I PK 172/06

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 stycznia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krystyna Bednarczyk SSN Józef Iwulski w sprawie z powództwa D. S. przeciwko Ł. Oddziałowi Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Ł. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 stycznia 2007 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia 10 stycznia 2006 r., sygn. akt (...), oddala skargę kasacyjną. 2 U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w Ł. oddalił powództwo D. S. przeciwko Ł. Oddziałowi Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o przywrócenie do pracy. Sąd Rejonowy ustalił, że powód był zatrudniony u pozwanego od 15 kwietnia 1999 r. do dnia 28 lutego 2005 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku głównego specjalisty wydziału świadczeń zdrowotnych i z tego tytułu otrzymywał miesięczne wynagrodzenie w kwocie 4.100,00 zł. Powód ma 57 lat, przez 17 lat wykonywał pracę w warunkach szczególnych dlatego w wieku 60 lat może przejść na wcześniejszą emeryturę. Powód prowadzi działalność gospodarczą w formie indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej. W dniu 1 października 2004 r. powód oświadczył pozwanemu wolę dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym pismem z dnia 20 października 2004 r. pozwany poinformował powoda o konieczności rozwiązania umowy o pracę w związku z niespełnieniem przez powoda wymogów stawianych przez prawo pracownikom Narodowego Funduszu Zdrowia. Pracodawca wyznaczył jednocześnie termin do złożenia stosownego oświadczenia woli w przedmiotowej sprawie. W dniu 26 października 2004 r. powód ponownie złożył oświadczenie, w którym poinformował o prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w formie indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej. W dniu 28 października 2004 r. powód złożył podanie do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o wyrażenie zgody na zatrudnienie u innego pracodawcy, wskazując na Prywatną Przychodnię Lekarzy Specjalistów […], jednocześnie oświadczając iż zatrudnienie u tego pracodawcy nie koliduje z pracą w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz nie narusza przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Pozwany 22 listopada 2004 r. rozwiązał z powodem umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę rozwiązania umowy pozwany wskazał niespełnienie przez powoda wymogów określonych dla pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia, określonych ustawą 3 z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także złożenie przez powoda oświadczenia, w którym podtrzymuje swoje stanowisko dalszego wykonywania zawodu lekarza poprzez prowadzenie prywatnego gabinetu lekarskiego „lub ewentualnego zatrudnienia w NZOZ. Sąd pierwszej instancji ocenił powództwo jako niezasadne w świetle art. 45 k.p. Sąd uznał, że wypowiedzenie umowy o pracę powodowi zostało podyktowane wymogami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135). Zgodnie z art. 112 ust. 2 pkt 2 tej ustawy pracownik Narodowego Funduszu Zdrowia nie może jednocześnie prowadzić działalności gospodarczej. Przedmiot działalności gospodarczej powoda wiąże się bezpośrednio z przedmiotem działalności strony pozwanej. W ocenie Sądu Rejonowego art. 112 ust. 2 pkt 2 jest przepisem szczególnym i późniejszym względem art. 39 k.p., tak więc to przepis ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych znaleźć powinien zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Pozwany nie naruszył zatem przepisów prawa rozwiązując umowę o pracę z powodem, wręcz przeciwnie jego działanie było prawnie uzasadnione i społecznie pożądane. Sąd Rejonowy wziął pod uwagę złożone w trakcie rozprawy oświadczenie powoda, zgodnie z którym jest on zainteresowany wyłącznie przywróceniem do pracy i jednocześnie nie zamierza rezygnować z prowadzonej działalności gospodarczej, co uznał za dążenie do utrwalenia stanu niezgodnego z prawem. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji ocenił roszczenie powoda jako nadużycie prawa, które nie powinno podlegać ochronie. Powód wniósł apelację od powyższego wyroku. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń w Ł. wyrokiem z dnia 10 stycznia 2006 r., sygn. akt (...) zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od Ł. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz Dominika S. kwotę 12.300 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę z ustawowymi odsetkami od dnia 28 grudnia 2004r., oraz kwotę 1.350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. 4 Sąd Okręgowy uznał, że nietrafnie wywiódł Sąd pierwszej instancji iż norma wynikająca z art. 39 k.p. ma charakter ogólny względem wynikającej z art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Błąd ten wynika z faktu, iż zakres podmiotowy art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oczywiście nie zawiera się w całości w zakresie art. 39 k.p., lecz się z nim zazębia. Uwzględniwszy okoliczności przedmiotowej sprawy, a w szczególności jej podmiotową konfigurację stwierdził, że w zbiorze pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia (hipoteza art. 112 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) znajduje się podzbiór pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia podlegających szczególnej ochronie stosunku pracy przed wypowiedzeniem w związku z osiągnięciem określonego wieku i okresu zatrudnienia (hipoteza art. 39 k.p. w okolicznościach przedmiotowej sprawy). Sąd Okręgowy dostrzegł również brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów natury konstytucyjnej, podnoszonych - w skonkretyzowanej formie - w uzasadnieniu pozwu. Powód podnosił, iż rzeczywista