II PK 143/07

Wyrok z dnia 29 stycznia 2008 r. II PK 143/07 Podstawą określenia wysokości wynagrodzenia pracownika powracają- cego do pracy po urlopie wychowawczym nie jest wynagrodzenie pobierane przez niego przed urlopem, lecz wynagrodzenie przysługujące w dniu podjęcia pracy na stanowisku, które zajmował przed urlopem (§ 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowaw- czych, Dz.U. Nr 60, poz. 277 ze zm., w stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2004 r. i art. 1864 k.p. w aktualnym stanie prawnym). Przewodniczący SSN Roman Kuczyński, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2008 r. sprawy z powództwa Anny J. przeciwko Wojciechowi J. o wynagrodzenie za pracę, na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze z dnia 8 grudnia 2006 r. [...] 1) o d d a l i ł skargę kasacyjną, 2) zasądził od Wojciecha J. na rzecz Anny J. kwotę 900 zł (dziewięćset zło- tych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Kamiennej Górze zasądził od pozwanego Wojciecha J. na rzecz powódki Anny J. kwotę 11.132,34 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres od września 2001 r. do czerwca 2003 r. Z ustaleń tego Sądu wynikało, że po- wódka była zatrudniona u pozwanego w prowadzonej przez niego kancelarii komor- niczej od dnia 31 lipca 1989 r., początkowo na podstawie umowy o pracę z dnia 31 lipca 1989 r. i od 30 października 1989 r. pełniła obowiązki sekretarza. Z uwagi na zmianę przepisów regulujących ustrój komorników sądowych, pozwany rozwiązał w 2 dniu 31 października 1997 r. łączącą go z powódką umowę o pracę za wypowiedze- niem, a następnie w dniu 1 listopada 1997 r. strony zawarły nową umowę o pracę na czas nieokreślony. W 1998 r. powódka zaszła w ciążę i chorowała w ostatnim kwar- tale tego roku aż do urodzenia dziecka w 1999 r. Później korzystała z urlopu macie- rzyńskiego, a w okresie od 15 września 1999 r. do 15 września 2001 r. przebywała na urlopie wychowawczym, po czym powróciła do pracy u pozwanego. Przed pój- ściem na urlop wychowawczy powódka miała ustalone wynagrodzenie miesięczne w kwocie 1.026,80 zł. Od sierpnia 1998 r. pozwany zatrudnił w swojej kancelarii Małgorzatę Ł., po- czątkowo na podstawie kolejnych umów zlecenia, a od grudnia 1999 r. - na podsta- wie umowy o pracę, na stanowisku sekretarza za wynagrodzeniem w wysokości 1.171,71 zł. Od stycznia 2000 r. jej wynagrodzenie wynosiło natomiast kwotę 1.471,71 zł. Małgorzata Ł. wykonywała te same czynności, co powódka przed jej nie- obecnością związaną z ciążą i urlopem wychowawczym, do czasu, gdy przejęła je w 2004 r. Alicja G. Ponadto zajmowała się zakładaniem i rejestrowaniem spraw o na- leżności sądowe oznaczone symboliką „Kms". Pracodawca oceniał jej pracę bardzo dobrze, czego konsekwencją było podwyższenie z dniem 1 lipca 2001 r. wynagro- dzenia do kwoty 1.778,77 zł brutto miesięcznie. W okresie od 1 września 2000 r. do 30 września 2001 r. w biurze komornika zatrudniona była również Joanna Ł. Jej obowiązki polegały na zakładaniu, sklejaniu i układaniu akt Km i Kmp, wpisywaniu ich do repertoriów, wyliczaniu roszczeń, pod- kładaniu korespondencji do akt i dokonywaniu adnotacji w repertoriach oraz sporzą- dzaniu wezwań o zaliczki i zawiadomień o wszczęciu egzekucji. Po powrocie powódki do pracy z urlopu wychowawczego, pozwany polecił jej wykonywanie czynności, które do tej pory należały do obowiązków Joanny Ł., to jest zakładanie akt egzekucyjnych, przyjmowanie korespondencji i podkładanie jej do akt oraz sporządzanie pism o wszczęciu egzekucji. Powódka otrzymała wynagrodzenie za wrzesień 2001 r. w wysokości 527,60 zł, za październik 2001 r. - 832,26 zł, od listopada 2001 r. wynosiło ono 1.298,09 zł, zaś od października 2002 r. - 1.306,83 zł. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepis § 14 rozporządzenia Rady Mini- strów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych (Dz.U. Nr 60, poz. 277 ze zm.), obowiązującego w dacie powrotu powódki do pracy, nakładał na pozwanego obowiązek dopuszczenia jej do pracy na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed urlopem lub na innym stanowisku odpowiadającym jej kwalifika- 3 cjom zawodowym, za wynagrodzeniem nie niższym od wynagrodzenia za pracę przysługującego w dniu podjęcia pracy na stanowisku zajmowanym przed urlopem. W ocenie Sądu, przepis ten nie uzależniał wysokości należnego pracownikowi wyna- grodzenia od dodatkowych kryteriów, takich jak: zaangażowanie, odpowiedzialność, czy też kompetencje pracownika. Pełnił funkcję gwarancyjną i ochronną, bo miał na celu zabezpieczyć osobę powracającą z urlopu wychowawczego przed dyskrymina- cją w dziedzinie wynagrodzenia za pracę. Z tych względów Sąd Rejonowy uznał, że roszczenie powódki o zasądzenie wyrównania wynagrodzenia za okres od września 2001 r. do czerwca 2003 r. do kwoty uzyskiwanej miesięcznie przez Małgorzatę Ł. zasługuje na uwzględnienie, bowiem porównanie obowiązków tej pracownicy z zada- niami wykonywanymi przez powódkę przed urlopem wychowawczym, uprawnia do uznania tożsamości obu tych stanowisk pracy. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze wy- rokiem z dnia 8 grudnia 2006 r. oddalił apelację pozwanego od tego wyroku, akcep- tując w całości ustalenia faktyczne, jak również dokonaną przez Sąd Rejonowy ich ocenę prawną. W szczególności Sąd drugiej instancji podkreślił, że § 14 rozporzą- dzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wycho- wawczych obligował pracodawcę do zapewnienia osobie powracającej z urlopu wy- chowawczego pracy na wskazanych w nim stanowiskach, ale za wynagrodzeniem nie niższym od wynagrodzenia przysługującego w dniu podjęcia przez nią pracy na stanowisku, jakie zajmowała przed tym urlopem. Sąd Okręgowy wskazał również, że trafnie Sąd Rejonowy przyjął, iż w stanie faktycznym tej sprawy, miernikiem wysoko- ści wynagrodzenia, jakie powinna uzyskać powódka, jest wynagrodzenie przysługu- jące pracownicy zatrudnionej na stanowisku, które zajmowała Anna J. przed okre- sem jej nieobecności. Pozwany wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku, opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych, tj. poprzez przyjęcie, iż pozwany zobowiązany był dopuścić powódkę, po zakończeniu urlopu wychowawczego do pracy, na tym samym stanowisku pracy, za wynagrodze- niem w wysokości równej wynagrodzeniu, które otrzymywał inny pracownik wykonu- jący pracę za powódkę na zajmowanym uprzednio przez nią stanowisku. Formułując taki zarzut, pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekaza- 4 nie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach procesu za wszystkie instancje. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dokonana przez Sąd Okręgowy wy- kładnia § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlo- pów i zasiłków wychowawczych jest nieprawidłowa, albowiem gwarancja zachowania wynagrodzeń pracowników powracających z urlopów wychowawczych jest w zasa- dzie stale obecna w systemie prawa pracy i dotychczas była rozumiana jednoznacz- nie jako gwarancja zachowania poziomu wynagrodzenia tego indywidualnie określo- nego pracownika, który przebywał na urlopie wychowawczym. Do żadnych innych wniosków nie prowadzi wykładnia porównawcza, przeprowadzona przez Sąd drugiej instancji, albowiem zmiana redakcyjna i uzupełnienie przepisu zawarte w aktualnie obowiązującym art. 1864 k.p. nie pozostawiają wątpliwości, że punktem odniesienia do minimalnego wynagrodzenia jest wysokość świadczenia przysługującego temu pracownikowi, który przebywał na urlopie wychowawczym. W ocenie skarżącego, przyznanie pracownikowi powracającemu z urlopu wychowawczego prawa do wyna- grodzenia, na którego wysokość złożyła się wydajność i zaangażowanie innej osoby, sprzeczne jest z elementarnym poczuciem sprawiedliwości, wobec czego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji, który ukształtował wynagrodze- nie powódki poprzez odniesienie do wynagrodzenia osoby trzeciej - innego pracow- nika kancelarii, którego zakres zadań jedynie w części pokrywał się z zakresem za- dań powódki. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwanego, pełnomocnik powódki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego we- dług norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie budzi wątpliwości, że w zakresie szeroko pojmowanej ochrony uprawnień pracowników wykonujących funkcje rodzicielskie mieści się założenie, iż korzystanie z przysługujących im w tym zakresie praw nie może prowadzić do pogorszenia ich sytuacji zawodowej. Możliwość skorzystania z urlopu celem opieki nad małym dziec- kiem zagwarantowana została w krajowym porządku prawnym po raz pierwszy uchwałą nr 158 Rady Ministrów z dnia 24 maja 1968 r. w sprawie bezpłatnych urlo- pów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi (M.P. Nr 24, poz. 154). 5 W myśl tej uchwały, urlop taki mógł być udzielony w wymiarze do jednego roku do czasu ukończenia przez dziecko dwóch lat życia. Dalsze rozszerzenie uprawnień pracowników w tym zakresie nastąpiło na mocy kolejnej uchwały nr 13 Rady Mini- strów z dnia 14 stycznia 1972 r. w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracują- cych opiekujących się małymi dziećmi (M.P. Nr 5, poz. 26), zgodnie z którą wymiar urlopu został przedłużony do trzech lat, a możliwość skorzystania z niego pracownica zachowywała do ukończenia przez dziecko czwartego roku życia. Obie uchwały gwa- rantowały pracownicy ochronę trwałości stosunku pracy w okresie korzystania z urlopu bezpłatnego i przysługiwanie po powrocie do pracy wszelkich uprawnień związanych z zachowaniem ciągłości pracy. Kodeks pracy, z chwilą jego wejścia w życie, usankcjonował ustawowo w art. 186 § 1 prawo kobiety pracującej do urlopu bezpłatnego z tytułu opieki nad małym dzieckiem. Poczynając od dnia 1 stycznia 1976 r. szczegółowe zasady udzielania urlopów bezpłatnych oraz inne kwestie związane z korzystaniem z takiego urlopu regulowało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 listopada 1975 r. w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi (Dz.U. Nr 43, poz. 219), które następnie zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Mini- strów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie urlopów wychowawczych (jednolity tekst: Dz.U. z 1990 r., Nr 76, poz. 454 ze zm.). Oba te akty prawne gwarantowały pracow- nicy ochronę stosunku pracy w trakcie korzystania z urlopu, a po powrocie do pracy - zachowanie dotychczasowej pozycji zawodowej, zarówno w zakresie zajmowanego stanowiska, jak i uzyskiwanego za pracę wynagrodzenia. Tak z przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 listopada 1975 r., jak i z przepisu § 17 rozporządzenia z dnia 17 lipca 1981 r. wynikało bowiem, że zakład pracy jest obowiązany zatrudnić pracownicę po zakończeniu urlopu na stanowisku równorzędnym lub na innym sta- nowisku odpowiadającym jej kwalifikacjom, za wynagrodzeniem nie niższym od po- bieranego przed urlopem. W kolejnym rozporządzeniu regulującym kwestię urlopów wychowawczych, tj. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych (Dz.U. Nr 60, poz. 277 ze zm.), które obowiązywało do 31 grudnia 2003 r., wobec czego miało zastosowanie do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (po- wódka korzystała z urlopu wychowawczego od 15 września 1999 r. do 15 września 2001 r.), obowiązki pracodawcy wobec pracownika powracającego do pracy po za- kończeniu urlopu wychowawczego określono jako konieczność dopuszczenia do 6 pracy na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpoczęciem urlopu lub na innym stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom zawodowym, za wynagro- dzeniem nie niższym od wynagrodzenia za pracę przysługującego w dniu podjęcia pracy na stanowisku zajmowanym przed tym urlopem (§ 14). Wykładnia językowa tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że o ile gwarancje co do stanowiska, na jakim powinien być zatrudniony pracownik powracający z urlopu wychowawczego nie uległy żadnym zmianom w porównaniu z poprzednim stanem prawnym, o tyle kwe- stia przysługującego mu wynagrodzenia została uregulowana w odmienny sposób. Powinność pracodawcy zapewnienia takiej osobie wynagrodzenia nie niższego od pobieranego przez nią przed urlopem została zastąpiona obowiązkiem przyznania wynagrodzenia nie niższego od wynagrodzenia za pracę przysługującego w dniu podjęcia pracy na stanowisku zajmowanym przed urlopem. Punktem odniesienia