IV P 797/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 26 lutego 2024 r. (data stempla pocztowego, k. 29) skierowanym przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. powód V. D. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o:

1.  uznanie rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej pomiędzy stronami za niezgodne z prawem;

2.  zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej kwoty 127.523,80 zł tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę niezgodnie z prawem wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia pozwu pozwanej do dnia zapłaty;

3.  zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu podał, że współpracuje z pozwaną spółką od marca 2017 r., kiedy to zajmował stanowisko Dyrektora handlowego spółki (strony współpracowały wówczas w ramach umowy (...)). Powód jest wysoko wykwalifikowanym specjalistą z zakresu zarządzania dużymi przedsiębiorstwami. Z uwagi na jego wykształcenie, a także bogate doświadczenie zawodowe i świetne wyniki na stanowisku Dyrektora handlowego, strona pozwana zdecydowała się powierzyć mu stanowisko Prezesa Zarządu i związany z nim cały zarząd spółką. Strony podpisały umowę o pracę na tym stanowisku z początkiem grudnia 2021 r. Od stycznia 2023 r. wynagrodzenie powoda wynosi 26.000,00 zł brutto. Powód oraz wszyscy inni pracownicy spółki od 2 lat pracowali praktycznie w całości w formie zdalnej z dowolnego miejsca. Jedynie 2 dni w miesiącu były przeznaczone na stacjonarne spotkania wszystkich pracowników w biurze w C.. To powód był odpowiedzialny za wyznaczanie, które z dni w tygodniu będą dniami pracy stacjonarnej. Z uwagi na zajmowanie wysoce samodzielnego stanowiska kierowniczego powód miał elastyczne godziny pracy i nienormowany system pracy. Za taką organizacją pracy przemawiał także fakt, że powód brał udział w spotkaniach z klientami na całym świecie, a więc znajdującymi się również w innych strefach czasowych. Dalej podkreślał, że był wzorowym pracownikiem, w tym wyciągnął spółkę z problemów finansowych, przyczynił się do znacznego polepszenia jej wyników finansowych, a nadto pozyskał wiele nowych, lukratywnych kontraktów. W ciągu kilku lat współpracy nikt nie miał zastrzeżeń do jego pracy. W grudniu 2023 r. powód doszedł do wniosku, że jego wartości oraz cele nie pokrywają się już z wartościami i celami pozwanej spółki, co skutkowało złożeniem przez niego wypowiedzenia umowy o pracę. Zostało ono podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym i wysłane w formie pliku do strony pozwanej. W jego treści szeroko opisał powody, które zmusiły go do rezygnacji z dalszej współpracy. W wypowiedzeniu powód błędnie wskazał 1-miesięczny okres wypowiedzenia, który, po rozmowach z działem HR, został jednak sprostowany na okres 6-miesięczny, zgodnie z łączącą strony umową. Mimo złożenia przez powoda wypowiedzenia umowy o pracę nikt ze strony pozwanej spółki bądź grupy kapitałowej (...) S.A. nie kontaktował się z powodem w sprawie ustalania terminu spotkania. Z tego względu, będąc już w okresie wypowiedzenia, powód zajął się szukaniem nowej pracy. W dniach 31 stycznia - 2 lutego 2024 r. powód miał zaplanowany wyjazd na delegację do N.(E.) w celu uczestnictwa w targach branżowych. Wyjazd powoda został zatwierdzony przez zarząd holdingu, którego częścią jest powódka. Tuż przed wyjazdem do N. powód otrzymał informację, że (...) S.A. chciałaby go zatrudnić na stanowisku Prezesa Zarządu spółki od 1 lutego 2024 r., na co powód wyraził zgodę. W drodze do E. powód otrzymał telefon od U. C., działającego z ramienia powódki z informacją, że spółka chciałaby, aby powód wycofał złożone wypowiedzenie i zgodził się na podpisanie porozumienia stron. Tłumaczył, że ww. propozycja jest spowodowana obawą pozwanej spółki, że rezygnacja Prezesa Zarządu ze stanowiska może negatywnie wpłynąć na cenę akcji (...) S.A. Z uwagi na zły stan zdrowia powód wrócił z N. o jeden dzień wcześniej niż planowano. Po powrocie umówił się do lekarza, jednak pierwszy dostępny termin był w dniu 5 lutego 2024 r. W dniu 1 lutego 2024 r. w serwisie (...) opublikowano informację, że powód objął stanowisko Prezesa Zarządu w spółce (...) S.A. Mimo wcześniejszego powrotu z delegacji, powód w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. świadczył pracę na rzecz strony pozwanej. Żaden z ww. dni nie był dniem pracy stacjonarnej, w związku z czym praca była świadczona w pełni zdalnie. Wskazał, że nie zaprzecza, że w dniu 2 lutego 2024 r. pojechał do biura (...) S.A. celem podpisania dokumentów oraz odbioru gabinetu biurowego przeznaczonego do jego wyłącznej dyspozycji. Z uwagi jednak na fakt, że był to dzień pracy zdalnej, powód ze względów praktycznych zdecydował się wówczas świadczyć pracę z ww. miejsca. Tego dnia, oprócz wykonywania swoich zwyczajowych obowiązków, powód brał udział w wideokonferencji z udziałem m.in. osób z ramienia spółki (...), odbył telekonferencję z przedstawicielami zagranicznych klientów, a także wziął udział w negocjacjach z potencjalnym nowym klientem z Serbii. Ponadto, kontaktował się z dostawcami w sprawie targów, w których K. miał wziąć udział w lutym 2024 r. Odnosząc się do zarzutu niewyłączenia autorespondera powód wyjaśnił, że choć faktycznie zapomniał wykonać ww. czynności, to wspomniane narzędzie ma charakter pomocniczy i nie świadczy o wykonywaniu bądź niewykonywaniu pracy. Nadto, tożsamy błąd zdarza się też często innym pracownikom spółki. W poniedziałek 5 lutego 2024 r., pomimo złego samopoczucia, powód także od rana świadczył pracę. Od ok. 10:00 powód korzystał z oddanego do jego wyłącznej dyspozycji biura w obiekcie wynajmowanym przez (...) S.A., gdzie na bieżąco zajmował się sprawami strony pozwanej, w tym kontaktował się z jej pracownikami, klientami oraz dostawcami. W tym dniu powód podliczał też wynagrodzenia za styczeń 2024 r., w tym sporządził dokument zlecenia wypłat, który następnie wysłał do działu HR. Tego dnia powód otrzymał e-mail z informacją o odwołaniu wyznaczonego na godz. 14:00 cyklicznego spotkania online z zarządem holdingu i zmianie jego charakteru na spotkanie stacjonarne o godz. 15:00. Powód stawił się na to spotkanie wcześniej (ok. 14:30) i w oczekiwaniu na jego rozpoczęcie w dalszym ciągu zajmował się sprawami pozwanej spółki. Podczas samego spotkania przedstawiciele strony pozwanej zarzucili mu niestawiennictwo w pracy w dniach 2 i 5 lutego 2024 r., oszustwo polegające na niepoinformowaniu o podjęciu współpracy z (...) S.A., a także wskazano, że przez nieusunięcie autorespondera ze swojego maila, powód dopuścił się nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy. Władze strony pozwanej zaproponowały wówczas powodowi rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron w zamian za wycofanie przez powoda złożonego w grudniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Po odmowie powoda, obecny na spotkaniu U. C. zagroził, że niepodpisanie ww. dokumentu będzie oznaczało „bycie spalonym” na rynku pracy z uwagi na rzekome wpływy członków zarządu (...) S.A. Po odmowie podpisania tego dokumentu także obecny na spotkaniu D. D. wyciągnął oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, przy czym ww. przedstawiciel strony pozwanej zaznaczył, że odmowa podpisania tego dokumentu będzie miała negatywny wpływ na jego przyszłą karierę zawodową. Powód finalnie podpisał ww. dokument, a Dyrektorka HR strony pozwanej X. C. (1) poinformowała, że nie radzi powodowi występować na drogę sądową ze względu na możliwość wpływu tego faktu na przyszłą karierę zawodową powoda.

