II PZP 2/13

Sprawa dotyczyła funkcjonariuszki Państwowej Straży Pożarnej, która domagała się odszkodowania za dyskryminację oraz zadośćuczynienia za mobbing i naruszenie dóbr osobistych, twierdząc, że była degradowana, przenoszona, pozbawiana urlopu zdrowotnego, niesłusznie karana i izolowana. Sąd Okręgowy oddalił powództwo, uznając, że nie wykazano ani dyskryminacji, ani mobbingu, ani szkody. W apelacji pojawiło się zagadnienie, czy sąd pracy jest właściwy do rozpoznania takich roszczeń funkcjonariusza PSP. Sąd Najwyższy uznał, że art. 111a ustawy o PSP należy interpretować szeroko: obejmuje on wszelkie roszczenia majątkowe o świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego, także o charakterze odszkodowawczym, jeśli ich powstanie jest związane ze stosunkiem służbowym. W konsekwencji właściwy jest sąd pracy. Uchwała rozstrzygała więc przede wszystkim kwestię właściwości sądu, a nie merytorycznej zasadności roszczeń.