IV P 974/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Marta Sedlaczek

Ławnicy: Stanisława Kosiorowska - Ausbiter, Grzegorz Bednarczuk

Protokolant: Ewelina Janicka - Kłodawska

po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa B. Ż. (1)

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż.

o odszkodowanie za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ż. na rzecz powoda B. Ż. (1) kwotę 13.998,00 zł (trzynaście tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych) tytułem odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę przez pracodawcę;

II.  nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 750,00 zł ( siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy;

III.  wyrokowi w pkt I. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.666,00 zł (cztery tysiące sześćset sześćdziesiąt sześć złotych).

Sygn. akt IV P 974/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 14.08.2025 r. (data wpływu pisma do Sądu, k. 3) powód B. Ż. (1) złożył odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę i wniósł o zasądzenie od pozwanej (...) sp. z o.o. w Ż. kwoty 13.998 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę z dniem 31 lipca 2025 r. oraz o zasądzenie od (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na jego rzecz kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje żądanie B. Ż. (1) wskazał, że pracował na stanowisku pracownika ochrony na obiekcie (...) przy ul. (...) we Ł. jako pracownik zmiany nocnej i od 2016 roku wykonywał swoje obowiązki nieprzerwanie. W ciągu tego czasu był przenoszony między różnymi spółkami. Wskazał, że umowa o pracę była regularnie przedłużana, a w międzyczasie zawierano z nim także dodatkowe umowy zlecenia. Wyjaśnił, że przez cały okres zatrudnienia u strony pozwanej był osobą niepełnosprawną, z ograniczeniami wynikającymi z orzeczeń lekarskich z dni 15 grudnia 2022 r. i 12 grudnia 2023 r., w których stwierdzono przeciwwskazania do pracy stojącej oraz do pokonywania dłuższych dystansów. Podkreślił przy tym, że wykonywana praca była dostosowana do jego stanu zdrowia a obiekt przy ul. (...) posiadał odpowiednie warunki dla osoby niepełnosprawnej, natomiast do jego obowiązków należała obserwacja monitoringu, otwieranie i zamykanie bramy/drzwi, krótkie obchody z wykorzystaniem windy.

Dalej powód podniósł, że w marcu 2025 r. doszło do jego konfliktu z inspektorem B. Ż. (3), po którym został odsunięty od pracy bez wyjaśnień i zmuszono go do wykorzystania urlopu wypoczynkowego. Od tamtej pory był gotowy do podjęcia pracy, o czym informował wielokrotnie pracodawcę mailowo, na co nie otrzymał żadnych odpowiedzi lub propozycji pracy w innych miejscach spełniających jego warunki zdrowotne. Mimo gotowości do pracy, nie został dopuszczony do jej wykonania.

W dniu 31 lipca 2025 r., jak powód opisywał w uzasadnieniu pozwu otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę, w którym jako przyczynę wypowiedzenia wskazano brak stanowiska pracy zgodnego z orzeczeniem lekarskim z dnia 28 października 2024 r., która w ocenie powoda nie była prawdziwa. B. Ż. (1) podniósł, że przez ponad pół roku po wydaniu tego orzeczenia wykonywał pracę na dotychczasowym stanowisku w obiekcie (...) bez jakichkolwiek zastrzeżeń, upomnień czy nagan, praca była zgodna z jego orzeczeniem lekarskim, a miejsce pracy z przepisami BHP dla osób niepełnosprawnych.

Powód wskazał ponadto, że w dniu 14 kwietnia 2025 r. kontaktował się z dyrektorem oddziału we Ł., F. Ł., a następnie w dniach 21 maja 2025 r. oraz 22 czerwca 2025 r. z działem controllingu w Ł., próbując wyjaśnić sprawę polubownie. Ostatecznie zaproponowano mu obiekty do pracy, które nie spełniały podstawowych warunków zgodnych z jego orzeczeniem lekarskim i przepisami BHP, w których nie było toalety, bieżącej wody oraz zaplecza specjalnego.

W ocenie B. Ż. (2) w związku z powyższymi okolicznościami, wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane z przyczyn bezzasadnych i nieprawdziwych.

W odpowiedzi na pozew z dnia 03.09.2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej – k. 77) strona pozwana (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie powództwa w całości, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko pracodawca w pierwszej kolejności przyznał, że łączyła go z B. Ż. (1) umowa o pracę, zawarta na czas określony od dnia 01.04.2023 r. do 31.08.2025 r., a w dniu 31.07.2025 r. złożył mu wypowiedzenie.

Dalej strona pozwana zaprzeczyła, aby wskazana w wypowiedzeniu przyczyna była nieprawdziwa, a wypowiedzenie bezzasadne w świetle stanu faktycznego. Podniosła, że fakt niedysponowania przez pracodawcę stanowiskami, które spełniałyby wytyczne orzeczenia lekarskiego nie został spowodowany tym, że pracodawca nie posiadał już żadnego stanowiska pracy, a tym, że B. Ż. (1) na każdy zaproponowany obiekt odpowiadał w sposób negatywny, wskazując, że on na zaproponowanym obiekcie pracować nie będzie i sam wybierze sobie miejsce, w którym będzie mógł pracować. Dalej spółka wskazała, że nie dysponuje nieskończoną liczbą miejsc pracy, a w delegowaniu pracowników na obiekt zobowiązana jest uwzględniać wytyczne klienta, który nie zawsze zgadza się na dane kandydatury. Wobec powyższego, po odrzuceniu przez B. Ż. (2) wszystkich zaproponowanych przez F. U. i W. C. obiektów, możliwości organizacyjne spółki zostały wyczerpane, a spółka została zmuszona do złożenia wypowiedzenia. Pracodawca podkreślił także, że nie posiadając odpowiedniego obiektu dla B. Ż. (2), w tym nie spełniającego również osobistych wymogów pracownika, nie mogła wysłać na innych obiekt niespełniający wymogów wskazanych w orzeczeniu lekarskim, gdyż prowadziłoby to do naruszenia przepisów kodeksu pracy.

Spółka podkreśliła także, że brak porozumienia w zakresie odpowiedniego obiektu nie było sytuacją chwilową i przejściową, a aktualna sytuacja na rynku z uwzględnieniem wymogów klientów oraz B. Ż. (2), doprowadziła do tego, że spółka od czerwca 2025 r. musiała płacić na jego rzecz postojowe.

Dalej pracodawca mając na uwadze wiek powoda, wskazał że nie dopuścił się naruszenia art. 39 k. p., bowiem decyzją z dnia 16.01.2023 r. powód ma przyznaną rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, a zatem art. 39 k. p. w zw. z art. 40 k. p. nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania.

Z ostrożności procesowej pracodawcy podniósł, że wobec 1-miesięcznego okresu wypowiedzenia wynikającego z zawartej przez strony umowy, wysokość żądanego odszkodowania nie może przekraczać kwoty 4666 zł, stanowiącej jednomiesięczne wynagrodzenie powoda.

Pracodawca wskazał także, że do dnia złożenia odpowiedzi na pozew jego warunki organizacyjne nie uległy zmianie i nie dają podstaw do zatrudnienia B. Ż. (2).

W piśmie procesowym z dnia 13.11.2025 r. (data wpływu pisma do Sądu – k. 90) B. Ż. (1) podtrzymał wyrażone w odwołaniu stanowisko i twierdzenia, wskazując nadto, że przed wystąpieniem do Sądu próbował rozwiązać sprawę polubownie. Podniósł, że w toku działań rekrutacyjnych firmy (...) i rozmów proponowano mu kilka obiektów. W pierwszej kolejności w trakcie mediacji, która była konsekwencją jego skargi na działania inspektora B. Ż. (3) otrzymał propozycję pracy na obiekcie (...) (Parking Floty) przy ul. (...) we Ł.. Osobą odpowiedzialną za obiekt był inspektor F. A.. Po wstępnej zgodzie B. Ż. (2) i rozmowie telefonicznej inspektor F. A. przekazał, że kontrahent ostatecznie nie wyraził zgody na zatrudnienie go na obiekcie nie podając przyczyny. Bezpośrednio po tej informacji B. Ż. (1) wysłał e-mail do działu rekrutacji firmy (...) oraz do Pana Dyrektora Oddziału F. Ł. w dniu 25.04.2025 r.

Następnie pani F. U. zaproponowała pracownikowi dwa inne obiekty. Pierwszy przy ul. (...) we Ł. nie spełniał wymogów BHP ani warunków dla osoby niepełnosprawnej - obchody po dużym terenie, brak windy, strome schody, wysokie progi, brak toalety dla osoby niepełnosprawnej, brak poręczy. O tej sytuacji powód poinformował osoby odpowiedzialne za przydział obiektów (Ż. Ż. (1) i I. A. oraz Dyrektora Oddziału F. Ł.) e-mailem, na co nie otrzymał odpowiedzi.

Drugi obiekt zaproponowany przez F. U. znajdował się przy ul. (...) we Ł.. B. Ż. (1) wskazał, że po wstępnej rozmowie z inspektor wyraził ustną zgodę na pracę na tym obiekcie, ale pomimo wyrażenia zgody nie otrzymał dalszych informacji. Dopiero w odpowiedzi na jego wiadomość SMS w dniu 9.06.2025 r., otrzymał dnia 13.06.2025 r. informację zwrotną, że kontrahent nie wyraża zgody na zatrudnienie go na wskazanym obiekcie.

Następnie powód wskazał, że w dalszej kolejności inspektor W. C. zaproponował mu pracę na obiekcie przy ul. (...) we Ł., który to był pozbawiony podstawowych warunków socjalno-sanitarnych: brak toalety, brak bieżącej wody i brak zaplecza socjalnego, wobec czego obiekt nie spełniał wymogów BHP ani wymogów dla osoby niepełnosprawnej.

B. Ż. (1) podkreślił, że w odpowiedzi na pozew w żaden sposób nie odniesiono się do niesłusznego odsunięcia go od pracy na obiekcie (...) przy ul. (...) we Ł., na którym pracował przez ponad 9 lat, a także do braku reakcji na jego skargi dotyczące działań kadry zarządzającej, które wysyłałem do działu controllingu w dniach z 21.05.2025 r. i 22.06.2025 r.

Dalej w odniesieniu do twierdzeń pracodawcy o wypłacie wynagrodzenia postojowego wskazał, że wynagrodzenie należne za okres postoju za miesiąc czerwiec 2025 r. zostało mu wypłacone dopiero 11 sierpnia 2025 r., po zgłoszeniu przez niego sprawy do Państwowej Inspekcji Pracy. Podkreślił, że (...) sp. z o.o. korzysta z dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) i w ramach tego programu otrzymuje miesięczne wsparcie finansowe na pokrycie części kosztów zatrudnienia pracowników posiadających orzeczenie o niepełnosprawności, co oznacza że pozwany pracodawca otrzymywał środki publiczne na utrzymanie jego zatrudnienia, a więc miał realne możliwości wypłaty wynagrodzenia oraz zapewnienia mu odpowiednich warunków pracy. Wobec powyższego, zdaniem pracownika twierdzenie, że wypłata postojowego stanowiła dla spółki obciążenie nie znajduje żadnego uzasadnienia.

B. Ż. (1) podniósł także, że odmówił udziału w spotkaniu z Ż. Ż. (1) w dniu 30 lipca 2025 r., gdyż w jego ocenie nie gwarantowało ono rzetelnego wyjaśnienia sprawy, a wobec odsunięcia go od pracy i pozostawienia bez odpowiedzi zgłoszonych skarg, zdecydował, że dalsze działania będzie podejmował w sposób formalny i udokumentowany.

Powód zarzucił, że w jego ocenie strona pozwana nie wykazała, aby faktycznie podjęła wszystkie możliwe i racjonalne działania prowadzące do kontynuacji dalszej współpracy.

W piśmie procesowym z dnia 09.12.2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej – k. 112) strona pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ż. podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, a nadto potwierdziła, że B. Ż. (1) wykonywał prace na obiekcie (...) przy ul. (...) we Ł. przez ok. 9 lat, głównie podczas zmian nocnych wraz z innym pracownikiem ochrony, gdyż obsada obiektu była dwuosobowa. Taka sytuacja pozwalała na zatrudnienie na obiekcie osoby z orzeczeniem o niepełnosprawności, gdyż wtedy tylko jedna osoba musiała robić pozostałe czynności związane z chodzeniem.

Następnie odnosząc się do podstawy odsunięcia B. Ż. (2) z obiektu (...) oraz braku przywrócenia go na wskazany obiekt, pracodawca wskazał, że w tamtym okresie klient (...) zdecydował się przenieść swoją siedzibę z ul. (...) na ul. (...) we Ł.. W związku z tym, że klient chciał zredukować koszty lokalu z którego rezygnował, zgłosił, iż w okresie przeniesienia potrzebny mu będzie jedynie 1 pracownik ochrony. Mając natomiast na uwadze, że obowiązkiem tego pracownika byłoby schodzenie na dół i otwieranie drzwi ekipom remontowym oraz kontrola centrali przeciwpożarowej, spółka pozostawiła na tym stanowisku pracownika, który nie miał problemów z chodzeniem i nie wymagał pracy siedzącej.

Dalej pracodawca wskazał, że to B. Ż. (3) musiał przekazać B. Ż. (1) informację o odsunięciu go od pracy i redukcji etatu z powyższych względów, co w jego ocenie mogło zostać uznane przez B. Ż. (2) za element prywatnych porachunków. Podkreślił, że takie przekonanie B. Ż. (2) jest o tyle nieprawdziwe, że B. Ż. (3) był jednym z inicjatorów pozostawienia B. Ż. (2) w strukturach firmy, próbując odnaleźć dla niego inny obiekt na terenie Ł.. Spółka wskazała, że 2-3 miesiące po odsunięciu B. Ż. (2) od pracy, spółka przestała obsługiwać budynek znajdujący się przy ul. (...) we Ł., wobec przeniesienia siedziby firmy (...).

Spółka podkreśliła, że nadal nie posiada obiektu, który by spełniał wymagania wynikające z orzeczenia lekarskiego B. Ż. (2) oraz wymagania BHP.

W odniesieniu do kwestii zapłaty B. Ż. (1) wynagrodzenia postojowego, spółka przyznała, że doszło do opóźnienia, jednak jednocześnie wytłumaczyła, że było to wynikiem błędu w systemie kadrowym w którym poprzez brak świadczenia usług B. Ż. (1) został zarejestrowany jako osoba bez prawa do wynagrodzenia. Zwróciła uwagę, że zatrudnia kilka tysięcy pracowników i w związku z tym zdarzają się błędy.

Pracodawca zaprzeczył, aby pobierał z PFRON należności, a potem nie płacił ich pracownikowi. Zaznaczył, iż błąd w systemie kadrowym spowodował, że spółka wypłaciła mu wynagrodzenie z opóźnieniem. Zaprzeczył także, aby pieniądze z dofinasowania musiałby być w pierwszej kolejności wykorzystywane do wypłaty wynagrodzenia, gdyż zgodnie z przepisami służą one do utrzymywania zakładu pracy chronionej.

W odniesieniu do zgłoszenia Państwowej Inspekcji Pracy nieprawidłowości przez B. Ż. (2), spółka zaprzeczyła, aby zgłoszenie to doprowadziło do wypłaty należności za czerwiec 2025 r. Podkreśliła, że czynności kontrolne PIP zostały zaplanowane dopiero na listopad 2025 r., a zgłoszenie nie miało jakiegokolwiek wpływu na kwestie związane z płatnością wynagrodzenia postojowego czy złożeniem wypowiedzenia. Do wypłaty wynagrodzenia doszło po sprostowaniu błędu w systemie kadrowym, natomiast wypowiedzenie umowy było wynikiem braku możliwości znalezienia pracy dla B. Ż. (2) w strukturach spółki. Podniosła, że spółka poszukiwała obiektu spełniającego wymogi przez 2 miesiące i podejmowała wszelkie możliwe czynności celem powyższego.

W piśmie datowanym na dzień 04 lutego 2026 r. powód B. Ż. (1) podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że na obiekcie Ż. wykonywał pracę jedynie na zmianach nocnych. Budynek miał cztery piętra i wymagane do wykonania obchody w trakcie każdej z tych zmian wykonywał właśnie przy pomocy windy. Powód zaprzeczył, aby to B. Ż. (3) proponował mu wykonywanie pracy na poszczególnych obiektach po tym, jak odmówiono mu wykonywania pracy na obiekcie (...). Po złożeniu bowiem pisemnej skargi do wicedyrektora oddziału nie miał już z B. Ż. (3) żadnego kontaktu. Dodatkowo, powód wskazał, że obsługa obiektu (...) zakończyła się z końcem października 2025 r.

Pismem z dnia 24 lutego 2026 r. strona pozwana podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że powód w piśmie z dnia 04 lutego 2026 r. wskazuje jedynie na swoje osobiste przemyślenia i odczucia, nie wykazując jednak podnoszonych przez siebie twierdzeń żadnymi środkami dowodowymi.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia:

(...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na działalności ochroniarskiej, w tym w zakresie obsługi systemów bezpieczeństwa. Pracodawca zatrudnia pracowników do ochrony obiektów położonych na terenie województwa (...).

Bezsporne, a nadto dowód:

-informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z KRS na dzień 03.09.2025 r., k. 36-38.

B. Ż. (1) urodził się (...) W dacie zatrudnienia u pozwanej posiadał orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 21 lipca 2022 r. z powodu upośledzenia narządu ruchu (05-R) wydane do dnia 31.07.2025 r.

Orzeczeniem lekarskim z dnia 15 grudnia 2022 r. wydanym przy wykonywaniu wstępnych badań lekarskich w związku z zatrudnieniem w (...) sp. z o.o. w Ż. na stanowisku pracownika ochrony orzeczono przeciwwskazania do wykonywania długotrwałej pracy stojącej oraz pokonywania jednorazowo dłuższych dystansów niż 200 m. B. Ż. (1) dopuszczono do wykonywania pracy na wskazanym stanowisku.

Orzeczeniem lekarskim z dnia 12 grudnia 2023 r. w związku z wykonaniem u B. Ż. (1) okresowych badań lekarskich lekarz orzekł w stosunku do niego przeciwwskazania do długotrwałej pracy stojącej oraz pokonywania jednorazowego dystansu dłuższego niż 200 m. B. Ż. (1) został dopuszczony do pracy na stanowisku pracownika ochrony.

Orzeczeniem lekarskim z dnia 28 października 2024 r. lekarz medycyny pracy w związku z kontrolnymi badaniami lekarskimi dopuścił B. Ż. (1) do pracy na stanowisku pracownika ochrony – praca nocna i zmianowa. Po 27 października 2024 r. zdolny do pracy siedzącej z ograniczeniami: bez pracy na wysokości, bez konieczności chodzenia i stania oraz dźwigania ciężarów.

Od 1993 r. B. Ż. (1) przysługuje nieprzerwanie prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Ostatnia decyzja ZUS z dnia 16.10.2023 r. przyznała mu prawo do tego świadczenia do dnia 16 lipca 2026 r.

04 marca 2025 r. B. Ż. (1) złożył wniosek o ponowne wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, na dalszy okres.

Bezsporne, a nadto dowód:

- orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 21.07.2022 r., k. 10, 75.

- zaświadczenie z dnia 19.03.2025 r., k. 11.

- zaświadczenie z dnia 19.03.2025 r., k. 11;

- orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia 15.12.2022 r., k.9, 69.

- orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia 12.12.2023 r., k. 8, 62.

- orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia 28.10.2024 r., k.7, 64.

- decyzja o ustaleniu renty z dnia 16.10.2023 r., k. 41, 58;

- przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

B. Ż. (1) pracował na obiekcie (...) przy ul. (...) we Ł. przez ponad 8 lat, będąc przez ten czas zatrudnionym jako pracownik ochrony przez różne spółki.

W (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. pozostawał zatrudniony na podstawie umowy o pracę, początkowo na okres próbny od 02.01.2023 r. do 31.03.2023 r., a następnie na czas określony od dnia 01.04.2023 r. do 31.12.2025 r. na stanowisku pracownik ochrony w pełnym wymiarze czasu pracy. Jako miejsce świadczenia pracy w umowach wskazano teren województwa (...).

B. Ż. (1) pracę wykonywał wyłącznie na zmianach nocnych – od godziny 18.00 do 06.30. Jego praca była w przeważającej części pracą siedzącą połączoną z obsługiwaniem bramy (powód otwierał i zamykał bramę) oraz wykonywał obchody. Obsada zmiany nocnej na obiekcie na którym powód świadczył pracę – ul. (...) (obiekt (...)) była dwuosobowa i B. Ż. (1) wykonywaniem obchodów dzielił się z drugim z pracowników ochrony. Obchody czteropiętrowego budynku powód wykonywał przy pomocy windy.

Bezsporne, a nadto dowód:

-umowa o pracę z dnia 28.12.2022 r., k. 50.

-umowa o pracę z dnia 20.03.2023 r., k. 5, 65;

- zeznania świadka F. U., e-protokół rozprawy z dnia 23 stycznia 2026 r., protokół skrócony k. 126-128.

-przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

Między B. Ż. (1), a inspektorem B. Ż. (3) w marcu 2025 r. doszło do konfliktu.

W dniu 25.03.2025 r. B. Ż. (1) rozpoczął służbę nocną przy wejściu „(...)” do budynku (...) przy ul. (...). Drugi pracownik ochrony zajmował stanowisko przy wejściu (...). Około godziny 18 do B. Ż. (2) zgłosił się pracownik firmy (...), chcąc wynieść monitory wyjściem „(...)”. Zgodnie z procedurą obowiązującą w obiekcie (...), wynoszenie jakichkolwiek urządzeń przez wejście „(...)” był zabronione, a właściwe do tego było wejście (...). B. Ż. (1) odmówił zgody pracownikowi (...) na wyniesienie sprzętu „wejściem A”.

Po zdarzeniu inspektor B. Ż. (3) w rozmowie telefonicznej z B. Ż. (1) wyraził pretensje z związku z zaistniałą sytuacją. W dniach 29-30.03.2025 r. B. Ż. (1) odbył urlop na polecenie B. Ż. (3), uzasadniony brakiem przydatności B. Ż. (2) przy wynoszeniu mebli biurowych. Po dniu 30.03.2025 r. B. Ż. (1) został skierowany decyzją B. Ż. (3) na miesięczny urlop, co przełożony argumentował tym, że decyzja taka została podjęta przez administratora budynku firmy (...).

W związku z zaistniałą sytuacją, B. Ż. (1) w dniu 14 kwietnia 2025 r. złożył skargę na działania B. Ż. (3), Dyrektorowi Działu (...), F. Ł.. Skarga została złożona przez powoda drogą elektroniczną.

W dniu 16 kwietnia 2025 r. odbyło się spotkanie z przedstawicielami A. (...) z Działu Rekrutacji oraz Kierownikiem Ochrony.

Dowody:

- skarga z dnia 14.04.2025 r., k. 12-12v.

- wiadomości e-mail z dni 14.04.2025 r., 16.04.2025 r., 18.04.2025 r., 22.04.2025 r., k. 13-15.

- wiadomość e-mail z dnia 21.05.2025 r., k. 16- 17;

-przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

Pierwszym z zaproponowanych B. Ż. (1) obiektów stanowił obiekt Z., znajdujący się przy ul. (...) we Ł..

W dniu 22 kwietnia 2025 r B. Ż. (1) przekazano dane kontaktowe do F. A. – kierownika nadzorującego obiekt przy ul. (...) we Ł..

B. Ż. (1) osobiście udał się na teren tego obiektu. Obowiązkami powoda na tym obiekcie byłoby wyłącznie wpuszczanie i wypuszczanie pojazdów oraz wykonanie jednego obchodu. B. Ż. (1) obowiązywała praca na zmianie nocnej. Powód wyraził chęć wykonywania pracy na tym obiekcie. Był on przystosowany do pracy dla osoby niepełnosprawnej. Po pewnym czasie został jednak poinformowany przez F. A., że kontrahent nie wyraził zgody na zatrudnienie B. Ż. (1) na parkingu floty, co argumentował koniecznością dokonywania częstych obchodów.

W związku z zaistniałą sytuacją powód wiadomością email z dnia 25 kwietnia 2025 r. zwrócił się z prośbą do działu rekrutacji A. (...) o wyznaczenie innego obiektu, dostosowanego do warunków określonych w jego orzeczeniu.

W dniu 21 maja 2025 r. B. Ż. (1) skierował do działu controlingu A. (...) prośbę o weryfikację działań kadry kierowniczej i zgodności z procedurami wewnętrznymi. B. Ż. (1) wskazywał w nim na odsunięcie go od wykonywania obowiązków w obiekcie przy ul. (...) we Ł. pod koniec marca 2025 r. i wysłaniem go na przymusowy urlop w kwietniu 2025 r. Powód zwrócił się ponownie z prośbą o wyznaczenie obiektu do wykonywania czynności z uwzględnieniem doświadczenia, stażu pracy oraz jego orzeczenia o niepełnosprawności.

Dowody:

-wiadomości e-mail z dnia 21.05.2025 r., k. 16-17;

- wiadomość e-mail z dnia 25.04.2025 r., k. 97;

-przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

W maju 2025 r. powód przebył zabieg kolana. W dniu 23 maja 2025 r. powód B. Ż. (1) zgłosił swoją gotowość do pracy od dnia 27 maja 2025 r. po zakończeniu absencji chorobowej. W odpowiedzi na wiadomość email otrzymał od Ż. Ż. (2) dane kontaktowe do Ż. Ż. (1) – osoby odpowiedzialnej za przydzielanie obiektów.

Dowód:

- korespondencja email z dnia 23 maja 2025 r., k. 18-19.

- przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

B. Ż. (1) otrzymał od F. U., kierownika ochrony fizycznej oddziału we Ł., propozycję pracy na dwóch obiektach. O zaproponowaniu powodowi tych obiektów zadecydował Ż. Ż. (1) i I. A.. Pierwszy z proponowanych obiektów znajdował się przy ul. (...) we Ł.. Powód osobiście udał na ten obiekt w dniu 30 maja 2025 r. F. U. nie była wówczas obecna na oględzinach dokonywanych przez powoda.Budynek ten miał 3 piętra, w budynku nie było windy, a schody nie posiadały poręczy. Praca powoda na tym obiekcie polegałaby na obejściu budynku dookoła (co zajmowałoby spokojnym tempem około 6 minut) oraz sprawdzenia pierwszego piętra, w celu ustalenia czy nie ma w obiekcie osób niepożądanych. W trakcie każdej ze swoich zmian B. Ż. (1) musiałby zrobić trzy obchody. Toaleta w budynku znajdowała się na pierwszym piętrze, nie była ona przystosowana dla osób niepełnosprawnych.

B. Ż. (1) poinformował pracodawcę w wiadomości e-mail z dnia 12 czerwca 2025 r., że obiekt znajdujący się przy ul. (...) we Ł. nie jest dostosowany do jego orzeczenia lekarskiego ze względu na konieczność poruszania się po schodach i dokonywania częstych obchodów.

Dowody:

- wiadomość e-mail z dnia 12.06.2025 r., k. 98;

-zeznania świadka F. U. , e-protokół rozprawy z dnia 23 stycznia 2026 r., protokół skrócony k. 126-128.;

- przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

Drugi z zaproponowanych obiektów przez F. U. stanowił budynek przy ul. (...) we Ł.. Wybór tego obiektu do obsługi przez B. Ż. (1) również należało do Ż. Ż. (1) i I. A..

Budynek ten to 4-piętrowy apartamentowiec, w budynku znajduje się posterunek, winda oraz toaleta niedostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Do budynku wchodzi się od strony deptaka. Wykonywanie pracy w tym obiekcie przez powoda polegałoby na wydaniu kluczy ekipom sprzątającym, prowadzeniu dokumentacji, kontroli monitoringu oraz zrobieniu obchodu wszystkich pięter budynku. Zalecane było jednak zejście po schodach w trakcie obchodu, a nie przejazd windą pomiędzy poszczególnymi piętrami celem sprawdzenia także klatek schodowych.

B. Ż. (1) po zweryfikowaniu obiektu wyraził gotowość podjęcia tam pracy. Został jednak poinformowany przez F. U., iż zarządca obiektu nie wyraził zgody na zatrudnienie go jako pracownika ochrony ze względu na specyfikę obiektu, która wymaga dużej ilości ruchu oraz natychmiastowego reagowania na zaistniałą sytuację, np. próbę wejścia do budynku przez osobą nietrzeźwą, czemu osoba niepełnosprawna mogłaby nie sprostać.

Ponadto, w budynku przy ul. (...) dostępne było tylko jedno stanowisko pracy, na którym pracował już inny pracownik w chwili proponowania powodowi pracy przez pracodawcę w powyższym obiekcie.

Dowody:

- wiadomości SMS z dni 9.06.2025 r. oraz 13.06.2025 r., k. 99.

- wiadomość e-mail z dnia 12 czerwca 2025 r., k. 98.

- zeznania świadka F. U., e-protokół rozprawy z dnia 23 stycznia 2026 r., protokół skrócony k. 126v-127;

- przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

Dla B. Ż. (2) właściwego obiektu poszukiwał także W. C., pracownik spółki (...) (stary) z siedzibą w Ł. na stanowisku inspektora.

Prośbę o przedstawienie powodowi propozycji obiektu dostał on od Ż. Ż. (1) z jednoczesną informacją, że powód ma problemy z chodzeniem i problemy manualne. W. C. zaproponował B. Ż. (1) podjęcie pracy na placu budowy przy ul. (...) we Ł.. Wykonywanie pracy przez powoda wiązałoby się z przejściem przez niego, po opuszczeniu terenu przez pracowników, przez teren budowy po tworzących chodnik niestabilnych deskach, a później siedzeniem na posterunku, zdalnym zamykaniu i otwieraniu szlabanów z posterunku. Powód musiałby również dokonywać sprawdzenia aut przejeżdżających przez jego posterunek. Posterunek stanowiło pomieszczenie o powierzchni ok. 4-5 m ², wyposażone w krzesło, stół oraz dwa grzewcze urządzenia. Toaletę dostępną na budowie stanowił N.. Bieżąca woda była dostępna w budynku innym, niż posterunek ochrony, powód zmuszony byłby pokonywać schody, aby mieć dostęp do bieżącej wody.

W. C. i B. Ż. (1) po spotkaniu na terenie budowy, wspólnie doszli do wniosku , że obiekt ten nie jest odpowiedni dla B. Ż. (2). Innych obiektów W. C. nie proponował B. Ż. (1).

Dowód:

- fotografie obiektu przy ul. (...), k. 100-101.

- zeznania świadka W. C., e-protokół rozprawy z dnia 23 stycznia 2026 r., protokół skrócony k. 126-128.

- przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

Pracodawca B. Ż. (2) nie zaproponował mu innego stanowiska pracy.

W. C. dysponował większą ilością obiektów dla pracowników ochrony, jednak wyposażone były one w centralki przeciwpożarowe, na które trzeba reagować na bieżąco. Powód przed rozpoczęciem pracy na takich obiektach musiałby przejść szkolenie przeciwpożarowe, a w trakcie pracy reagować na bieżąco i sprawdzać czujniki znajdujące się na poszczególnych piętrach tych obiektów. Praca w hotelach albo wspólnotach mieszkaniowych, które znajdowały się w zasobach W. C. wymagała chodzenia po schodach. Z kolei obiekty znajdujące się na liście Ł. wymagają przeszkolenia oraz posiadania przez pracownika pozwolenia na posiadanie broni. Praca przy ochronie parków logistycznych z kolei wymagałaby od powoda chodzenia po kilka kilometrów dziennie.

Zdarza się, że kontrahenci już w umowach o świadczenie usług przez stronę pozwaną zaznaczają typ pracownika, którego wymagają do ochrony swojego obiektu. Utrudnionym jest wprowadzenie pracownika do wykonywania czynności z zakresu ochrony, bez zgody klienta.

Dowód:

- zeznania świadka W. C., e-protokół rozprawy z dnia 23 stycznia 2026 r., a nadto protokół skrócony k. 126-128.

W dniu 22 czerwca 2025 r. B. Ż. (1) ponownie wystąpił do działu controllingu z prośbą o weryfikację działań kadry kierowniczej. Zarówno skarga złożona na B. Ż. (3), jak również wiadomości wysłane do działu controllingu pozostały bez odpowiedzi.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 22.06.2025 r., k. 20.

B. Ż. (1) zgłaszał gotowość do podjęcia pracy pracodawcy w kwietniu, maju i czerwcu 2025 r.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 25.04.2025 r., k. 17.

- wiadomość e-mail z dnia 21.05.2025 r., k. 16.

- wiadomość e-mail z dnia 23.05.2025 r., k. 18.

B. Ż. (1) nie otrzymał w terminie wynagrodzenia za miesiąc czerwiec 2025 r. W dniu 16.07.2025 r. złożył skargę do Okręgowego Inspektoratu Pracy we Ł., wnosząc o przeprowadzenie kontroli w spółce (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ł., Oddział we Ł. m. in. z uwagi na brak wypłaty wynagrodzenia za miesiąc czerwiec, a także zarzucając dyskryminację pracownika ze stopniem niepełnosprawności.

Dowód:

- skarga z dnia 16.07.2025 r., k. 92-95.

B. Ż. (1) został zaproszony na spotkanie z Ż. Ż. (1), które miało odbyć się w dniu 30 lipca 2025 r. B. Ż. (1) odmówił udziału w spotkaniu, wskazując, że w związku z oficjalnym zgłoszeniem sprawy do Państwowej Inspekcji Pracy, jego zdaniem dalsze postępowanie powinno być prowadzone w sposób sformalizowany i zaproponowana formuła spotkania jest niewłaściwa.

Dowód:

- wiadomości e-mail z dni 26.07.2025 r. oraz 28.07.2025 r., k. 40.

Dnia 31 lipca 2025 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. wręczyła B. Ż. (1) pisemne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem z zachowaniem 1-miesięcznego okresu wypowiedzenia.

W wypowiedzeniu umowy o pracę wskazano, że przyczyną jest „orzeczenie lekarza medycyny pracy z dnia 28.10.2024 r., w którym stwierdzono, że od dnia 27.10.2024 r., jest Pan zdolny do pracy w pozycji siedzącej z ograniczeniami tj. bez pracy na wysokości, bez konieczności chodzenia i stania oraz bez dźwigania ciężarów. Po przeanalizowaniu obecnych możliwości organizacyjnych zakładu pracy informuję, że pracodawca nie dysponuje stanowiskami pracy, które spełniałyby wskazane przez lekarza ograniczenia. Z tego względu niemożliwe jest dalsze zatrudnianie Pana na dotychczasowym stanowisku pracy zgodnym z orzeczeniem lekarskim. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1999 r., sygn. akt I PKN 469/99 „Przeciwwskazanie lekarskie do wykonywania choćby jednego obowiązku należącego do zakresu czynności na zajmowanym stanowisku pracy uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę”.”

Umowa o pracę B. Ż. (1) uległa rozwiązaniu z dniem 31.08.2025 r.

Wypowiedzenie zawierało prawidłowe pouczenie o prawie odwołania do Sądu Pracy.

Bezsporne, a nadto dowód:

- rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem, k. 6;

- przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

Dnia 11 sierpnia 2025 r. B. Ż. (1) otrzymał wynagrodzenie za czerwiec 2025 r.

Dowód:



przelew na rachunek z dnia 11.08.2025 r., k. 96.

Średnie miesięczne wynagrodzenie B. Ż. (2) z ostatnich trzech miesięcy pracy liczone jako ekwiwalent za urlop wynosiło 4666 zł brutto.

Dowód:



zaświadczenie z dnia 02.09.2025 r., k. 76.

B. Ż. (1) po rozwiązaniu umowy o pracę nie poszukiwał nowego zatrudnienia. Od

momentu zakończenia zatrudnienia jego dochód stanowiła wyłącznie renta z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 2.400 zł miesięcznie. Powód prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i synem, którzy oboje pracują. Brak wynagrodzenia za pracę spowodował u powoda konieczność ograniczenia wydatków na codzienne potrzeby, a w szczególności konieczność rezygnacji z prywatnych zabiegów rehabilitacyjnych na kolano.

Dowód:

- przesłuchanie powoda B. Ż. (1) na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. e-protokół z rozprawy, a nadto protokół skrócony, k. 140-142.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy ustalił na podstawie dowodów, wskazanych w treści uzasadnienia, w tym dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i aktach osobowych, stanowiących na podstawie art. 243 ² k.p.c. dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Dokumenty te Sąd uznał za w pełni wiarygodne, bowiem ich autentyczność i prawdziwość nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a i Sąd nie znalazł powodów, by podważać ich wiarygodność z urzędu.