W ocenie powoda wszystkie wskazane w oświadczeniu powody rozwiązania z nim umowy o pracę są niezgodne z prawdą bądź niezgodne z prawem. Wyjaśnił on nadto, że jako że złożył wypowiedzenie pod koniec grudnia 2023 r., a umowa o pracę przewidywała 6-miesięczny okres wypowiedzenia, należne jest mu wynagrodzenia za okres od dnia złożenia przez pracodawcę oświadczenia o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia, tj. od 5 lutego 2024 r. do 30 czerwca 2024 r.

W odpowiedzi na pozew datowanej na dzień 18 września 2024 r., strona pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie powództwa w całości, a także zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Strona pozwana przyznała, że powód był u niej zatrudniony na stanowisku Prezesa Zarządu za miesięcznym wynagrodzeniem w kwocie 26.000,00 zł brutto. Potwierdziła nadto, że w dniu 29 grudnia 2023 r. powód złożył stronie pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę z zachowaniem 1-miesięcznego okresu wypowiedzenia, oczekując, że umowa ulegnie rozwiązaniu z dniem 31 stycznia 2024 r. W międzyczasie, tj. w dniu 29 stycznia 2024 r. Rada Nadzorcza (...) Sp. z o.o. powołała powoda na stanowisko Prezesa Zarządu ze skutkiem od dnia 1 lutego 2024 r. W odpowiedzi na złożone wypowiedzenie powód został poinformowany, że zgodnie z umową o pracę, okres wypowiedzenia wynosi 6 miesięcy. W styczniu 2024 r. powód kontynuował pracę u strony pozwanej. Najpóźniej w dniu 24 stycznia 2024 r. powód posprzątał swój gabinet i biurko, zabierając swoje rzeczy osobiste. Na koniec stycznia planowana była delegacja powoda oraz dwóch innych pracowników strony pozwanej na targi do E.. Spotkania z kontrahentami miały odbyć się 31 stycznia 2024 r. oraz w pierwszej połowie 1 lutego 2024 r. Zgodnie z takim planem targów ww. pracownicy wypisali delegacje na okres 30 stycznia do 1 lutego 2024 r., opłacili hotel na 2 doby i wrócili z delegacji 1 lutego 2024 r. Powód wypisał natomiast delegację na dzień dłużej, tj. do dnia 2 lutego 2024 r., do tego dnia ustawił też autoresponder (system informujący, że przebywa w delegacji). Bezpośrednio po przybyciu do E. powód uiścił jednak należność tylko za dwie doby delegacji, tj. do dnia 1 lutego 2024 r. Nadto, już po przybyciu na miejsce powód odwołał swój udział w spotkaniach w dniu 1 lutego 2024 r., nie podając przyczyny takiego działania i tego dnia wrócił do S.. W dniu 2 lutego 2024 r. powód nie pojawił się w pracy (ani w siedzibie strony pozwanej, ani zdalnie za pośrednictwem systemu (...), tj. obowiązkowego narzędzia pracy zdalnej u strony pozwanej). Jednocześnie, autoresponder powoda informował współpracowników, że cały czas przebywa w delegacji, podczas gdy powód spędził cały dzień w siedzibie (...) Sp. z o.o., przejmując powierzone mu w tej spółce obowiązki Prezesa Zarządu. Sytuacja taka powtórzyła się w dniu 5 lutego 2024 r., z tym że już bez autorespondera. W związku z tym pod koniec 5 lutego 2024 r. pracodawca wezwał powoda do swojej siedziby. W toku tego spotkania powód początkowo zaprzeczał, że był nieobecny w pracy w ww. dniach, powołując się na wyjazd służbowy. Następnie powód twierdził, że wprawdzie był nieobecny, ale pracował. Dopiero po okazaniu mu danych z monitoringu przyznał, że świadczył pracę na rzecz innego podmiotu, wskazując jednak przy tym, że prawo tego nie zabrania. W tych okolicznościach strona pozwana zaproponowała powodowi natychmiastowe rozwiązanie umowy za porozumieniem stron, a wobec jego odmowy wręczono mu oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Strona pozwana podkreśliła, że zgodnie z treścią obowiązującego u strony pozwanej Regulaminu pracy oraz Regulaminu pracy zdalnej powód był zobowiązany świadczyć pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, od poniedziałku do piątku w godz. 8:00-16:00 lub odpowiednio 9:00-17:00 w siedzibie spółki w C., a w przypadku pracy zdalnej - w miejscu wskazanym przez pracownika, w tym pod adresem zamieszkania. Regulamin pracy zdalnej był powodowi znany, ponieważ sam jako Prezes Zarządu go wprowadzał. Wbrew twierdzeniom powoda, strona pozwana nigdy nie uzgodniła z nim indywidualnego czy elastycznego rozkładu czasu pracy, takie uprawnienia nie wynikały też z faktu zajmowania stanowiska kierowniczego. Tymczasem powód ani 2 ani 5 lutego 2024 r. nie zgłosił pracodawcy zamiaru świadczenia pracy pod adresem biur spółki (...) S.A., a ww. dniach nie potwierdził on też przystąpienia do pracy zdalnej w sposób ustalony w Regulaminie pracy zdalnej, czyli poprzez zalogowanie się do systemu (...). Strona pozwana stanowczo zaprzeczyła też, aby w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. powód wykonywał na rzecz strony pozwanej wskazywane przez niego czynności.

Pismem z dnia 11 października 2024 r. (...) Spółka akcyjna z siedzibą w C. wskazała, że z dniem 27 września 2024 r. nastąpiło połączenie spółki (...) S.A. (spółka przejmująca) ze spółką (...) Sp. z o.o. (spółka przejmowana) w trybie art. 492 § 1 kpt 1 k.s.h. oraz art. 516 § 6 k.s.h., tj. poprzez przejęcie całego majątku spółki (...) Sp. z o.o. przez spółkę (...) S.A. Tym samym, z dniem 27 września 2024 r. (...) S.A. wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółki (...) Sp. z o.o.

Postanowieniem z dnia 18 października 2024 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu w związku z wykreśleniem z Krajowego Rejestru Sądowego spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. na skutek połączenia spółki ze spółką (...) S.A. z siedzibą w C., oznaczył jako stronę pozwaną spółkę (...) S.A. z siedzibą w C..

W toku dalszego postępowania strony potrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Powód V. D. od 2018 r. współpracował z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na zasadzie kontraktu B2B. Do 30 listopada 2023 r. zajmował stanowisko M. handlowego.

Z dniem 1 grudnia 2023 r. powód został zatrudniony w (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na stanowisku Prezesa Zarządu na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w podstawowym systemie czasu pracy. Zatrudnienie powoda w oparciu o umowę o pracę, a nie umowę cywilnoprawną było intencjonalne – stronie pozwanej zależało, aby stosunek ten poddać przepisom prawa pracy i regulaminom obowiązującym w (...) Sp. z o.o.

Powód zobowiązany był wykonywać swoje obowiązki z zachowaniem przepisów obowiązującego prawa, w szczególności kodeksu spółek handlowych, Umowy Spółki, Regulaminu Zarządu i Uchwał Wspólników (§ 1.1 umowy).

Powód zobowiązał się przekazać do wyłącznej dyspozycji Spółki całą swoją aktywność zawodową i wszystkie wiadomości oraz doświadczenia fachowe, w szczególności nie świadczyć swoich usług na rzecz innych podmiotów, tak w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, jak i na podstawie umowy o pracę ani w żadnej innej formie (§ 1.3 umowy).

Za wykonywanie obowiązków określonych w umowie powód miał otrzymywać wynagrodzenie w wysokości określonej uchwałą Zgromadzenia Wspólników (§ 2.1 umowy).

