II PK 164/10

Wygrał pozwany
SN10 listopada 2010·
MobbingWynagrodzenieInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła powództwa Marii N. przeciwko Gminie R. o odszkodowanie z tytułu mobbingu oraz dodatkowo kwestii odsetek od odprawy emerytalnej. Sąd Rejonowy oddalił powództwo, a Sąd Okręgowy oddalił apelację. Powódka wniosła skargę kasacyjną, zarzucając m.in. naruszenie przepisów o równego traktowania w zatrudnieniu, ciężarze dowodu, odsetkach i odprawie emerytalnej. Sąd Najwyższy nie rozpoznał jednak merytorycznie zarzutów, ponieważ uznał, że skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych. W szczególności wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie został należycie uzasadniony: powódka jedynie ogólnie powołała się na przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., nie wskazując konkretnego przepisu wymagającego wykładni ani nie wykazując oczywistej zasadności skargi. W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od powódki koszty postępowania kasacyjnego.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·wymogi formalne skargi kasacyjnej i uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania
  • ·przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej z art. 3989 § 1 k.p.c.
  • ·roszczenie o odszkodowanie z tytułu mobbingu
  • ·zarzut dyskryminacji płacowej i równego traktowania w zatrudnieniu
  • ·odprawa emerytalna i odsetki za opóźnienie
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań już tylko dlatego, że skarżąca, poprzestając jedynie na odwołaniu się do przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. (potrzeba wykładni przepisów prawnych oraz oczywista zasadność skargi kasacyjnej), nie tylko, że nie przedstawia jakiegokolwiek wywodu prawnego dla wykazania ich istnienia, ale nawet nie wskazuje przepisu prawa wymagającego interpretacji Sądu Najwyższego, lub którego obraza przez Sąd drugiej instancji jest tego rodzaju, że w sposób oczywisty (prima facie) stanowi o zasadności skargi kasacyjnej. Należy mieć na względzie, że Sąd Najwyższy nie tylko nie jest obowiązany, ale także uprawniony do domyślania się, o którą normę skarżącemu chodzi i wyręczania go w formułowaniu i wykazywaniu istnienia przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.