Z dokumentów tych wynikał przebieg zatrudnienia powoda u strony pozwanej, miejsce świadczenia przez powoda pracy na rzecz pracodawcy, determinujące właściwość tut. Sądu, a także ograniczenia zdrowotne powoda przy wykonywaniu pracy. Nadto, z dokumentów tych wynikał przebieg rozmów powoda z osobami delegowanymi przez pracodawcę do oferowania powodowi poszczególnych obiektów do obsługi przez powoda, zgłaszanie przez powoda gotowości do podjęcia pracy, zgłaszanie przez powoda do Państwowej Inspekcji Pracy nieprawidłowości związanych z niewypłacaniem powodowi wynagrodzenia za pracę.

Sąd przeprowadził również dowody z zeznań świadków: F. U. i W. C. –wyznaczonych do kontaktu z powodem przez Ż. Ż. (1) i I. A., zeznających na fakt próby znalezienia miejsca pracy dla B. Ż. (2) oraz złożenia mu kilku propozycji pracy. Świadkowie Ci zrelacjonowali przebieg oferowania przez pracodawcę B. Ż. (1) nowych stanowisk pracy w wymienionych w odpowiedzi na pozew obiektach oraz opisywali warunki pracy gwarantowane na tych stanowiskach.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka W. C. w całości, bowiem były one spójne, logiczne i rzeczowe. Świadek spontaniczne i dokładnie odpowiadał na pytania, a nadto przywoływane przez niego okoliczności korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym, w tym w szczególności fotografiami obiektu położonego przy ul. (...) we Ł..

Zeznaniom świadka F. U. Sąd dał wiarę w części. Sąd odmówił zeznaniom tego świadka wiarygodności w zakresie w jakim zeznawała ona o roszczeniowej postawie B. Ż. (2) wobec propozycji pracodawcy. Świadek F. U. wskazywała, że roszczeniowa postawa powoda wyrażała się tym, że chciał on pracować na stanowisku pracy z dostępem do bieżącej wody oraz dostosowanym do wymogów jego niepełnosprawności. W ocenie Sądu Rejonowego jednak nie można w takim przypadku wywodzić o roszczeniowości powoda, skoro powód legitymował się orzeczeniem o niepełnosprawności już w dacie zatrudniania go przez pozwaną, a wymogi co do sposobu wykonywania pracy wynikały z orzeczeń lekarza medycyny pracy. Jeżeli chodzi natomiast o wymagania powoda dotyczące odpowiedniego fotela i czajnika na stanowisku pracy to Sąd odmówił wiary zeznaniom świadka w tym zakresie, albowiem nie potwierdzał tej relacji żaden z innych środków dowodowych.

Na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. Sąd przeprowadził dowód z przesłuchania stron z ograniczeniem do przesłuchania powoda B. Ż. (2). (...) sp. z o.o. nie wnosiła o przesłuchanie jej reprezentanta w charakterze strony pozwanej. Sąd przesłuchaniu powoda dał wiary w całości, albowiem przekazywane przez niego informacje pozostawały w zgodzie z materiałem dowodowym wynikającym z dokumentów, a nadto z zeznaniami świadka W. C. oraz świadka F. U. (w zakresie w jakim Sąd dał temu świadkowi wiary). Z przesłuchania powoda wynikało przede wszystkim okres jego zatrudnienia u strony pozwanej, okoliczności jakie miały miejsce tuż przed odsunięciem jego osoby od wykonywania czynności w obiekcie (...) przy ul. (...) we Ł., okoliczności oferowania poszczególnych obiektów powodowi do ochrony oraz przyczyny dla których powód nie mógł podjąć na nich czynności. Na podstawie wyjaśnień powoda Sąd ustalił również warunki życiowe i bytowe powoda, a także jego sytuację finansową po rozwiązaniu umowy o pracę.

W niniejszej sprawie powód B. Ż. (1) domagał się zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. kwoty 13.998,00 zł brutto tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę, a (...) sp. z o.o. wnosiła o oddalenie powództwa w całości.

Przedmiotem sporu była więc ocena złożonego powodowi wypowiedzenia umowy o pracę, a w szczególności przyczyny wskazanej przez pozwaną spółkę w jego treści.

Podstawę materialnoprawną roszczenia powoda był art. 45 § 1 k. p., zgodnie, z którym w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.

Rozpoznając powództwo oparte na treści art. 45 § 1 k. p., Sąd w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy wypowiedzenie jest zgodne z prawem, a zatem czy spełnia wymogi formalne.

Nie było kwestionowane przez B. Ż. (2), że oświadczenie pracodawcy złożone zostało na piśmie, czyniąc zadość przepisowi art. 30 § 3 k.p., zawierało wskazanie przyczyny wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 2 k.p.) oraz pouczenie o przysługującym prawie i trybie odwołania pracownika do sądu pracy (art. 30 § 5 k.p.). Bezsporne w niniejszej sprawie pozostawało także to, że B. Ż. (1) w chwili wypowiedzenia mu umowy o pracę pobierał rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, a zatem na podstawie art. 39 k. p. w zw. z art. 40 k. p. nie podlegał ochronie przed wypowiedzeniem umowy o pracę w okresie przedemerytalnym.

Powód zarzucał natomiast pracodawcy naruszenie art. 30 § 4 Kodeksu pracy, zgodnie z którym w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy.

Należy przy tym podnieść, że wskazanie w pisemnym oświadczeniu pracodawcy przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę przesądza o tym, że spór przed sądem pracy toczy się tylko w granicach przyczyny podanej w pisemnym oświadczeniu pracodawcy. Powyższa teza znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego (wyroki SN: z dnia 10 października 1998 r., I PKN 434/98, OSNAPiUS 1999, nr 21, poz. 688; z dnia 15 października 1999 r., I PKN 319/99, OSNAPiUS 2001, nr 5, poz. 152). W konsekwencji, w niniejszej sprawie ocenie Sądu podlegała wskazana w oświadczeniu pracodawcy przyczyna w postaci braku dysponowania przez pracodawcę stanowiskami pracy, które spełniałyby wskazane przez lekarza w orzeczeniu z dnia 28.10.2024r. ograniczenia, tj. praca w pozycji siedzącej z ograniczeniami, bez pracy na wysokości, bez konieczności chodzenia i stania oraz bez dźwigania ciężarów, a skutkiem tego brak możliwości zatrudniania B. Ż. (2) na dotychczasowym stanowisku pracy przez spółkę.

Podkreślić należy, że poza badaniem Sądu przy ocenie zasadności wypowiedzenia pozostawała okoliczność powoływana przez pracodawcę w pismach procesowych, która miała doprowadzić do zwolnienia B. Ż. (2) w postaci roszczeniowego i negatywnego podejścia B. Ż. (2) w odniesieniu do składanych mu przez pracodawcę propozycji pracy na dany obiektach. W ocenie pracodawcy, wyczerpanie możliwości organizacyjnych spółki nastąpiło wobec braku możliwości zrealizowania wymogów lekarskich oraz „zachcianek powoda”. W wypowiedzeniu umowy o pracę pracodawca nie powołał się na odrzucanie przez powoda ofert pracodawcy, które również miałoby skutkować, brakiem możliwości organizacyjnych spółki, a jedynie motywował wypowiedzenie brakiem możliwości organizacyjnych spółki wobec treści orzeczenia lekarskiego z dnia 28.10.2024 r. Niezależnie jednak, strona pozwana, nieuzasadnionego odrzucania przez powoda kolejnych obiektów do obsługi nie wykazała.

Dalej należy wskazać, że podana przez pracodawcę w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyna była rozpatrywana przez sąd pracy w dwóch aspektach. Po pierwsze, sąd pracy winien ustalić, czy wskazana przyczyna była rzeczywista i konkretna. Jak bowiem wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 października 1999 r. (I PKN 304/99, OSNAPiUS 2001, nr 4, poz. 118) podanie w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyny pozornej (nierzeczywistej, nieprawdziwej) jest równoznaczne z brakiem wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w pojęciu art. 30 § 4 k. p. Brak wskazania przyczyny jest natomiast naruszeniem przepisów prawa, co skutkuje niezgodnością wypowiedzenia z prawem. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, zawartym w wyroku z dnia 26 maja 2000 r. (I PKN 670/99, OSNAPiUS 2001, nr 22, poz. 663) także podanie przyczyny niekonkretnej stanowi naruszenie przepisów Kodeksu pracy. Jak wskazał Sąd Najwyższy w cytowanym orzeczeniu, naruszenie art. 30 § 4 k. p. ma miejscu wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny wypowiedzenia bądź, gdy wskazana przez niego przyczyna jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika. Sąd w obecnym składzie uznaje stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w cytowanych orzeczeniach za w pełni trafne i uzasadnione.

Odnosząc się do waloru konkretności podanej przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia, należy wskazać, że nie był on kwestionowany przez powoda. Sąd zbadał jednak przyczynę wypowiedzenia pod powyższym względem i stwierdził, że kryterium konkretności zostało spełnione. Należy wskazać, że ocena wskazanej przyczyny pod kątem jej należytego skonkretyzowania jest dokonywana z perspektywy jej adresata, tj. pracownika. Pracownik winien wiedzieć i rozumieć, z jakiego powodu pracodawca dokonał wypowiedzenia umowy o pracę. Co jednak istotne konkretyzacja przyczyny, tj. wskazanie konkretnego zdarzenia (zachowania), z którym zarzut ten się łączy, może wynikać ze znanych pracownikowi okoliczności, wiążących się w sposób niebudzący wątpliwości z podaną przez pracodawcę przyczyną rozwiązania umowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie sygn. akt II PK 251/04, LEX nr 483281). Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynikało, że B. Ż. (1) rozumiał jaki zarzut postawił pracodawca i z jakiego powodu została rozwiązana z nim umowa o pracę. Powód zresztą już w pozwie inicjującym niniejsze postępowanie w sposób szeroki odnosił się do tej przyczyny, kwestionując ją, zatem trudno wywodzić aby była ona dla niego niezrozumiała. Powód stanął natomiast na stanowisku, że wskazana w wypowiedzeniu przyczyna jest nieprawdziwa, a pozwana spółka rozwiązała z nim umowę niezasadnie.

W niniejszym postępowaniu ciężar dowodu w zakresie wykazania prawdziwości wskazanej przyczyny spoczywał na stronie pozwanej – pracodawcy (art. 6 k.c.), a wykazując zasadność wypowiedzenia, pracodawca musi przedstawić dowody potwierdzające prawdziwość i zasadność jego przyczyny.

Sąd uznał, że pracodawca powoda (...) sp. z o.o. w Ż. nie udowodnił w toku postępowania występowania wskazanej w wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyny, tj. nie udowodnił, że nie dysponował stanowiskami pracy odpowiadającymi wymaganiom określonym w orzeczeniu lekarskim z dnia 28.10.2024 r., skutkiem czego nie było możliwe dalsze zatrudnianie B. Ż. (2).

W toku postępowania sądowego pracodawca nie przedstawił żadnych dowodów, a w szczególności dokumentów, z których wynikałoby, że w czasie złożenia powodowi wypowiedzenia umowy o pracę, nie dysponował stanowiskiem pracy, na którym możliwe byłoby zatrudnienie B. Ż. (2). W pierwszej kolejności Sąd Rejonowy zwraca uwagę, że w umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy określono powodowi: teren województwa (...). Mając oczywiście na względzie ograniczenia zdrowotne powoda i przyjmując, że faktycznie miałby możliwość świadczenia pracy jedynie na terenie Ł., pozwany pracodawca nie przedstawił w niniejszym postępowaniu obiektów, dla których świadczył usługi w roku 2025 r., kiedy powodowi rzekomo poszukiwano obiektu do obsługi, a w szczególności w lipcu 2025 r. kiedy powodowi złożono oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę.

W niniejszym postępowaniu pracodawca powoda nie zdecydował się również na przedstawienie listy osób – inspektorów zajmujących analogiczne stanowiska do F. U. i obiektów którymi dysponowali w roku 2025 r., aby możliwe byłoby stwierdzenie, że w istocie pracodawca nie miał do dyspozycji obiektu, na którym powód mógłby wykonywać obowiązki służbowe. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że świadek W. C. w ogóle nie jest pracownikiem strony pozwanej i strona pozwana również nie przedstawiła jakichkolwiek informacji o liczbie osób i obiektach którymi dysponowali, współpracującymi ze stroną pozwaną na takich samych zasadach jak świadek W. C.. Zwrócić trzeba uwagę, że powód korespondencję e-mail z kwietnia 2025 r. dotyczącą zaproponowanego mu obiektu przy ul. (...) i kolejną, w której zgłaszał gotowość do pracy, prowadził z działem rekrutacji (...) sp. z .o., a nie (...) sp. z o.o. W konsekwencji trudno było uznać, że pierwszy z obiektów zaproponowanych powodowi do obsługi – przy ul. (...) we Ł. w ogóle powodowi zaproponował pracodawca.

Zwrócić trzeba uwagę, że nawet świadkowie zawnioskowani przez stronę pozwaną - F. U. i W. C., nie byli w stanie podać szczegółowych informacji w zakresie liczby klientów obsługiwanych przez spółkę w okresie zwolnienia B. Ż. (2), liczby obiektów obsługiwanych przez pracodawcę powoda na terenie Ł.. Z ich zeznań wynikało jedynie, że obiektów obsługiwanych przez spółkę na terenie Ł. jest więcej niż 4. Świadkowie nie byli w stanie także jednoznacznie określić, czy spółka nadal współpracuje z firmą (...), a także, czy firma ta zmieniła siedzibę i w istocie w całości przeniosła swoją działalność z ul. (...) na ulicę (...) we Ł.. Wobec braku możliwości ustalenia powyższych faktów Sąd uznał jak powyżej.

Zdaniem Sądu Rejonowego dopiero wskazanie przez pracodawcę pełnej listy obiektów, którymi dysponował decydując o rozwiązaniu umowy o pracę z powodem oraz przedstawienie ich charakterystyki pozwoliłoby Sądowi Rejonowemu na uznanie, czy w istocie pracodawca powoda rozwiązał z nim umowę o pracę z tego względu, że powód legitymował się orzeczeniem lekarskim ze wskazaniami do pracy, której pozwany pracodawca nie był w stanie zapewnić powodowi.

W ocenie Sądu Rejonowego zatem pracodawca nie wykazał prawdziwości przyczyny podawanej powodowi w oświadczeniu o rozwiązaniu z nim umowy o pracę za wypowiedzeniem z dnia 31 lipca 2025 r.

Jak wynikało z ustaleń stanu faktycznego sprawy, łącznie zaproponowano B. Ż. (1) pracę na 4 obiektach, z których żadne od początku nie mogło być przez niego faktycznie objęte.

