II PZ 45/11

Uzasadnienie Zawartym w wyroku z dnia 8 lipca 2011 r., Sąd Okręgowy w P. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 2 procesowego. Sprawa toczyła się o ustalenie istnienia stosunku pracy, sprostowanie świadectwa pracy, odprawę i odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. Rozstrzygnięcie o kosztach ferował Sąd mając na uwadze uchwałę SN z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. I PZP 6/10, w której Sąd Najwyższy uznał, że w sprawie o odszkodowanie na podstawie art. 56 § 1 k.p. w zw. z art. 58 k.p. podstawę zasądzenia wynagrodzenia pełnomocnika stanowi ta sama stawka, która obowiązuje w sporze o przywrócenie do pracy. Zażalenie na to postanowienie wywiódł pełnomocnik powoda, zarzucając naruszenie § 12 pkt 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1348) przez jego wadliwe zastosowanie a także § 12 pkt 1 ust. 2 tego rozporządzenia w zw. z § 6 i § 13 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia przez ich niezastosowanie. W zażaleniu pełnomocnik wskazał, że powód dochodził w postępowaniu nie tylko odszkodowania, ale także odprawy pieniężnej. Dla potrzeb ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika należało, jego zdaniem, użyć wartości przedmiotu zaskarżenia (kwoty 9.662 zł) i od tego wyliczyć wysokość kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie okazało się uzasadnione, co doprowadziło do zmiany zaskarżonego orzeczenia. W postępowaniu strona powodowa domagała się ustalenia istnienia stosunku pracy, sprostowania świadectwa pracy, odprawy oraz odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. W I instancji wyrokiem z dnia 30 marca 2011 r. zasądzono na rzecz powoda kwotę 3.864,56 zł tytułem odprawy oraz kwotę 5.794,84 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę oddalając powództwo w pozostałej części. Strona pozwana rozstrzygnięcie to zaskarżyła w całości. W konsekwencji przedmiotem orzekania sądu II instancji było roszczenie o odprawę oraz roszczenie o odszkodowanie za wadliwe wypowiedzenie stosunku pracy. Tak ukształtowana kumulacja roszczeń 3 wymagała uwzględnienia przy ferowaniu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W zaskarżonym orzeczeniu sąd II instancji zastosował podstawową zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania, wadliwie jednak ustalił wartość wynagrodzenia kosztów zastępstwa procesowego. Zastosował bowiem wskazówkę, wynikającą z uchwały siedmiu sędziów SN z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10 (OSNP 2011 nr 21-22, poz. 268) tak, jakby roszczenie o odszkodowanie za wadliwe rozwiązanie stosunku pracy pozostawało jedynym roszczeniem dochodzonym w sprawie. Tymczasem powód dochodził także odprawy, a tego żądania z perspektywy kosztów zastępstwa procesowego nie można traktować w sposób identyczny jak żądania odszkodowania za wadliwe rozwiązanie stosunku pracy. Skoro zachodzi w sprawie kumulacja tych dwóch roszczeń, to skumulowania wymaga także wartość kosztów zastępstwa procesowego. Ponieważ każde z żądań (odszkodowanie za wadliwe rozwiązanie stosunku pracy; odprawa) mogłoby stanowić przedmiot odrębnego postępowania, a koszty zastępstwa procesowego liczone byłyby odmiennie, dla każdego z nich (co wynika z uchwały siedmiu sędziów SN I PZP 6/10),to z tytułu każdego wypadało tu zasądzić właściwą sumę tytułem kosztów zastępstwa procesowego, a następnie je zsumować. Trafnie zatem pełnomocnik skarżącego podnosi, iż zastosowanie winien znaleźć § 12 pkt 1 ust. 2 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – w odniesieniu do roszczenia o odprawę. W przypadku odprawy, której dochodził powód, ustalona w ten sposób kwota stanowi 450 zł. O tę zatem kwotę powiększył Sąd Najwyższy wynagrodzenie kosztów zastępstwa procesowego należnych stronie powodowej. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.