mocodawcy może mieć decydujące znaczenie dla oceny skutków wadliwego oświadczenia woli pełnomocnika, od któ- rych może uchylić się sam pełnomocnik, jak i mocodawca. Sąd drugiej instancji przyjął, iż wnioskodawczyni nie wykazała przyczyny wa- dliwości oświadczenia złożonego przez jej pełnomocnika, a tym samym ustalił, że przyczyna taka nie występowała. Wady oświadczenia woli w znaczeniu ich występo- wania w okolicznościach sprawy należą do ustaleń faktycznych i z tego względu, w razie braku w tym zakresie stosownych zarzutów, o których mowa w art. 3931 pkt 2 k.p.c., nie podlegają kontroli kasacyjnej, zaś Sąd Najwyższy orzeka w ramach usta- lonego w postępowaniu stanu faktycznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 9/96, OSNAPiUS 1997 nr 11, poz. 201). Konsekwencją do- konanego przez Sąd Apelacyjny ustalenia co do braku wadliwości oświadczenia peł- nomocnika wnioskodawczyni w przedmiocie cofnięcia odwołania było niezastoso- wanie przez ten Sąd przepisu art. 82 k.c., a kasacja skutecznie ustalenia tego nie podważa. Należy zauważyć, iż skarżąca podnosi, że w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania powołała się na okoliczność, że oświadczenie w przedmio- cie zgody na cofnięcie odwołania przez jej pełnomocnika procesowego złożyła w sta- nie wyłączającym świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, albo- wiem z powodu choroby i zażywania silnych leków nie zdawała sobie sprawy z kon- sekwencji prawnych dokonania tej czynności. Przedłożyła przy tym zaświadczenie lekarskie mające stan ten wykazać. Skarżąca pomija jednak, że oświadczenie woli w przedmiocie cofnięcia odwołania złożył w jej imieniu należycie umocowany pełno- mocnik. Skarżąca nie twierdzi także, że oświadczenie to było wadliwe i na czym wa- dliwość ta polegała, a tym samym nie uchyla się od skutków oświadczenia woli zło- żonego przez pełnomocnika. Przedłożone zaświadczenie lekarskie potwierdza jedy- nie fakt pobierania przez skarżącą leków z powodu infekcji dróg oddechowych oraz zespołu bólowego kręgosłupa. Należy zauważyć, iż w protokole rozprawy z dnia 2 lipca 2004 r. brak jest jakiejkolwiek wzmianki o tym, aby wnioskodawczyni lub jej peł- 11 nomocnik składali wniosek o odroczenie rozprawy względnie jej przerwanie z powo- du złego samopoczucia wnioskodawczyni. Fakt zażywania przez wnioskodawczynię w dniu rozprawy leków z powodu infekcji dróg oddechowych oraz zespołu bólowego kręgosłupa nie jest sam przez się równoznaczny z przytoczeniem przez nią pod- stawy z art. 82 k.c. w postaci stanu wyłączającego świadome powzięcie decyzji i wy- rażenie woli przez jej pełnomocnika procesowego. Dla oceny stanu świadomości skarżącej fakt, że korzystała ona z pomocy profesjonalnego pełnomocnika ma nato- miast znaczenie o tyle, iż jest oczywiste, że gdyby nie mogła świadomie i swobodnie podjąć decyzji, to jej pełnomocnik podjąłby stosowne czynności. Takie działania nie zostały podjęte. Wręcz przeciwnie, z protokołu rozprawy z dnia 2 lipca 2004 r. wy- nika, iż wnioskodawczyni składała obszerne i szczegółowe wyjaśnienia (których zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy nie podważa), zaś cofnięcie odwołania na- stąpiło po przerwie zarządzonej w posiedzeniu sądowym celem przeprowadzenia stosownej konsultacji pomiędzy skarżącą a jej pełnomocnikiem. Z tych przyczyn kasacja, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, pod- lega oddaleniu w oparciu o przepis art. 39312 k.p.c. ========================================