II PZ 39/05

Postanowienie z dnia 13 października 2005 r. II PZ 39/05 Nie czyni zadość warunkowi określonemu w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. sfor- mułowanie wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku, bez oznaczenia zakresu żądanego uchylenia. Przewodniczący SSN Barbara Wagner (sprawozdawca), Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Maria Tyszel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 paź- dziernika 2005 r. sprawy z powództwa Janusza G. przeciwko G.-P. Spółce z o.o. w P. o odszkodowanie i ekwiwalent za urlop, na skutek zażalenia powoda na postano- wienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2005 r. [...[ o d d a l i ł zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2005 r. [...] od- rzucił kasację Janusza G. od wyroku tego Sądu z dnia 11 lutego 2005 r., zmieniają- cego punkt I wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 1 września 2004 r. [...], zasądzającego od G.-P. Spółki z o.o. w P. na rzecz skarżącego kwotę 39.000 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z pra- wem rozwiązanie umowy o pracę, w ten sposób, że powództwo oddalił. Pełnomocnik Janusza G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgo- wego z dnia 11 lutego 2005 r. wskazując, że „na podstawie art. 3981 § kpc” zaskarża „wyżej wymieniony wyrok”. W ocenie Sądu Okręgowego, skarga nie określa czy wy- rok jest zaskarżony w całości czy w części. Niespełnienie wymagania formalnego określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. jest istotną, nieusuwalną wadą, powodującą odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. bez wzywania do uzu- pełnienia jej braków. 2 Janusz G. zaskarżył to postanowienie zażaleniem, wnosząc o „uchylenie za- skarżonego orzeczenia przez Sąd Okręgowy w Poznaniu i nadanie skardze kasacyj- nej dalszego biegu”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego postanowienia.” Zda- niem jego pełnomocnika, skoro „skarżący w skardze kasacyjnej stwierdza, iż zaskar- ża wyrok Sądu II instancji, nie wskazując że czyni to w części to oczywistym jest, iż wyrok zaskarża w całości”. Wyraźne oznaczenie czy orzeczenie jest zaskarżone w całości lub w części wymagane jest tylko w razie zaskarżenia orzeczenia w części. Należy bowiem wówczas dokładnie określić „w jakiej części orzeczenie się zaskarża, a w jakiej nie”. Podniósł nadto, że Sąd odrzucił kasację „a więc środek, który nie zo- stał wniesiony oraz który jest nieznany ustawie”. Artykuł 3986 § 2 k.p.c. stanowi bo- wiem o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a nie kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Powoływany przez Sąd oraz skarżącego art. 3984 k.p.c. określa wymagania jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Przepis ten został podzielony na dwa paragrafy. W pierwszym z nich wskazuje wymagania stawiane skardze kasacyjnej jako nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia, zaś w drugim - te, które powinno speł- niać każde pismo procesowe. Wymagania skargi kasacyjnej ustanowione w paragra- fie pierwszym nie mogą być uzupełnione, a skarga niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania do uzupełniania jej braków. Mogą być jednak uzupełniane braki skargi kasacyjnej jako zwykłego pisma procesowego. Konsekwencje rozgraniczenia tychże wymagań określa art. 3986 k.p.c. Wymieniony w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. warunek oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesio- na skarga kasacyjna, ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w czę- ści jest wymaganiem, którego niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Oznaczenie orzeczenia sądu drugiej instancji polega na wskazaniu sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, jego sygnatury, daty wydania, nazwisk stron postępowania i przedmiotu sprawy. Z kolei oznaczenie zakresu zaskarżenia następuje poprzez podanie czy orzeczenie zaskarżone jest w części, czy też w całości. Wskazanie za- kresu zaskarżenia jest niezbędne do określenia granic rozpoznania kasacyjnego. Z tego powodu, jak też z uwagi na charakter postępowania kasacyjnego i stopień jego sformalizowania, nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierun- 3 ków (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998 nr 4, poz. 59). Wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna jakkolwiek za- wiera oznaczenie orzeczenia, to nie spełnia wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c., a mianowicie oznaczenia granic zaskarżenia. Nie czyni również zadość warunkowi z art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., albowiem sformułowany przez skarżącego wniosek o uchylenie wyroku nie zawiera oznaczenia zakresu żądanego uchylenia. Oznaczenie tych wymogów stanowi tego rodzaju konstrukcyjny element skargi kasa- cyjnej, którego brak powoduje, że staje się ona prawnie niedopuszczalna. Rację ma strona skarżąca, że Sąd odrzucił środek zaskarżenia o nazwie „ka- sacja” zamiast „skargi kasacyjnej”. Uzasadnienie postanowienia, a zwłaszcza prawi- dłowe powołanie podstawy rozstrzygnięcia (art. 3986 § 2 k.p.c.), wskazuje jednak, że błędne nazwanie wniesionego przez pełnomocnika Janusza G. środka zaskarżenia stanowiło oczywistą omyłkę Sądu. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 3941 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. ========================================