II UK 263/11

UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny wyrokiem z 21 kwietnia 2011 r. uwzględnił apelację pozwanego organu rentowego i zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił odwołanie skarżącego K. J. od decyzji pozwanego z 24 listopada 2006 r., stwierdzającej, iż skarżący jako członek zarządu spółki z o.o. L. jest odpowiedzialny za składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych, nieopłacone przez tę spółkę w poszczególnych okresach (miesiącach) 2001 r. i 2002 r. Rozstrzygnięcie oparto na przepisach art. 116 i art. 118 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. 2 We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., ze względu na: a. potrzebę wykładni art. 118 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, budzącego poważne wątpliwości, a niezależnie wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, w tym rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych i administracyjnych. Poważne wątpliwości dotyczą tego, czy pojęcie „wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej”, użyte w tym przepisie, obejmuje samo wydanie decyzji przez organ rentowy, czy też – poza wydaniem decyzji – obejmuje również doręczenie decyzji przed upływem okresu 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość składkowa; b. potrzebę wykładni przepisu art. 116 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w części stanowiącej, iż „odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, bowiem budzi poważne wątpliwości, a niezależnie również rozbieżności w orzecznictwie sądów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wskazana we wniosku o przyjęcie skargi podstawa nie spełnia się jako przesłanka przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wbrew twierdzeniem skarżącego nie można już mówić o rozbieżności w orzecznictwie i braku utrwalonej wykładni art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek nie uwzględnia ostatniego orzecznictwa Sądu Najwyższego, które jedynie potwierdza wskazane w nim poprzednie wyroki tego Sądu (z 7 kwietnia 2010 r., I UK 340/09; z 16 listopada 2009 r., II UK 111/09; z 4 sierpnia 2009 r., I UK 85/09), przyjmujące, że określone w tym przepisie przedawnienie wiąże się tylko z wydaniem a nie z doręczeniem decyzji. Sąd Najwyższy również w ostatnich wyrokach stwierdza, że pojęcie wydania decyzji, określonej w art. 118 § 1 nie oznacza jej doręczenia (wyroki z 22 listopada 2010 r., III UK 27/10, LEX nr 786815; z 16 marca 2011 r., I UK 330/10, LEX nr 848138). Orzecznictwo Sądu Najwyższego jest więc w tym zakresie utrwalone i wniosek nie przedstawia jurydycznej argumentacji, która by podważała przyjętą wykładnię lub prowadziła do innej wykładni. Sąd Najwyższy nie sprawuje nadzoru judykacyjnego nad Sądami 3 Administracyjnymi, niemniej jednak ostatnie orzecznictwo tych Sądów również potwierdza jednolity – a więc nie inny niż w Sądzie Najwyższym – kierunek wykładni art. 118 § 1 (zob. wyroki NSA z 3 marca 2011, I FSK 350/10, POP 2011/5/450 i z 16 kwietnia 2010 r., I FSK 484/09, LEX nr 594005; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 listopada 2010 r., I SA/Go 588/10, LEX nr 748540/10; WSA w Warszawie z 16 grudnia 2009 r., VIII SA/Wa 286/09, LEX nr 558258). Nie wymaga również wykładni przepis art. 116 Ordynacji podatkowej w zakresie wskazanym we wniosku, gdyż nie jest uprawniona teza (zapatrywanie), że organ rentowy może prowadzić postępowanie tylko wobec wybranych członków zarządu. Wszak wniosek sam zauważa uchwałę siedmiu sędziów NSA z 9 marca 2009 r., I FPS 4/08, stwierdzającą, że przepis art. 116 § 1 nakłada obowiązek na organ podatkowy prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. Innego stanowiska nie zajmuje Sąd Najwyższy, bowiem w uchwale siedmiu sędziów z 15 października 2009 r., I UZP 3/09 (OSNP 2011 nr 1- 2, poz. 13), potwierdził, że decyzja o odpowiedzialności za składki na podstawie tego przepisu powinna być wydana wobec wszystkich członków zarządu z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie zachodzi więc rozbieżność orzecznictwa (zob. również wyroki Sądu Najwyższego z 15 lipca 2011 r., I UK 325/10, LEX nr 949020; z 2 czerwca 2010 r., I UK 250/08). Wniosek poprzestając na niezasadnym twierdzeniu o rozbieżności orzecznictwa nie przedstawia argumentacji, która mimo tych uchwał wskazywałaby na potrzebę wykładni przepisu albo na odejście od dotychczasowej wykładni powiększonego składu Sądu Najwyższego. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.