VIII P 163/21

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy oddalił powództwo pracownicy zatrudnionej u pozwanego od 2010 r. do 31 grudnia 2020 r. na stanowisku specjalisty ds. kadr i płac. Powódka domagała się 34 919,69 zł odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, twierdząc, że wskutek urlopów macierzyńskiego i rodzicielskiego otrzymywała wynagrodzenie niższe niż inne osoby wykonujące podobną pracę, a pracodawca nie waloryzował jej pensji. Sąd ustalił, że powódka otrzymywała wynagrodzenie od 2 000 zł do 4 300 zł brutto, a zmiany wymiaru czasu pracy wynikały z jej wniosków na podstawie art. 186(7) k.p. Pracodawca wykazał różnice w zakresach obowiązków pomiędzy powódką a innymi pracownikami działu kadr i płac, w tym większy zakres zadań innych osób oraz brak systemowych podwyżek w okresie nieobecności powódki. Regulamin wynagradzania nie przewidywał periodycznej waloryzacji, a decyzje płacowe podejmowano indywidualnie. Sąd podkreślił, że to na pracowniku spoczywa ciężar uprawdopodobnienia dyskryminacji przez wskazanie wykonywania jednakowej pracy lub pracy o jednakowej wartości co osoba wynagradzana wyżej; dopiero wtedy ciężar dowodu przechodzi na pracodawcę. Powódka, mimo profesjonalnego pełnomocnika, nie odniosła się skutecznie do argumentacji i dowodów pozwanego. Sąd uznał, że sama okoliczność przebywania na urlopach rodzicielskich i nieotrzymania w tym czasie podwyżki nie dowodzi nierównego traktowania, zwłaszcza że awanse i podwyżki innych pracowników wynikały z większego zakresu obowiązków, stażu i zmian stanowisk. W konsekwencji powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu.