I PK 235/06

Uzasadnienie tego zarzutu jest w istocie takie samo, jakie przedstawiono do zarzutu naruszenia art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 42 § 1 k.p. Zarzuty te sprowadzają się do kwestionowania prawdziwości podanej przyczyny wypowiedzenia i jego zasadności w sytuacji, gdy –zdaniem skarżącej- podwyżka wprowadzona na podstawie art. 4a jest finansowana ze środków publicznych a pracodawca może domagać się jej refundacji. Zarzuty te nie są słuszne. Pracodawca będący samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej nie powinien popadać w coraz większe zadłużenie licząc na refundację dokonanej na mocy ustawy podwyżki płac. Art. 4a ustawy z 16 grudnia 1994 r. nie można też rozumieć jako utrwalającego ukształtowany nim stan wynagrodzeń bez żadnej możliwości ich obniżenia w przyszłości. Trzeba natomiast uznać, że dopuszczalność pokrycia ze środków publicznych podwyżek wprowadzonych przez ten przepis obejmuje tylko wskazany w nim okres a nie zwalnia pracodawców od kształtowania wynagrodzeń w zgodzie z powszechnie obowiązującymi zasadami, obejmującymi również respektowanie możliwości finansowych zakładu działającego w sferze publicznej i finansowanego z funduszy publicznych. Prawdziwość podanej przyczyny wypowiedzeń i ich zasadność w świetle ustalonej złej kondycji finansowej pracodawcy nie może budzić zastrzeżeń. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 8 k.p. nie można odmówić racji stanowisku przedstawionemu w skardze, odwołującemu się do odpowiedzialności związanej z wykonywaniem pracy pielęgniarek i położnych i godności tych zawodów. W interesie publicznym leży również należyte wynagradzanie osób wykonujących tak odpowiedzialną i wymagającą poświęcenia pracę. Uwzględnienie tych słusznych postulatów i uwag wymaga rozwiązań systemowych, przekracza ono możliwości pozwanego pracodawcy. Dokonane wypowiedzenia zostały 19 wymuszone zwiększającym się zadłużeniem, jak to wynika z dokonanych ustaleń. Powiększające się zadłużenie stanowi problem nie tylko dla pracodawcy i jego kontrahentów lecz stanowi również zagrożenie dla respektowania konstytucyjnie gwarantowanych praw obywateli do ochrony ich zdrowia. Te wszystkie racje winny być ważone przy dokonywaniu oceny wypowiedzeń w świetle zasad współżycia społecznego. Zdaniem Sądu Najwyższego pozytywna ocena dokonana przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku zasługuje na aprobatę. Nie kłóci się z zasadami współżycia społecznego uwolnienie się przez zadłużonego pracodawcę będącego samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej od narzuconych mu przez ustawodawcę podwyżek płac w sytuacji, gdy winien on dbać o należytą realizację nałożonych na niego zadań o wielkiej społecznej wadze. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c.