II PZ 1/10

Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r., II PZ 30/09, Sąd Najwyższy odrzucił – jako niedopuszczalne - zażalenie powoda C. M. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2009 r., II PK 136/09, którym Sąd ten odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej od postanowienia Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 19 lutego 2009 r. Na powyższe postanowienie Sądu Najwyższego zażalenie złożył pełnomocnik powoda, wnosząc o „jego uchylenie w całości oraz przyjęcie zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2009 r. (...) do merytorycznego rozpoznania (...)”. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Zażalenie jako oczywiście niedopuszczalne podlega odrzuceniu. 2 Powtarzając wywód zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 3 grudnia 2009 r., II PZ 30/09, trzeba przypomnieć, że zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji zaś w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, także na postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, poza postanowieniami, o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowieniami wydanymi w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.). Innymi słowy środek ten (zażalenia) nie przysługuje od orzeczenia Sądu Najwyższego, bowiem nie jest on sądem drugiej instancji. To nie budzące wątpliwości uregulowanie wskazuje więc, że wniesione w sprawie zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne i stąd podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 w związku z art. 397 § 2 i 39810 k.p.c.