do ustalenia wysokości wynagrodzenia za pracę dla osoby powracającej z urlopu wy- chowawczego ustawodawca uczynił zatem nie zarobki tej osoby przed skorzysta- niem z prawa do urlopu, lecz stan istniejący w chwili podjęcia przez nią pracy wyra- żający się wysokością wynagrodzenia, jakie przysługuje w tej dacie na stanowisku zajmowanym przez nią przed urlopem. Jeżeli zatem w trakcie korzystania przez pracownika z urlopu doszło do zmian płacowych dotyczących tego stanowiska, to zmiany te miały znaczenie dla określenia wysokości wynagrodzenia tego pracownika po powrocie z urlopu. Inaczej mówiąc, niezależnie od tego, jakie ostatecznie stano- wisko zajął pracownik po powrocie z urlopu, wynagrodzenie, jakie na nim uzyskiwał, nie mogło być niższe od wynagrodzenia przysługującego u danego pracodawcy ak- tualnie na stanowisku, które ten pracownik zajmował przed urlopem. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych ustawodawca bez wątpienia zatem wzmocnił ochronę pra- cowników korzystających z urlopów wychowawczych przed pogorszeniem ich sytu- acji zawodowej w związku z przerwą w zatrudnieniu wynikającą z opieki nad małym dzieckiem przez zagwarantowanie wynagrodzenia na takim poziomie, jakie by uzy- skiwał, gdyby taka przerwa nie nastąpiła. Przeciwne stanowisko skarżącego nie ma żadnych usprawiedliwionych podstaw, bowiem nie znajduje oparcia ani w wykładni językowej analizowanego przepisu, ani też w wykładni porównawczej, skoro, jak wy- kazano wyżej, na przestrzeni lat można zaobserwować stałą tendencję do rozsze- rzania uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, w tym gwarancji za- chowania odpowiedniej pozycji zawodowej przez osoby korzystające z tych upraw- 7 nień, czego wyrazem jest również nadanie rangi ustawowej przepisom dotyczącym urlopu wychowawczego, które od 1 stycznia 2004 r. znalazły swoje miejsce w Ko- deksie pracy (art. 1861 - 1867 ). Odpowiednikiem analizowanego § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych jest aktualnie art. 1864 k.p., zgodnie z którym pracodawca dopuszcza pracownika po zakończeniu urlopu wychowawczego do pracy na dotychczasowym stanowisku, a jeżeli nie jest to możliwe, na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpo- częciem urlopu lub na innym stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom zawo- dowym, za wynagrodzeniem nie niższym od wynagrodzenia za pracę przysługują- cego pracownikowi w dniu podjęcia pracy na stanowisku zajmowanym przed tym urlopem. Nietrudno zauważyć, że pomimo nieco innej redakcji, przepis ten utrzymuje gwarancje co do wysokości wynagrodzenia, przewidziane poprzednio obowiązują- cym rozporządzeniem, wzmacniając je dodatkowo w zakresie pozycji zawodowej pracownika. Regułą czyni bowiem obowiązek pracodawcy zatrudnienia pracownika powracającego z urlopu wychowawczego na dotychczasowym stanowisku, a dopiero wówczas, gdy nie jest to możliwe - na stanowisku równorzędnym lub innym odpo- wiadającym jego kwalifikacjom. Brak jest zatem podstaw do zaakceptowania stano- wiska skarżącego, jakoby przepis art. 1864 k.p. potwierdzał jego stanowisko o nie- prawidłowej wykładni § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r., dokonanej przez Sąd Okręgowy, bowiem nie ma możliwości stwierdzenia, że w aktu- alnym stanie prawnym gwarancje wysokości wynagrodzenia pracownika powracają- cego z urlopu wychowawczego odnoszą się do wynagrodzenia, jakie pobierał przed urlopem. Powyższe stanowisko, odnośnie uprawnień pracowników powracających z urlopów wychowawczych, znajduje także potwierdzenie w normach prawa Wspólnoty Europejskiej. Kwestię urlopów rodzicielskich reguluje dyrektywa Rady z 19 czerwca 1996 r. (96/34/WE) - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego zawarte przez UNICE, CEEP i ETUC, powoływana dalej jako „porozumienie”. Z klauzuli 2.5 tego porozumienia wynika, że po zakończeniu urlopu rodzicielskiego pracownicy mają prawo powrotu do pracy na to samo miejsce pracy, lub jeżeli nie jest to możli- we, do pracy równorzędnej lub podobnej, zgodnej z umową o pracę lub stosunkiem zatrudnienia. Natomiast w myśl klauzuli 2.6 porozumienia, uprawnienia nabyte lub nabywane przez pracownika w chwili rozpoczęcia urlopu rodzicielskiego zachowane są w niezmienionej formie do zakończenia urlopu rodzicielskiego. Po zakończeniu 8 urlopu rodzicielskiego uprawnienia te mają zastosowanie, ze wszystkimi zmianami wynikającymi z prawa krajowego, układów zbiorowych pracy lub praktyki. Uwzględ- nienie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy powyższych uregulowań, wynikających z prawa Wspólnoty Europejskiej znajduje oparcie w podzielanym przez Sąd Najwyższy w obecnym składzie i wyrażonym już we wcześniejszych orzeczeniach poglądzie, że przepisy prawa krajowego powinny być interpretowane z uwzględnieniem prawo- dawstwa wspólnotowego, choćby stan faktyczny sprawy dotyczył zdarzeń sprzed przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 stycznia 2003 r., III RN 239/01 i III RN 240/01, OSNP 2004 nr 3, poz. 42; z dnia 17 lutego 2004 r., I PK 386/03, OSNP 2005 nr 1, poz. 6; z dnia 12 sierpnia 2004 r., III PK 38/04, OSNP 2005 nr 4, poz. 55; z dnia 29 listopada 2005 r., II PK 100/05, OSNP 2006 nr 19 - 20, poz. 299). Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku z dnia 17 lutego 2004 r., podstawę tego twierdzenia stanowi, wynikający z Układu Europejskiego z 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), obowiązek Polski dostosowania swojego prawa wewnętrznego w dziedzinie ochrony pracownika w miejscu pracy do poziomu ochrony podobnego do istniejącego we Wspólnocie, w ramach ogólnego obowiązku zbliżania istniejącego i przyszłego usta- wodawstwa Polski do ustawodawstwa istniejącego we Wspólnocie (art. 68 i 69). Na- leży jednak zauważyć, że do dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej nie miała zastosowania zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego, zgodnie z którą prawo krajowe może być stosowane jedynie w zakresie, w jakim nie jest sprzeczne z normami wspólnotowymi. Z tego względu, wskazany wyżej obowią- zek prowspólnotowej wykładni przepisów prawa polskiego, stosowanego do stanów faktycznych opartych na zdarzeniach zaszłych przed dniem akcesji, nie może pro- wadzić do skutku contra legem w stosunku do obowiązujących w tym czasie przepi- sów polskich lub niestosowania tych przepisów, nawet gdyby były one niezgodne z treścią i celami aktów wspólnotowych. Stwierdzenie to nie zmienia jednak opartego na treści art. 68 Układu Europejskiego zasadniczego nakazu wykładni prowspólno- towej w odniesieniu do przepisów stosowanych do ustalonych wyżej stanów faktycz- nych, wskazując jedynie granice tej wykładni. W rozpoznawanej sprawie treść odno- śnych przepisów prawa polskiego była zbliżona do przytoczonej klauzuli 2.6 porozu- mienia ramowego, w związku z czym ich wykładni uwzględniającej cel i treść norm wspólnotowych nie można postawić zarzutu wykładni contra legem. 9 W konsekwencji za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu Okręgowego, że pozwany powinien zagwarantować powódce po powrocie z urlopu wycho- wawczego wynagrodzenie nie niższe od tego, jakie przysługiwało w dniu podjęcia przez nią pracy na stanowisku, które zajmowała przed urlopem. Trafnie także za punkt odniesienia Sąd drugiej instancji przyjął zarobki pracownicy zajmującej w dniu powrotu powódki do pracy na to samo stanowisko, co Anna J. przed urlopem, albo- wiem wobec braku u pozwanego przepisów regulujących zasady wynagradzania, uwzględnić należało, tak jak stanowi klauzula 2.6 porozumienia, zmiany uprawnień (w przedmiotowej sprawie prawa do wynagrodzenia w określonej wysokości) wyni- kające z praktyki, stanowiące w takiej sytuacji jedyny wzorzec do porównań. Toż- samość stanowisk: zajmowanego przez powódkę przed urlopem, a Małgorzatę Ł. w dniu powrotu Anny J. do pracy, nie może być zaś przez skarżącego kwestionowana, skoro należy do ustaleń faktycznych, którymi w sytuacji oparcia skargi jedynie na podstawie naruszenia prawa materialnego Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.). Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 39821 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. i w związku art. 98 i 99 k.p.c. ========================================