I UK 352/10

Uzasadnienie Decyzją z dnia 20 sierpnia 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonemu W. K. prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wyrokiem z dnia 29 maja 2009 r., Sąd Okręgowy zmienił tę decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do renty na okres od 1 maja 2008 r. do 29 listopada 2010 r. Sąd uznał, że ubezpieczony spełnia wszystkie warunki nabycia prawa do renty. W szczególności częściową niezdolność do pracy potwierdzili biegli kardiolog i onkolog-radioterapeuta. Apelację od tego orzeczenia wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez wadliwe przyjęcie, że ubezpieczony pozostaje niezdolny do pracy a także naruszenie art. 100 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162 poz. 1118 ze zm.) przez przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty od 1 maja 2008 r., podczas gdy do 7 maja 2008 r. pobierał on zasiłek chorobowy. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2010 r., Sąd Apelacyjny oddalił w całości apelację, podzielając ocenę materiału dowodowego oraz ocenę prawną sądu I instancji w zakresie przysługiwania prawa do renty. W uzasadnieniu nie odniósł się Sąd do kwestii zbiegu prawa do renty z okresem pobierania zasiłku chorobowego. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wywiódł pełnomocnik ZUS, zaskarżając wyrok w części – w zakresie przyznania ubezpieczonemu renty za okres od 1 do 7 maja 2008 r. – wobec naruszenia art. 100 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna „w zakresie początkowej daty” przyznania ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest usprawiedliwiona, ponieważ w rozpoznawanej sprawie wielokrotnie pojawiała się 3 sprawa korzystania przez ubezpieczonego z prawa do zasiłku chorobowego do dnia 7 maja 2008 r. Na tę okoliczność wskazywał organ rentowy, także w apelacji ( s.2 pisma procesowego zawierającego apelację organu). Mimo to Sąd Apelacyjny oddalił zaskarżonym wyrokiem apelację organu rentowego, nie ustosunkowując się do tego zarzutu. Zarzut zaś naruszenia art. 100 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS jest trafny. Jednoznacznie z przepisu wynika, że jeżeli w dniu spełnienia wszystkich warunków do przyznania emerytury lub renty osoba uprawniona pobiera zasiłek chorobowy lub inne świadczenie za czas niezdolności do pracy, to ustalone prawo do emerytury lub renty z FUS powstaje i może być realizowane dopiero z dniem zaprzestania pobierania świadczeń krótkoterminowych (art. 100 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Ad casum istnieje zatem potrzeba zweryfikowania okresu pobierania zasiłku chorobowego i wskazania prawidłowej daty początkowej przyznania świadczenia rentowego. Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy wyrokował na podstawie art. 39815 k.p.c., pozostawiając Sądowi Apelacyjnemu rozstrzygnięcie wniosku skarżącego organu rentowego w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego.