II UZ 7/12

UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 lipca 2011 r., Sąd Apelacyjny odrzucił apelację wnioskodawcy M. G. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy, wskazując w uzasadnieniu, że pełnomocnik wnioskodawcy, będący adwokatem, wnosząc apelację nie uiścił opłaty podstawowej przewidzianej w art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.), co - w myśl art. 1302 § 3 k.p.c. - powoduje odrzucenie apelacji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd pierwszej instancji bez podstawy prawnej wzywał pełnomocnika 2 wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych apelacji przez uiszczenie kwoty 30 zł z tytułu opłaty podstawowej, gdyż zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c. apelacja powinna zostać przez ten Sąd odrzucona. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 1302 § 3 k.p.c. oraz art. 373 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c. W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy, zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/2010, mającą moc zasady prawnej (OSNP 2011 nr 3-4, poz. 38), nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1 k.p.c.). Stanowisko wyrażone w tej uchwale - w ocenie pełnomocnika wnioskodawcy - znajduje zastosowanie w postępowaniu apelacyjnym, stąd wezwanie pełnomocnika przez Sąd pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych apelacji poprzez uiszczenie należnej opłaty, było w pełni uprawnione. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Jak trafnie wskazał w uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny, art. 1302 § 3 k.p.c. został uchylony przez art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 9 tej ustawy, weszła ona w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 1 lipca 2009 r. Stosownie do art. 8 tej ustawy, jej przepisy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, czyli po 1 lipca 2009 r. (z zastrzeżeniem przepisów ust. 2-5, które nie odnoszą się do niniejszej sprawy). Dokonując interpretacji tego przepisu, Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2009 r., II PZ 22/09, (niepublikowane) trafnie wskazał, że do apelacji wniesionej w postępowaniu wszczętym do dnia 1 lipca 2009 r. tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz 3 niektórych innych ustaw, stosuje się art. 1302 § 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed jego uchyleniem. Stanowisko to skład rozpoznający obecną sprawę w pełni podziela. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte wniesieniem przez wnioskodawcę w dniu 4 maja 2006 r. odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 marca 2006 r., co oznacza, że przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. nie znajdują w sprawie zastosowania, stąd prawidłowo Sąd Apelacyjny - na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. - odrzucił apelację. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie.