Uzasadnienie wniosku o przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań już tylko dlatego, że skarżąca, poprzestając jedynie na odwołaniu się do przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. (potrzeba wykładni przepisów prawnych oraz oczywista zasadność skargi kasacyjnej), nie tylko, że nie przedstawia jakiegokolwiek wywodu prawnego dla wykazania ich istnienia, ale nawet nie wskazuje przepisu prawa wymagającego interpretacji Sądu Najwyższego, lub którego obraza przez Sąd drugiej instancji jest tego rodzaju, że w sposób oczywisty (prima facie) stanowi o zasadności skargi kasacyjnej. Należy mieć na względzie, że Sąd Najwyższy nie tylko nie jest obowiązany, ale także uprawniony do domyślania się, o którą normę skarżącemu chodzi i wyręczania go w formułowaniu i wykazywaniu istnienia przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.