Stanowiska pracy w obiektach przy ul. (...), ul. (...) oraz ul. (...) we Ł. były niedostosowane do możliwości B. Ż. (2) wynikających ze stanu zdrowia, bowiem wiązały się z wykonywaniem obchodów, których B. Ż. (1) nie mógł wykonywać. Ponadto, pracując w obiekcie przy ul. (...) z uwagi na brak windy w budynku B. Ż. (1) byłby zmuszony chodzić po schodach, co również było niemożliwe zważywszy na jego stan zdrowia. Stanowisko przy ul. (...) we Ł., odpowiadające potrzebom B. Ż. (2), który wyraził gotowość jego objęcia, było tak naprawdę niedostępne dla powoda, bowiem w chwili zaproponowania B. Ż. (1) pracy na tym stanowisku, inna osoba pozostawała na nim zatrudniona. Ponadto, zarządcy obiektów przy ul (...) odmówili pozwanej by powód wykonywał pracę na terenie tych obiektów. Ostatnie z miejsc – plac budowy przy ul. (...) zmuszałby powoda do przemieszczenia się przez niego po placu budowy po prowizorycznym chodniku z desek. Brak było tam nieutrudnionego dostępu dla powoda do bieżącej wody, a nadto powód miałby dokonywać sprawdzenia aut przejeżdżających przez jego posterunek. Na żadnym więc z zaproponowanych nowych miejsc B. Ż. (1) nie miał możliwości pracować. W ocenie Sądu Rejonowego zatem nie można wywodzić z okoliczności sprawy o roszczeniowej postawie powoda, czy też o kolejno odrzucanych przez niego propozycjach obiektów, na których miałby świadczyć pracę. Strona pozwana zatrudniała powoda w okresie kiedy posiadał już orzeczenie o niepełnosprawności i ograniczenia związane z tym, potwierdzone orzeczeniami lekarza medycyny pracy. Pomimo to, pod koniec zatrudnienia powoda, proponowano mu do objęcia obiekty, które nie spełniały podstawowych wymogów do pracy w nich przez osobę niepełnosprawną.

Na marginesie należy także dodać, że w ocenie Sądu całokształt okoliczności sprawy wskazuje, że możliwą prawdziwą przyczyną zwolnienia B. Ż. (2) być konflikt z pracodawcą oraz złożenie przez powoda skargi do Państwowej Inspekcji Pracy w dniu 16 lipca 2025 r.

Na powyższe wskazuje szereg okoliczności takich jak odsunięcie B. Ż. (2) od pracy przez przełożonego B. Ż. (3) pod koniec marca 2025 r. i w kwietniu 2025 r., brak wyznaczenia B. Ż. (1) nowego stanowiska pracy do czasu rozwiązania z nim umowy, a także brak zapłaty wynagrodzenia B. Ż. (1) za miesiąc czerwiec 2025 r. w terminie, tłumaczony błędem systemu kadrowego. O powyższym świadczy także, w ocenie Sądu, pozorny charakter czynności podejmowanych przez pracodawcę celem wyznaczenia B. Ż. (1) nowego stanowiska pracy. Pamiętać bowiem trzeba o tym, że powód u pozwanego, pomimo wydanego orzeczenia lekarza medycyny pracy z dnia 28 października 2024 r., pracował faktycznie nieprzerwanie dalej jeszcze przez około 5 miesięcy (od listopada 2024 r. do końca marca 2025 r.), a tym okresie natomiast wskazania lekarskie lekarza medycyny pracy nie stanowiły przeszkody do zatrudnienia powoda. Jednocześnie pozwany pracodawca nie wykazał, ażeby nie było możliwe zatrudnianie powoda na dotychczasowym obiekcie – brak było inicjatywy dowodowej pracodawcy w zakresie tego, czy KRUK zmienił faktycznie miejsce prowadzenia swojej działalności z ul. (...) na ul. (...), kiedy zmiana miejsca prowadzenia działalności miała miejsce, a jeżeli miała miejsce, to czy nie było możliwym wykonywanie czynności przez powoda, w tym nowym miejscu prowadzenia działalności.

Wobec niewykazania w niniejszym postępowaniu przez pracodawcę prawdziwości przyczyn wskazanej w wypowiedzeniu, Sąd uznał wypowiedzenie złożone B. Ż. (1) za nieuzasadnione, a skutkiem powyższego za naruszające art. 45 § 1 k. p.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądził od (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na rzecz B. Ż. (2) kwotę 13.998,00 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie z nim umowy o pracę.

Zaznaczyć należy, że twierdzenia pozwanej spółki o możliwości żądania przez B. Ż. (2) odszkodowania jedynie w wysokości równej jego jednomiesięcznemu wynagrodzeniu było nieuzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 47 ¹ k.p. odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Zgodnie z dalszą treścią tego przepisu w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, co miało miejsce w niniejszej sprawie, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.

Umowa zawarta z B. Ż. (1) miała trwać do 31.12.2025 r., a zatem od momentu rozwiązania umowy wobec upływu okresu wypowiedzenia z dniem 31.08.2025 r., umowa ta trwałaby jeszcze 4 miesiące. B. Ż. (1) odszkodowanie przysługiwało więc w wysokości wynagrodzenia za okres 3 miesięcy. Sąd Rejonowy uznał za uzasadnione przyznanie powodowi odszkodowania w pełnej wysokości – wynagrodzenia za okres 3 miesięcy, biorąc pod uwagę następujące okoliczności.

Po pierwsze Sąd miał na względzie przedemerytalny wiek powoda i jego stan zdrowia, które w sposób znaczący wpływały na jego perspektywy znalezienia nowego zatrudnienia. Powód w trakcie przesłuchania na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. wskazywał, że nie poszukiwał już nawet nowej pracy po rozwiązaniu umowy o pracę z pozwaną. Po drugie, Sąd miał na względzie utratę przez powoda stałego dochodu z tytułu wynagrodzenia za pracę. Z wyjaśnień powoda wynikało wprawdzie że otrzymywał w tym okresie rentę z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 2.400 zł jednak utrata pracy zmusiła go do ograniczenia wydatków na codzienne życie, a przede wszystkim uniemożliwiła uczestniczenie w płatnych zabiegach rehabilitacyjnych na kolano. Sądowi z urzędu natomiast wiadomym jest, że dostępność zabiegów rehabilitacyjnych finansowanych z środków publicznych, wprawdzie istnieje, jednak wyznaczane są one w dalekich perspektywach czasowych. Po trzecie Sąd miał na względzie pozorność działań podejmowanych przez pracodawcę w przedmiocie znalezienia powodowi nowego miejsca do wykonywania pracy i kilkukrotne przedstawianie powodowi miejsc do pracy, które obiektywnie do pracy przez B. Ż. (1) się nie nadawały. Pracodawca dysponował dokumentacją lekarzy medycyny pracy powoda, a mimo to kierowano go do obiektów, które powód oglądał osobiście, które w sposób oczywisty nie przystawały do miejsc, nadających się do pracy przez osobę z ograniczeniami poruszania się.

W związku z powyższym, orzeczono jak w pkt I wyroku.

B. Ż. (1) jako pracownik z mocy ustawy na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych był zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w tym od obowiązku uiszczania opłaty sądowej od pozwu, która w przypadku niniejszego powództwa wynosiła 750 zł. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 113 ust. 1 tej ustawy kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W związku z uwzględnieniem w całości żądania B. Ż. (2), Sąd w punkcie II sentencji wyroku nakazał pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. jako stronie przegrywającej sprawę uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu kwotę tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy.

Stosownie do treści art. 477 ² § 1 k.p.c. zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Jak wynikało z zaświadczenia przedłożonego przez pracodawcę, średnie miesięczne wynagrodzenie powoda z ostatnich 3 miesięcy zatrudnienia liczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 4666 zł i do tej kwoty Sąd w punkcie III sentencji wyroku nadał rygor natychmiastowej wykonalności wyrokowi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.