Powód ponosił odpowiedzialność za przestrzeganie procedur i norm obowiązujących w Spółce oraz Grupie (...) S.A. (§ 3.1 umowy). Jednocześnie, zobowiązał się w okresie obowiązywania umowy do niewystępowania jako pracownik, właściciel, udziałowiec, akcjonariusz, członek władz lub współpracownik w innych firmach konkurencyjnych wobec Spółki, działając na własny lub obcy rachunek, z wyjątkiem nabywania lub obejmowania, w celu lokaty kapitału, akcji oferowanych w publicznym obrocie papierami wartościowymi (§ 3.3 umowy).

Umowa została zawarta na czas nieokreślony (§ 8.1 umowy). Każda ze stron mogła rozwiązać umowę z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia (§ 8.2 umowy).

Uchwałą nr (...) Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. z dnia 30 grudnia 2022 r. od 1 stycznia 2023 r. miesięczne wynagrodzenie Prezesa Zarządu V. D. ustalono na kwotę 26.000,00 zł brutto.

Aneksem do umowy o pracę z dnia 1 stycznia 2023 r., z ww. datą strony ustaliły następujące warunki zatrudnienia powoda:

- stanowisko: Prezes Zarządu;

- wymiar czasu pracy: pełny;

- miejsce wykonywania pracy: C.;

- wynagrodzenie zasadnicze brutto: 26.000,00 zł;

- premia kwartalna nominalna brutto: 9.000,00 zł.

Dowód:

- umowa o pracę z dnia 1 grudnia 2021 r., k. 21-22v;

- uchwała nr 29/2022 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. z dnia 30 grudnia 2022 r. – w aktach osobowych powoda;

- aneks do umowy o pracę z dnia 1 stycznia 2023 r., k. 23;

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303-305v;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. T. B. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 318-320v;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. D. D. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 320v

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. U. C. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., k. 319-320v.

Spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. w całości należała do spółki (...) S.A. z siedzibą w C..

W ramach nadzoru właścicielskiego w obszarze sprzedaży, zakupów oraz logistyki przełożonym powoda był U. C., który zajmował stanowisko wiceprezesa spółki (...) S.A., a jednocześnie był wiceprezesem spółki (...) Sp. z o.o. W zakresie finansowym oraz prawnym powód podlegał wiceprezesom spółki (...) S.A., tj. odpowiednio T. B. (w obszarze finansów) oraz D. D. (w obszarze prawnym).

Dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. T. B. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 318-320v;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., k. 319-320v.

W (...) Sp. z o.o. obowiązywał Regulamin pracy z dnia 18 sierpnia 2015 r.

Zgodnie z treścią ww. dokumentu do obowiązków pracownika należało m.in. przestrzeganie Regulaminu Pracy i ustalonego w Spółce porządku oraz pozostałych przepisów wewnętrznych Spółki, z którymi pracownik został zapoznany (§ 5.3 Regulaminu).

Pracodawca był uprawniony do monitorowania stron internetowych odwiedzanych przez pracownika oraz czasu przebywania na nich. Dostęp do Internetu, jak i sprzęt komputerowy, jako własność pracodawcy, mogą być wykorzystywane jako narzędzie pracy (§ 7.1.1 Regulaminu).

Pracownicy, w tym powód, byli zatrudnieni w systemie jednozmianowym. Rozpoczynali pracę w godzinach 8.00 lub 9.00, a kończyli odpowiednio o godzinie 16.00 lub 17.00 (§ 16.1 Regulaminu).

Dowód:

- Regulamin pracy w (...) sp. z o.o. z dnia 18 sierpnia 2015 r., k. 75-81v.

Oświadczeniem z dnia 1 grudnia 2021 r. powód potwierdził, że przed dopuszczeniem do pracy został zapoznany z Regulaminem Pracy obowiązującym w (...) Sp. z o.o. oraz otrzymał na piśmie informacje o celach, zakresie oraz sposobie zastosowania monitoringu rejestracyjnego obrazu, kontroli poczty elektronicznej, monitoringu stron internetowych odwiedzanych przez pracowników i wykorzystywanych narzędzi na komputerach służbowych oraz monitoringu samochodów służbowych.

Dowód:

- oświadczenie z dnia 1 grudnia 2021 r., k. 82.

Uchwałą nr 1/2023 z dnia 14 kwietnia 2023 r. Zarząd (...) Sp. z o.o. przyjął Regulamin pracy zdalnej w (...) Sp. z o.o. w brzmieniu stanowiącym załącznik nr 1 do ww. uchwały oraz Procedurę pracy zdalnej w brzmieniu stanowiącym załącznik nr 2 do ww. uchwały. Przedmiotową uchwałę podpisał powód jako Prezes Zarządu oraz U. C. jako Wiceprezes Zarządu.

Zgodnie z ww. Regulaminem pracy zdalnej w (...) Sp. z o.o. pracą zdalną mogą być objęte wszystkie grupy pracowników (§ 1.3 Regulaminu).

Maksymalny wymiar pracy zdalnej ustala się według wzoru: ilość dni roboczych w miesiącu minus 2 dni (§ 1.4 Regulaminu).

Praca zdalna może być wykonywana w miejscu wskazanym przez pracownika, w tym pod adresem zamieszkania pracownika i każdorazowo wcześniej uzgodnionym z pracodawcą. Praca zdalna mogła być wykonywana wyłącznie w miejscu na terytorium Polski. Zmiana miejsca pracy zdalnej wymagała uprzedniej akceptacji bezpośredniego przełożonego i złożenia dla danego miejsca oświadczenia o zapewnieniu bezpiecznych i higienicznych warunków tej pracy oraz potwierdzenia, że stanowisko pracy zdalnej uwzględnia wymagania ergonomii. Bezpośredni przełożony przekazywał informacje o zmianie miejsca pracy zdalnej wraz z ww. oświadczeniem pracownika do Działu Personalnego (§ 1.9 Regulaminu).

Do czasu pracy wykonywanej w formie zdalnej stosuje się przepisy o czasie pracy określone w szczególności w kodeksie pracy, Regulaminie pracy, umowie o pracę oraz informacji o warunkach zatrudnienia, o której mowa w art. 29 § 3 k.p. (§ 1.10 Regulaminu).

Pracownik świadczy pracę zdalną na podstawie ustaleń umowy o pracę lub w trakcie trwania zatrudnienia, na podstawie uzgodnień pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, z inicjatywy pracodawcy lub na wniosek pracownika złożony w postaci papierowej lub elektronicznej (§ 2.1 Regulaminu).

Po poinformowaniu przez pracownika o chęci złożenia wniosku o umożliwienie pracy zdalnej bezpośredni przełożony dokonuje oceny organizacji i rodzaju pracy wykonywanej przez pracownika, a następnie formułuje propozycję wymiaru czasu pracy zdalnej oraz informuje pracownika o możliwych terminach i organizacji pracy zdalnej. Bezpośredni przełożony dostarcza zatwierdzony lub odrzucony wniosek pracownika do Działu Personalnego w formie elektronicznej lub papierowej (§ 2.2 Regulaminu).

Warunkiem dopuszczenia pracownika do wykonywania pracy zdalnej jest złożenie przez pracownika w Dziale Personalnym oświadczenia, zawierającego potwierdzenie, że na stanowisku pracy zdalnej w miejscu wskazanym przez pracownika i uzgodnionym z pracodawcą są zapewnione bezpieczne i higieniczne warunki tej pracy (§ 2.6 Regulaminu).

Pracodawca i pracownik wykonujący pracę zdalną porozumiewają się za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość, w tym za pośrednictwem poczty e-mail, komunikatorów internetowych. Wiodącym komunikatorem jest C. (...). Rozpoczęcie pracy w danym dniu pracownik jest zobowiązany potwierdzić logując się do (...) (§ 3.II.1 Regulaminu).

Pracownik wykonujący pracę zdalną zobowiązany jest do bieżącego, efektywnego wykonywania poleconych mu zadań. W czasie pracy zdalnej pracownik powinien być dostępny pod telefonem lub za pośrednictwem aplikacji C. (...) oraz na bieżąco informować przełożonego o postępach swojej pracy i jej wynikach. Pracownik zobowiązany jest do utrzymywania w wymaganym zakresie kontaktu z przełożonym innymi pracownikami i współpracownikami, a także kontrahentami pracodawcy (§ 3.II.3 Regulaminu).

Dowód:

- uchwała Zarządu (...) sp. z o.o. nr 1/32 z dnia 14 kwietnia 2023 r. w sprawie przyjęcia pracy zdalnej oraz Procedury pracy zdalnej wraz z załącznikami, k. 84v-94v.

Pracownicy (...) Sp. z o.o., którzy wyjeżdżali w delegacje zagraniczne, byli zobowiązani uprzednio złożyć wniosek o delegację w używanym w firmie systemie (...). W treści wniosku należało dokładnie opisać trasy podróży (w tym każdy z jej punktów), a także spotkania, w których pracownik będzie uczestniczył. Jeśli w trakcie delegacji dochodziło do zmian w jej planie, to konieczne było zgłoszenie tego w systemie (...).

Dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- zeznania świadka N. T. na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r., protokół skrócony, k. 189-190;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., k. 319-320v.

Komputery, na których pracownicy (...) Sp. z o.o. wykonywali pracę, były wyposażone w system (...). (...) ten rejestrował czas pracy, w tym czas włączenia komputera, okres aktywności i spoczynku. (...) ten działał od godz. 6:00 do 18:00.

Powód także miał na swoim komputerze służbowym zainstalowany system (...).

Dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- zeznania świadka G. T. na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 162-166v;

- zeznania świadka N. T. na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r., protokół skrócony, k. 189-190;

- zeznania świadka D. Ż. na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r., protokół skrócony, k. 189-190.

Powodowi w trakcie zatrudnienia u strony pozwanej powierzono do dyspozycji samochód służbowy J. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Pojazd był wyposażony w (...), który pozwalał pracodawcy śledzić podróże powoda.

Dowód:

- ogólny raport podróży- szczegóły, k. 95.

Powód wykonywał pracę stacjonarnie, tj. w siedzibie (...) Sp. z o.o. jedynie 2 razy w miesiącu. W pozostałe dni powód pracował głównie z domu, tj. początkowo przy ul. (...) w P., a później przy ul. (...) w P.. Powodowi zdarzało się też świadczyć pracę przy ul. (...) we S. oraz z samochodu.

Powód zgłosił pracodawcy, że będzie pracował zdalnie z domu przy ul. (...) w P.. Nie informował strony pozwanej o przeprowadzce, a także o tym, że będzie świadczył pracę w innych, wyżej wskazanych miejscach.

Pozostali pracownicy strony pozwanej zdawali sobie sprawę z tego, że zmiana miejsca wykonywania pracy zdalnej wymaga co najmniej poinformowania o tym fakcie pracodawcy.

Dowód:

- zeznania świadka G. T. na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 162-166v;

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- zeznania świadka D. Ż. na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r., protokół skrócony, k. 189-190;

- zeznania świadka N. T. na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r., protokół skrócony, k. 189-190;

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303v-305v.

Dnia 29 grudnia 2023 r. powód wysłał do Dyrektora ds. Personalnych w (...) S.A. X. C. (1), wiceprezesa spółki (...) S.A. U. C. oraz Dyrektora (...) S.A. oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę z zachowaniem 1-miesięcznego okresu wypowiedzenia. Ww. oświadczenie zostało podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym i zawierało obszerne uzasadnienie.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 29 grudnia 2023 r. wraz z załącznikiem, k. 24-25v;

- wynik weryfikacji podpisu elektronicznego, k. 26-26v.

Na początku stycznia 2024 r. U. C. poinformował powoda, że obowiązuje go 6-miesięczny okres wypowiedzenia. Powód następnie kontaktował się z X. C. (1), pytając, czy przełożony prawidłowo wskazał mu obowiązujący go okres wypowiedzenia. Jednocześnie, poprosił o kserokopię umowy o pracę.

Dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v.

W styczniu 2024 r. powód złożył wniosek o delegację na okres od godz. 7:00 w dniu 30 stycznia 2024 r. do godz. 22:00 w dniu 2 lutego 2024 r. Jako cel podróży wskazano (...) w E.. Ww. delegacja powoda została przez pracodawcę zaakceptowana.

Wnioski delegacyjne w związku z wyjazdem na ww. targi złożyli też m.in. G. T. oraz N. T.. Obie te osoby zawnioskowały o delegację na okres od godz. 10:00 w dniu 30 stycznia 2024 r. do godz. 22:00 w dniu 1 lutego 2024 r.

Bezsporne, a nadto dowód:

- podgląd wniosku o delegację, k. 100-101;

- wydruk delegacji, k. 150.

Na targi w E., oprócz powoda, G. T. oraz N. T., udali się też R. T. oraz G. O.. Dla wszystkich czterech ww. współpracowników G. T. zarezerwowała nocleg w hotelu. Przed samym wyjazdem na targi powód zwrócił się do G. T. z pytaniem, gdzie wraz ze współpracownikami zamierza nocować i następnie zarezerwował dla siebie nocleg w tym samym hotelu, tj. I. (...) Z.. Po przyjeździe na miejsce powód opłacił pobyt w ww. hotelu na okres od 30 stycznia 2024 r. do 1 lutego 2024 r.

Dowód:

- faktura, k. 98-99;

- zeznania świadka G. T. na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 162-166v;

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303v-305v.

Przed wyjazdem na delegację G. T. przygotowała plan spotkań, w których miała uczestniczyć wraz z N. T., R. T. oraz G. O.. Jednocześnie, wszyscy ww. pracownicy (...) Sp. z o.o. sugerowali powodowi, w których spotkaniach powinien on uczestniczyć. Powód nie zgłaszał do ww. planu żadnych zastrzeżeń.

Dowód:

- zeznania świadka G. T. na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 162-166v.

Wyjeżdżając na delegację, powód ustawił autoresponder, z którego wynikało, że będzie nieobecny w pracy (out of office) do 2 lutego 2024 r.

Bezsporne, a nadto dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303v-305v.

Dnia 30 stycznia 2024 r. powód odbył rozmowę z wiceprezesem (...) Sp. z o.o. U. C.. W jej toku powód poprosił przełożonego, aby skrócił jego okres wypowiedzenia. Zapewniał przy tym, że do końca okresu wypowiedzenia będzie w pełni dyspozycyjny i da z siebie więcej niż 100%.

Dowód:

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., k. 319-320v.

Z dniem 1 lutego 2024 r. powód został powołany na stanowisko Prezesa Zarządu spółki (...) S.A. z siedzibą w N.. O przedmiotowej decyzji spółka (...) S.A. poinformowała opinię publiczną w dniu 31 stycznia 2024 r.

O powyższym przełożeni powoda, a także jego współpracownicy dowiedzieli się, kiedy powód przebywał jeszcze w delegacji w E..

Dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. T. B. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 318-320v;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. D. D. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 320v

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. U. C. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., k. 319-320v.

Także 1 lutego 2024 r. w godzinach popołudniowych powód wrócił z delegacji z E.. Tego dnia powód nie wziął udziału w ostatnim zaplanowanym spotkaniu, tłumacząc, że musi wyjechać wcześniej, gdyż ma spotkanie z klientem w M.. Powód nie wspominał współpracownikom o żadnych problemach ze zdrowiem.

Powód nie zmodyfikował uprzednio utworzonego wniosku delegacyjnego, nie udał się do M., a bezpośrednio do S., a także nie poinformował też pracodawcy o tym, że wraca z delegacji wcześniej, niż zadeklarował. Nie zmienił też ustawionego wcześniej autorespondera.

Bezsporne, a nadto dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- zeznania świadka N. T. na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r., protokół skrócony, k. 190-191.

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303v-305v.

W dniu 2 lutego 2024 r. powód ze skrzynki służbowej wysłał 9 wiadomości e-mail, z czego 5 zostało wygenerowanych automatycznie. Pozostałe wiadomości dotyczyły współpracy z R. (2 wiadomości) oraz planowanych spotkań (2 wiadomości).

Dowód:

- wykaz wiadomości e-mail, k. 97;

- wydruk wiadomości, k. 233, k. 235.

W dniu 2 lutego 2024 r. odbyło się zaplanowane wcześniej spotkanie online pracowników spółki (...) Sp. z o.o. z przedstawicielami (...). W ww. spotkaniu z ramienia (...) Sp. z o.o. udział wzięli G. T., N. T. i D. Ż.. Powód nie był na liście osób zaproszonych na przedmiotowe spotkanie. W jego toku poruszono jednak kwestię wymagającą udziału powoda, w związku z czym G. T. zadzwoniła do niego. Udział powoda w ww. spotkaniu trwał ok. 5-10 minut.

Całe powyższe spotkanie trwało ok. 30 minut, jego uczestnicy nie włączali kamer.

Dowód:

- zeznania świadka G. T. na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 162-166v;

- zeznania świadka D. Ż. na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r., protokół skrócony, k. 189-190;

- zeznania świadka N. T. na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r., protokół skrócony, k. 190-191;

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303v-305v.

Po powzięciu informacji o powołaniu powoda na stanowisko Prezesa Zarządu spółki (...) S.A. przełożeni powoda dowiedzieli się od pracowników (...) Sp. z o.o., że powód wrócił z delegacji z E. już 1 lutego 2024 r. W związku z powyższym przełożeni powoda postanowili sprawdzić dane z monitoringu jego samochodu służbowego. Z wygenerowanego raportu podróży z dnia 2 lutego 2024 r. wynikało, że powód tego dnia w ramach pracy odbył cztery podróże, tj.:

- od godz. 8:33 do 9:01 przejechał z ul. (...) w P. do ul. (...) w N. (czas postoju 00:30:44);

- od godz. 9:32 do godz. 9:33 przejechał z ul. (...) w N. do ul. (...) w N. (czas postoju 1:14:27);

- od godz. 10:58 do godz. 10:50 przejechał z ul. (...) w N. do ul. (...) w N. (05:20:53);

- od godz. 16:10 do 16:41 przejechał z ul. (...) w N. do ul. (...) w P..

Dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- ogólny raport podróży- szczegóły, k. 95.

Przy ul. (...) w N. znajdują się biura (...) S.A.

Dowód:

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303v-305v.

W dniu 5 lutego 2024 r. powód ze skrzynki służbowej wysłał łącznie 6 wiadomości e-mail, z czego 2 dotyczyły przygotowanych uprzednio danych do wynagrodzeń. Czynności związane ze zgromadzeniem ww. danych zajęły powodowi łącznie kilkanaście minut. Pozostałe wiadomości były związane ze współpracą z R. (1 wiadomość), podpisami elektronicznymi (1 wiadomość) oraz umawianym wówczas spotkaniem z przełożonymi (2 wiadomości).

Dowód:

- wydruk wiadomości e-mail, k. 234-240.

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v.

W dniu 5 lutego 2024 r. powód poruszał się samochodem służbowym m.in. na następujących trasach:

- od godz. 8:23 do 9:02 przejechał z ul. (...) w P. do ul. (...) w N. (czas postoju 05:19:04);

- od godz. 14:21 do 14:38 przejechał z ul. (...) w N. do ul. (...) we S. (czas postoju 00:51:28);

- od godz. 15:30 do godz. 15:50 przejechał z ul. (...) we S. do ul. (...) w P. (czas postoju 00:13:26).

Dowód:

- ogólny raport podróży – szczegóły, k. 286-287.

W dniu 5 lutego 2024 r. powód podjął 1 próbę logowania do systemu (...), tj. o 15:30, która okazała się nieskuteczna wobec podania błędnego hasła.

Dowód:

- zestawienie logowań, k. 96.

System (...), rejestrujący czas pracy, nie zarejestrował aktywności powoda w dniach 2 i 5 lutego 2024 r., albowiem był wyłączony na jego komputerze służbowym.

Bezsporne.

Biuro powoda w spółce (...) S.A. znajdowało się przy ul. (...) w N., jednak w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. powód spędził większość czasu w biurze spółki (...) S.A. przy ul. (...) w N., przy czym w dniu 2 lutego 2024 r. poruszał się również pomiędzy biurami ww. spółki celem zobaczenia jak wygląda firma i odbioru komputera, przebywając przy ul. (...) w N. przez 1 godz. 14 min 27 s. Powód, przebywając w biurze (...) S.A. w dniu 2 lutego 2024 r., przeglądał również dokumenty tej firmy, co następnie kontynuował po powrocie do domu.

Dowód:

- ogólny raport podróży- szczegóły, k. 95;

- ogólny raport podróży – szczegóły, k. 286-287;

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303v-305v.

W dniu 5 lutego 2024 r. powód miał uczestniczyć w zaplanowanym spotkaniu online dotyczącym magazynów i zakupów. Ok. godz. 13:40 powód otrzymał jednak od U. C. wiadomość, że ww. spotkanie jest odwołane, a zamiast tego przełożeni chcą spotkać się z powodem stacjonarnie o godz. 15:00 w C..

Dowód:

- wydruk wiadomości e-mail, k. 239-240.

W dniu 5 lutego o godz. 15:00 powód stawił się w siedzibie strony pozwanej w C.. Na miejscu obecni byli też wiceprezesi (...) S.A. tj. U. C., T. B. oraz D. D., a także Dyrektor ds. Personalnych w (...) S.A. X. C. (2). W toku ww. spotkania przełożeni powoda zakomunikowali mu, że wiedzą, że w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. nie świadczył on pracy na rzecz (...) Sp. z o.o., a na rzecz (...) S.A. W związku ze złożonym przez powoda wypowiedzeniem, zaproponowali oni powodowi rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Na powyższe powód nie wyraził zgody, wskazując, że w dniu 2 lutego 2024 r. był w delegacji. W reakcji na to przełożeni powoda powołali się na dane z (...) umiejscowionego w samochodzie służbowym powoda. Powód wyjaśnił wówczas, że wrócił z delegacji wcześniej, ale wykonywał pracę dla (...) Sp. z o.o. w innym miejscu. Podnosił też, że miał prawo świadczyć pracę na rzecz dwóch podmiotów jednocześnie.

Dowód:

- zeznania świadka X. C. (1) na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r., protokół skrócony, k. 164-166v;

- częściowo przesłuchanie powoda V. D. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół skrócony, k. 303v-305v;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. T. B. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 318-320v;

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. D. D. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., protokół skrócony, k. 320v

- przesłuchanie wiceprezesa zarządu spółki (...) S.A. U. C. w charakterze strony pozwanej na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r., k. 319-320v.

Pisemnym oświadczeniem z dnia 5 lutego 2024 r., złożonym na ww. spotkaniu po niewyrażeniu przez powoda chęci na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron, spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. rozwiązała umowę o pracę zawartą z powodem od dnia 1 grudnia 2021 r. na czas nieokreślony, bez wypowiedzenia.

Pracodawca wskazał, że rozwiązanie umowy o pracę jest uzasadnione ciężkim naruszeniem przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na:

- nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy w dniu 2 i 5 lutego 2024 r.;

- naruszeniu zapisanego w umowie o pracę obowiązku przekazania do dyspozycji pracodawcy całej swojej aktywności zawodowej, podczas gdy od dnia 1 lutego 2024 r. powód został powołany na funkcję Prezesa Zarządu spółki (...) S.A. z siedzibą w N., o czym nie poinformował uprzednio pracodawcy i według informacji posiadanych przez pracodawcę od dnia 2 lutego 2024 r. w godzinach, w których powinien świadczyć pracę dla pracodawcy, wykonywał czynności związane z objęciem nowego stanowiska w siedzibie i biurze handlowym spółki (...) S.A.

Dalej wskazano, że zgodnie z danymi wprowadzonymi przez powoda do systemu, w dniach od 30 stycznia 2024 r. do 2 lutego 2024 r. miał przebywać w delegacji, podczas gdy z informacji posiadanych przez pracodawcę wynika, że powód zakończył delegację w dniu 1 lutego 2024 r. W dniu 2 lutego 2024 r. powód nie podjął pracy na rzecz pracodawcy. Zamiast tego pozostawił on włączony autoresponder informujący, że nadal przebywa w delegacji i udał się do biur firmy (...) S.A. w N. i pozostawał tam przez cały dzień. Powyższe oznacza, że w dnu 2 lutego 2024 r. powód celowo wprowadził pracodawcę w błąd co do tego, że jest nieobecny, ponieważ nadal przebywa w delegacji realizując zadania związane z kierowaniem spółką (...) Sp. z o.o. Sytuacja ta powtórzyła się kolejnego dnia roboczego, tj. 5 lutego 2024 r. W tym dniu również, zamiast świadczyć pracę na rzecz pracodawcy, powód od rana podejmował czynności w biurach firmy (...) S.A.

W ocenie pracodawcy, powyższe działania powoda są niedopuszczalne i stanowią ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, w szczególności w przypadku osoby zatrudnionej na stanowisku (...), której zadaniem jest kierowanie Spółką.

W końcu wskazano, że z uwagi na podniesione wyżej okoliczności w dniu 5 lutego o godz. 14:45 Zgromadzenie Wspólników spółki (...) Sp. z o.o. odwołało powoda w trybie natychmiastowym z zarządu spółki (...) Sp. z o.o.

W treści oświadczenia znajdowało się pouczenie o prawie i terminie odwołania do sądu pracy.

Oświadczenie to zostało powodowi wręczone na spotkaniu w siedzibie spółki (...) Sp. z o.o. w C.. Powód podpisał ww. dokument.

Dowód:

- oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z dnia 5 lutego 2024 r., k. 27-27v.

Po ww. spotkaniu powód został odwieziony przez pracownika strony pozwanej C. V. samochodem służbowym użytkowanym dotychczas przez powoda do domu przy ul. (...) w P.. C. V. odebrał od powoda klucz od samochodu, firmową kartę płatniczą, kartę paliwową, telefon komórkowy, dowód rejestracyjny, karty dostępu do biura oraz klucz do biura powoda. Powód nie oddał tego dnia C. V. komputera służbowego oraz drugiego klucza do samochodu, albowiem nie znajdowały się one wówczas w jego domu przy ul. (...) w P.. Ww. rzeczy C. V. odebrał od powoda następnego dnia.

Dowód:

- zeznania świadka C. V. na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r., protokół skrócony, k. 265-265v.

W dniach 29 grudnia 2023 r., 24 stycznia 2024 r. oraz 4 lutego 2024 r. powód przesłał na swój prywatny adres e-mail (...) (...) korespondencję z (...) Sp. z o.o. zawierającą m.in. cennik oraz umowę.

Dowód:

- wydruki wiadomości e-mail, k. 102-104.

Na dzień 5 września 2024 r. średnie miesięczne wynagrodzenie powoda liczone jako ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 27.942,50 zł brutto.

Dowód:

- zaświadczenie o wypowiedzeniu z dnia 5 września 2024 r., k. 105.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stan faktycznych w sprawie, Sąd ustalił na podstawie zaoferowanych przez strony postępowania, dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., albowiem ich wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na dowodzie z zeznań świadków G. T., X. C. (1), D. Ż., N. T., C. V. oraz na dowodzie z przesłuchania w charakterze strony pozwanej jej wiceprezesów T. B., D. D. i U. C., dając im wiarę jako spójnym, logicznym, wewnętrznie uporządkowanym, wzajemnie ze sobą korespondującym i znajdującym także potwierdzenie w złożonych do akt sprawy dokumentach.

Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd oparł się na zeznaniach powoda V. D. dając im jednak wiarę jedynie w ograniczonym zakresie, to jest w części, w której korespondowały one z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w sprawie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd nie uwzględnił forsowanej przez powoda tezy jakoby w (...) Sp. z o.o. nie trzeba było informować pracodawcy o zmianie miejsca świadczenia pracy zdalnej przez pracownika i że nie było żadnych regulacji w tym zakresie. Podkreślić bowiem trzeba, że powyższe wykluczało się nie tylko z zeznaniami innych świadków oraz osób przesłuchanych w charakterze strony pozwanej, ale również, jak wynika z ustaleń faktycznych, sam powód wraz z ówczesnym wiceprezesem zarządu (...) Sp. z o.o. U. C., podjął uchwałę w sprawie przyjęcia Regulaminu pracy zdalnej w (...) Sp. z o.o. i Procedury pracy zdalnej. Sąd nie dał również wiary powodowi odnośnie do tego, że we wniosku delegacyjnym nie trzeba było wskazywać każdej destynacji podróży służbowej, a jedynie tę najdalszą, a także że powód we wniosku delegacyjnym wpisał, że będzie dzień dłużej w podróży służbowej, tj. do 2 lutego 2024 r., ponieważ miał zaplanowane spotkanie po drodze z E. w M. lub N.. Należy w tym miejscu podkreślić, iż w ocenie Sądu, powód, w związku z wiedzą, że zostanie powołany na funkcję prezesa N. (...) usiłował stworzyć pozory przebywania w delegacji również w dniu 2 lutego 2024 r., m.in. poprzez ustawienie autorespondera, że w delegacji będzie przebywał właśnie do 2 lutego 2024 r., co miało mu umożliwić przejęcie tego dnia obowiązków prezesa w ww. firmie w sposób niezakłócony. Zaznaczyć bowiem trzeba, że zgodnie z pozostałym materiałem dowodowym uznanym za wiarygodny, wniosek delegacyjny składany w K. winien był zawierać każdą destynację, do której pracownik udawał się w trakcie podróży służbowej. Zdaniem Sądu, teza jakoby powód miał uczestniczyć w bliżej nieokreślonym spotkaniu w N. lub M., przy czym w szczególności N. nie znajduje się na trasie z E. do S., została wykreowana przez powoda tylko i wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. Powyższe w ocenie Sądu potwierdza to, że powód w trakcie konfrontacji w dniu 5 lutego 2024 r. z wiceprezesami (...) S.A. tj. U. C., T. B. oraz D. D., w pierwszej kolejności usiłował forsować tezę, jakoby w dniu 2 lutego 2024 r. był w dalszym ciągu w delegacji. Z powyższego wycofał się dopiero po przedstawieniu mu danych z (...) jego służbowego samochodu. Sąd nie dał wiary powodowi również w zakresie, w którym zeznał on, że dzień 2 lutego 2024 r. rozpoczął od przyjechania do siedziby strony pozwanej celem podpisania bliżej nieokreślonych przez niego dokumentów. Należy bowiem podkreślić, że z danych z (...) jego służbowego samochodu wynika, że powód w dniu 2 lutego 2024 r. udał się z domu przy ul. (...) w P. do siedziby (...) S.A. przy ul. (...) w N.. Przede wszystkim jednak Sąd nie dał wiary powodowi w zakresie, w którym wskazywał on, że w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. przez kilka godzin świadczył pracę na rzecz strony pozwanej. Jak bowiem wynika z ustaleń faktycznych powód podjął jedynie kilka incydentalnych czynności, pozorujących wykonywanie przez niego pracy w tych dniach, tj. wysłał kilka wiadomości e-mail, w tym dotyczących zatwierdzenia wynagrodzeń pracowników oraz przez około 5-10 min uczestniczył w spotkaniu z przedstawicielami (...), po telefonie w tej sprawy od G. T.. Jednocześnie, Sąd nie dał wiary powodowi w zakresie, w którym wskazywał on, że w dniu 2 lutego 2024 r. miał być chory, dlatego został w biurze N. (...), aby nie zarazić swojej rodziny. Powyższe jest o tyle nielogiczne, że wynika z tego, że powód, aby nie zarazić rodziny udał się do miejsca, gdzie również przebywają ludzie, poruszając się pomiędzy dwoma lokalizacjami firmy (...) celem zobaczenia jak wygląda firma, czy też odbioru komputera. Dodatkowo, z zeznań powoda wynika, że jego biuro w spółce (...) S.A. znajdowało się przy ul. (...) w N., jednak w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. powód spędził większość czasu w biurze spółki (...) S.A. przy ul. (...) w N., co z kolei wskazuje na niekonsekwencję w zeznaniach powoda, jakoby w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. miał przebywać w N. (...) właśnie dlatego, że miał tam oddane do swojej dyspozycji biuro. Sąd nie uwzględnił również forsowanej przez powoda tezy jakoby „czas jego pracy był nienormowany”. Podkreślić bowiem trzeba, że pozostały, wiarygodny materiał dowodowy nie wskazuje na nic innego jak to, że powód pracował w podstawowym systemie czasu pracy. To natomiast, że powód w ramach pracy często kontaktował się po godzinach pracy z kontrahentami z innych stref czasowych nie świadczy o tym, że miał on pracować w zadaniowym systemie czasu pracy. Na marginesie zaś wskazać należy, że pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych, z zastrzeżeniem art. 151 ⁴ § 2 k.p.

Podstawy ustaleń stanu faktycznego nie stanowiły natomiast zeznania świadka C. D. oraz świadka C. N.. Jakkolwiek ich zeznania pozostawały dla Sądu wiarygodne, to jednak świadkowie nie byli w stanie wskazać Sądowi żadnych okoliczności dotyczących spotkania online pracowników spółki (...) Sp. z o.o. z przedstawicielami (...) w dniu 2 lutego 2024 r., w szczególności co do czasu jego trwania i udziału powoda w przedmiotowym spotkaniu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawały również zeznania świadka V. K.. Pomimo że również w odniesieniu do zeznań ww. świadka Sąd nie miał zastrzeżeń, jeśli chodzi o ich wiarygodność, to jednak należy wskazać, że świadek jedynie opisywał przebieg spotkania z powodem na stoisku jego firmy w trakcie targów w E., nie miał natomiast wiedzy w zakresie tego, do kiedy powód planował zostać na targach w E. oraz co powód robił w dniach 2 i 5 lutego 2024 r.

Natomiast na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął jako nieistotny dla rozstrzygnięcia wniosek powoda o zobowiązanie strony pozwanej do przedłożenia dokumentów dotyczącej sytuacji finansowej (...) Sp. z o.o. i jej wyników finansowych za okres 2020 r. do końca 2023 r. celem wykazania wzorowego wykonywania przez powoda swoich obowiązków i polepszenia wyników finansowych pozwanej. Należy bowiem wskazać, iż w niniejszym postępowaniu kognicja Sądu pozostawała ograniczona jedynie do zbadania przyczyn wskazanych w oświadczeniu o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia i zgodności z prawem przedmiotowego oświadczenia w tym zakresie. Tym samym, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawało to, jak powód w przeszłości wykonywał swoje obowiązki oraz to czy swoimi działaniami polepszył wyniki finansowe strony pozwanej.

Działając na podstawie ww. przepisu, Sąd pominął także jako nieistotny dla rozstrzygnięcia wniosek powoda o zobowiązanie pozwanej do przedłożenia historii logowania się powoda do systemu (...) z całego okresu współpracy z powodem celem wykazania niekorzystania przez powoda z tego systemu na co dzień, zaś na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. Sąd pominął jako nieistotny dla rozstrzygnięcia oraz zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania wniosek powoda o zwrócenie się przez Sąd do (...) Sp. z o.o. z wnioskiem o udostępnienie danych 2 osób, które odwiedziły stoisko (...) z powodem na targach w E. na początku lutego 2024 r., ewentualnie o wskazanie, czy wraz z wejściem powoda na to stoisko zarejestrowano również wejście innych osób. Należy bowiem podkreślić, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnym pozostawało jedynie to, czy powód stawił się w pracy w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę i pozostawał do dyspozycji pracodawcy w godzinach pracy w dniach 2 i 5 lutego 2024 r.

Ponadto, Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął jako nieistotny dla rozstrzygnięcia oraz zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania wniosek powoda o przedłożenie przez pozwaną dokumentów wypłat wynagrodzeń oraz premii w (...) Sp. z o.o. za styczeń 2024 r. i za ostatni kwartał zatwierdzane przez powoda w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. Ponownie bowiem podkreślić trzeba, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnym pozostawało jedynie to, czy powód stawił się w pracy w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę i pozostawał do dyspozycji pracodawcy w godzinach pracy w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. Powyższych okoliczności nie sposób natomiast ustalić na podstawie dokumentów dotyczących wypłaty pracownikom premii i wynagrodzeń, nawet jeśli powód miałby przedmiotowe premie i wynagrodzenia zatwierdzać właśnie w dniach 2 i 5 lutego 2024 r., co zresztą na marginesie zostało przez Sąd ustalone w stanie faktycznym, albowiem w dniu 5 lutego 2024 r. powód ze skrzynki służbowej wysłał 2 wiadomości e-mail dotyczące przygotowanych uprzednio danych do wynagrodzeń, przy czym czynności związane ze zgromadzeniem ww. danych zajęły powodowi łącznie kilkanaście minut.

Pominięty przez Sąd jako nieistotny dla rozstrzygnięcia został również wniosek powoda o zobowiązanie strony pozwanej do przedłożenia maili przychodzących ze skrzynki powoda oraz historii czatu i rozmów odbytych przez powoda z telefonu służbowego na WhatsApp w okresie wykraczającym poza okres od 2 do 5 lutego 2024 r. oraz wniosek powoda o przesłuchanie świadka M. D. na fakt złego samopoczucia powoda na początku lutego 2024 r. i umówienia powoda do lekarza. Wobec bowiem tego, iż powód w żaden sposób nie usprawiedliwiał nieobecności w pracy w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. z uwagi na stan zdrowia, bez znaczenia pozostawały wyżej wskazane okoliczności.

W niniejszym postępowaniu powód wnosił o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej kwoty 127.523,80 zł tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę niezgodnie z prawem wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia pozwu pozwanej do dnia zapłaty. Natomiast strona pozwana wnosiła o oddalenia powództwa w całości.

Podstawę prawną żądania powoda, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z jego winy w okresie wypowiedzenia, stanowił art. 56 § 1 k.p. i art. 58 k.p. w zw. z art. 60 k.p., przy czym mając na względzie, że powoda obowiązywał 6-miesięcnzy okres wypowiedzenia, ewentualne odszkodowanie z art. 60 k.p. winno przysługiwać mu w wysokości wynagrodzenia za okres pozostający do upływu wydłużonego okresu wypowiedzenia (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2017 r. I PK 227/16, OSNP 2018/7/89).

Wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 pkt 1 k.p., pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych.

Przewidziane w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. przesłanki skorzystania przez pracodawcę z trybu rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych doczekały się licznych wypowiedzi judykatury. Za utrwalony trzeba uznać pogląd, w myśl którego użyte w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pojęcie ,,ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych’’ mieści w sobie trzy elementy: 1) bezprawność zachowania pracownika (naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego); 2) naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy; 3) zawinienie obejmujące winę umyślną albo rażące niedbalstwo.

