VIII P 176/22

Powód był zatrudniony od 1 maja 2018 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony jako serwisant aparatury medycznej, z zadaniowym czasem pracy i miejscem pracy obejmującym teren całego kraju. W dniu 24 marca 2022 r. pracodawca złożył mu wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, wskazując jako przyczyny: nieusprawiedliwioną nieobecność od 18 marca 2022 r. oraz niewłaściwe wykonywanie obowiązków, w tym częste absencje i odmowy wyjazdów serwisowych poza miejsce zamieszkania. Powód domagał się odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie, podnosząc m.in. naruszenie art. 41 k.p. przez wypowiedzenie w czasie usprawiedliwionej nieobecności. Sąd Rejonowy uznał powództwo za niezasadne. Wskazał, że wypowiedzenie spełnia wymogi formalne z art. 30 § 4 i 5 k.p., a przyczyny były prawdziwe i dostatecznie uzasadniały rozwiązanie stosunku pracy. Sąd przyjął, że powód nie zawiadomił niezwłocznie pracodawcy o przyczynie i przewidywanym okresie nieobecności od 18 marca 2022 r., czego nie stanowiły SMS-y z 17 marca ani późniejsze poinformowanie 25 marca po otrzymaniu wypowiedzenia. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 41 k.p. Sąd podkreślił też, że przy kilku przyczynach wypowiedzenia ocenia się je łącznie, a wystarczy, by co najmniej jedna była konkretna, prawdziwa i dostatecznie uzasadniała wypowiedzenie. Powództwo oddalono.