II UZ 43/13

UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r., Sąd Apelacyjny w pkt I - ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia odnośnie zainteresowanych W. G. (w kwocie 502,12 zł), W. M. (w kwocie 64,80 zł) i A. G. (w kwocie 252,00 zł), a w pkt II - odrzucił skargę kasacyjną złożoną przez wnioskodawcę Fundację […] oraz zainteresowanych od wyroku tego Sądu z dnia 27 września 2012 r., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, o ubezpieczenie społeczne. Powyższym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 listopada 2011 r. i oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 30 listopada 2010 r. ustalających podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych. 2 W zaskarżonym postanowieniu, Sąd Apelacyjny ustalił wartość składek na ubezpieczenie zdrowotne, i wskazując, że wartość przedmiotu sporu w odniesieniu do każdej zainteresowanej stanowi kwota ustalonych składek na ubezpieczenie zdrowotne, która jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.). W zażaleniu na to postanowienie, pełnomocnik wnioskodawcy i zainteresowanych zarzucił naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. przez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że sprawa ma charakter majątkowy, gdy w rzeczywistości sprawa dotyczy kwalifikacji pracy zainteresowanych jako umowy zlecenia, a nie jako umowy o dzieło. Wniósł o uchylenie postanowienia i nadanie biegu skardze kasacyjnej. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik organu rentowego wniósł o „odmowę przyjęcia zażalenia do rozpoznania, ewentualnie w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – oddalenie zażalenia”, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione. Nie jest wątpliwe, że przedmiotem sporu w sprawie było objęcie zainteresowanych ubezpieczeniem zdrowotnym, zaś odwołania wnioskodawcy i zainteresowanych dotyczyły decyzji organu rentowego, który po przeprowadzonej kontroli zakwalifikował pracę zainteresowanych jako wykonywaną na podstawie umowy zlecenia (umowy o świadczenie usług), nie zaś na podstawie umowy o dzieło, czego konsekwencją było naliczenie składek na ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych. Trafnie w związku z tym, przedmiot sporu oznaczono jako sprawę „o ubezpieczenie społeczne”. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, nie budzi wątpliwości, że ubezpieczenie zdrowotne ma charakter ubezpieczenia społecznego (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2004 r., I UZ 35/04, OSNP 2005r. nr 7, poz. 101 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2007 r., III UZP 4/06 – OSNP 2007r. nr 15-16, poz. 226, w którym wskazano, że co prawda ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie 3 ubezpieczeń społecznych rozróżniająca cztery ryzyka ubezpieczeniowe: emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe, nie objęła ubezpieczenia zdrowotnego, to jednak należy przyjąć, że ubezpieczenie to jest też rodzajem ubezpieczenia społecznego zaś jego odrębność wynika przede wszystkim z faktu odmiennego przedmiotu ochrony oraz odrębności organizacyjnej). Tak więc - stosownie do art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. - sprawa o objęcie obowiązkiem tego ubezpieczenia jest sprawą, w której skarga kasacyjna przysługuje bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Tym się kierując, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 39816 w związku z 3941 § 3 k.p.c.).