W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 stycznia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krystyna Bednarczyk SSN Józef Iwulski w sprawie z powództwa D. S.
przeciwko Ł. Oddziałowi Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Ł. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 stycznia 2007 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł.
z dnia 10 stycznia 2006 r., sygn. akt (...), oddala skargę kasacyjną.
U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w Ł. oddalił powództwo D. S. przeciwko Ł. Oddziałowi Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o przywrócenie do pracy.
Sąd Rejonowy ustalił, że powód był zatrudniony u pozwanego od 15 kwietnia 1999 r. do dnia 28 lutego 2005 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku głównego specjalisty wydziału świadczeń zdrowotnych i z tego tytułu otrzymywał miesięczne wynagrodzenie w kwocie 4.100,00 zł. Powód ma 57 lat, przez 17 lat wykonywał pracę w warunkach szczególnych dlatego w wieku 60 lat może przejść na wcześniejszą emeryturę. Powód prowadzi działalność gospodarczą w formie indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej.
W dniu 1 października 2004 r. powód oświadczył pozwanemu wolę dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym pismem z dnia 20 października 2004 r. pozwany poinformował powoda o konieczności rozwiązania umowy o pracę w związku z niespełnieniem przez powoda wymogów stawianych przez prawo pracownikom Narodowego Funduszu Zdrowia. Pracodawca wyznaczył jednocześnie termin do złożenia stosownego oświadczenia woli w przedmiotowej sprawie.
W dniu 26 października 2004 r. powód ponownie złożył oświadczenie, w którym poinformował o prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w formie indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej. W dniu 28 października 2004 r. powód złożył podanie do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o wyrażenie zgody na zatrudnienie u innego pracodawcy, wskazując na Prywatną Przychodnię Lekarzy Specjalistów […], jednocześnie oświadczając iż zatrudnienie u tego pracodawcy nie koliduje z pracą w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz nie narusza przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Pozwany 22 listopada 2004 r. rozwiązał z powodem umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę rozwiązania umowy pozwany wskazał niespełnienie przez powoda wymogów określonych dla pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia, określonych ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także złożenie przez powoda oświadczenia, w którym podtrzymuje swoje stanowisko dalszego wykonywania zawodu lekarza poprzez prowadzenie prywatnego gabinetu lekarskiego „lub ewentualnego zatrudnienia w NZOZ.
Sąd pierwszej instancji ocenił powództwo jako niezasadne w świetle art. 45 k.p. Sąd uznał, że wypowiedzenie umowy o pracę powodowi zostało podyktowane wymogami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135). Zgodnie z art. 112 ust. 2 pkt 2 tej ustawy pracownik Narodowego Funduszu Zdrowia nie może jednocześnie prowadzić działalności gospodarczej. Przedmiot działalności gospodarczej powoda wiąże się bezpośrednio z przedmiotem działalności strony pozwanej. W ocenie Sądu Rejonowego art. 112 ust. 2 pkt 2 jest przepisem szczególnym i późniejszym względem art. 39 k.p., tak więc to przepis ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych znaleźć powinien zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Pozwany nie naruszył zatem przepisów prawa rozwiązując umowę o pracę z powodem, wręcz przeciwnie jego działanie było prawnie uzasadnione i społecznie pożądane.
Sąd Rejonowy wziął pod uwagę złożone w trakcie rozprawy oświadczenie powoda, zgodnie z którym jest on zainteresowany wyłącznie przywróceniem do pracy i jednocześnie nie zamierza rezygnować z prowadzonej działalności gospodarczej, co uznał za dążenie do utrwalenia stanu niezgodnego z prawem. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji ocenił roszczenie powoda jako nadużycie prawa, które nie powinno podlegać ochronie.
Powód wniósł apelację od powyższego wyroku.
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń w Ł. wyrokiem z dnia 10 stycznia 2006 r., sygn. akt (...) zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od Ł. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz Dominika S. kwotę 12.300 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę z ustawowymi odsetkami od dnia 28 grudnia 2004r., oraz kwotę 1.350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.
Sąd Okręgowy uznał, że nietrafnie wywiódł Sąd pierwszej instancji iż norma wynikająca z art. 39 k.p. ma charakter ogólny względem wynikającej z art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Błąd ten wynika z faktu, iż zakres podmiotowy art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oczywiście nie zawiera się w całości w zakresie art. 39 k.p., lecz się z nim zazębia. Uwzględniwszy okoliczności przedmiotowej sprawy, a w szczególności jej podmiotową konfigurację stwierdził, że w zbiorze pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia (hipoteza art. 112 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) znajduje się podzbiór pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia podlegających szczególnej ochronie stosunku pracy przed wypowiedzeniem w związku z osiągnięciem określonego wieku i okresu zatrudnienia (hipoteza art. 39 k.p. w okolicznościach przedmiotowej sprawy).
Sąd Okręgowy dostrzegł również brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów natury konstytucyjnej, podnoszonych - w skonkretyzowanej formie - w uzasadnieniu pozwu. Powód podnosił, iż rzeczywista