Bezprawność zachowania pracownika jest przy tym rozumiana jako zachowanie sprzeczne z obowiązującymi tego pracownika regułami wynikającymi z przepisów prawa pracy (ustaw, rozporządzeń wykonawczych do ustaw, regulaminu pracy) ewentualnie także umowy o pracę (zakresu obowiązków stanowiącego część treści stosunku pracy), które może polegać zarówno na działaniu, jak i na zaniechaniu. Sama bezprawność zachowania pracownika nie uzasadnia jeszcze rozwiązania z nim umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 7 lutego 2008 r., OSNP 2009 nr 7-8, poz. 98; z 10 października 2013 r., II PK 13/13, OSNP 2014 Nr 9, poz. 125; z 10 marca 2015 r., II PK 105/14, LEX nr 1663403). Bezprawności musi bowiem towarzyszyć spełnienie dwóch pozostałych, wymienionych elementów.

Co do zagrożenia lub naruszenia istotnych interesów (majątkowych lub niemajątkowych) pracodawcy wypada z kolei podkreślić, że Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że uzasadnioną przyczyną rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę w trybie
art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie musi być jedynie zawinione uchybienie pracownicze wywołujące istotną (znaczną) szkodę majątkową w mieniu pracodawcy. Taką przyczyną może być także zawinione działanie pracownika powodujące zagrożenie interesów pracodawcy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 23 września 1997 r., , OSNAPiUS 1998 Nr 13, poz. 396; z 19 marca 1998 r., I PKN 570/97, OSNAPiUS 1999 Nr 5, poz. 163; OSP 1999 nr 7-8, poz. 131 z glosą A. Sobczyka oraz z 16 listopada 2006 r., II PK 76/06, OSNP 2007 nr 21-22, poz. 312; z 9 lipca 2009 r., II PK 46/09, LEX nr 533035; z 6 lipca 2011 r., 13/11, LEX nr 952560; z 24 lutego 2012 r., II PK 143/11, LEX nr 1217883). Interesu pracodawcy nie można przy tym sprowadzać wyłącznie do szkód majątkowych oraz interesu materialnego. Pojęcie to obejmuje także elementy niematerialne, jak np. dyscyplina pracy czy poszanowanie przez pracowników renomy pracodawcy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2013 r., I PK 275/12, LEX nr 1380854).

Odnośnie do stopnia winy ukształtował się natomiast jednolity pogląd, że powinna ona przejawiać się w umyślności (złej woli) lub rażącym niedbalstwie pracownika (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z 21 lipca 1999 r., OSNAPiUS 2000 Nr 20, poz. 746; z 11 września 2001 r., I PK 634/00, OSNP 2003, Nr 16, poz. 381; z 21 września 2005 r., II PK 305/04, Monitor Prawa Pracy - wkładka 2005 nr 12, s. 16; z 27 października 2010 r., III PK 21/10, LEX nr 694249). Są to dwie odrębne postacie winy. Rażące niedbalstwo to rażące niedołożenie staranności wymaganej od pracownika. Wina w tej postaci może obejmować zachowania lekkomyślne, gdy pracownik przewiduje, że swoim zachowaniem uchybi obowiązkowi, ale bezpodstawnie przypuszcza, że do tego nie dojdzie, oraz przypadki niedbalstwa, polegającego na tym, że pracownik nie przewidział, że swoim zachowaniem naruszy obowiązek, ale mógł
i powinien był to przewidzieć (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2002 r., I PKN 850/00, LEX nr 560530). Rażący charakter przejawia się w wyjątkowo lekceważącym stosunku pracownika do jego obowiązków. Rażące niedbalstwo jako element ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych jest postacią winy nieumyślnej, której nasilenie wyraża się w całkowitym ignorowaniu przez pracownika następstw jego działania, jeżeli rodzaj wykonywanych obowiązków lub zajmowane stanowisko nakazują szczególną przezorność i ostrożność w działaniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 września 2001 r., I PKN 634/00, OSNP 2003 Nr 16, poz. 381). Natomiast wina umyślna wyraża się w tym, że pracownik chce przez swoje zachowanie wyrządzić szkodę pracodawcy lub co najmniej świadomie się na to godzi. (Wyrok SN z 28.10.2020 r., I PK 52/19, OSNP 2021, nr 9, poz. 100.).

Wskazać należy, że ocena, czy dane naruszenie obowiązku jest ciężkie zależy od okoliczności indywidualnego przypadku i musi być dokonywana z uwzględnieniem zasady, że rozwiązanie umowy o pracę w omawianym trybie jest nadzwyczajnym sposobem rozwiązania stosunku pracy i z tego względu powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo
i z ostrożnością.

Jednocześnie, zgodnie z art. 52 § 2 k.p., rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.

Rozstrzygając zatem zasadność dochodzonego przez powoda roszczenia, należało ustalić, czy pozwana dokonując rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na zasadzie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. uczyniła to w sposób prawidłowy, a więc czy rozwiązanie spełniało wymogi formalne (konsultacji związkowych, formy pisemnej, podania przyczyny wypowiedzenia, zachowania terminu), a następnie - jeżeli zostały zachowane wszelkie wymagania formalne - czy podane przyczyny rozwiązania umowy były rzeczywiste i prawdziwe. Ponadto, rolą Sądu było zbadanie, czy wskazane przyczyny rozwiązania umowy uzasadniały zastosowanie trybu z art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

Sąd zważył w pierwszej kolejności, że oświadczenie pracodawcy zostało złożone w formie pisemnej, do czego zobowiązuje art. 30 § 3 k.p. Oświadczenie pracodawcy zawierało także pouczenie o przysługującym powodowi prawie odwołania do sądu pracy. Nie doszło również do naruszenia przepisu art. 52 § 2 k.p., zgodnie z którym rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.

Odnosząc się natomiast do wymogu przewidzianego w art. 30 § 4 k.p. wskazać należy, że dla uznania, że pracodawca spełnił rzeczony wymóg konieczne jest, by wskazana przyczyna rozwiązania umowy o pracę była konkretna i rzeczywista. Jak słusznie zważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 maja 2000 r. (sygn. akt I PKN 641/99, OSNP 2001/20/618, Pr.Pracy 2001/1/33) naruszenie art. 30 § 4 k.p. ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny rozwiązania umowy, bądź gdy wskazana przez niego przyczyna jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika. Warunku podania pracownikowi przyczyn uzasadniających wypowiedzenie umowy o pracę nie może zastąpić ocena pracodawcy, iż przyczyna ta była znana pracownikowi. Podanie pracownikowi przyczyny wypowiedzenia ma umożliwić mu dokonanie racjonalnej oceny, czy ta przyczyna w rzeczywistości istnieje i czy w związku z tym zaskarżenie czynności prawnej pracodawcy może doprowadzić do uzyskania przez pracownika odpowiednich korzyści - odszkodowania lub przywrócenia do pracy (zob. wyrok SN z dnia 1 października 1997 r., sygn. akt I PKN 315/97, OSNP 1998/14/427).

Ponadto, Sąd dokonując oceny zasadności rozwiązania umowy i jego zgodności z prawem, jest zobligowany do jego kontroli w kontekście przyczyn powołanych w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2000 r., I PKN 496/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1999 r., I PKN 571/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., I PKN 434/98). Pracodawca nie może zatem ich uzupełniać ani powoływać się na inne przyczyny niż wskazane, po złożeniu pracownikowi oświadczenia woli (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1999 r., I PKN 571/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., I PKN 423/98).

W tym miejscu trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ugruntowany jest w orzecznictwie pogląd, że w razie sporu co do istnienia przyczyn wypowiedzenia, ciężar dowodu spoczywa na zakładzie pracy. Pracownika natomiast obciąża dowód istnienia okoliczności przytoczonych przez niego w celu wykazania, że wypowiedzenie jest nieuzasadnione (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1977 r., sygn. I PRN 17/77, OSNC 1977/9/172).

Zgodnie z treścią oświadczenia woli strony pozwanej z dnia 5 lutego 2024 r. przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia było ciężkie naruszenie przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na:

- nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy w dniu 2 i 5 lutego 2024 r.;

- naruszeniu zapisanego w umowie o pracę obowiązku przekazania do dyspozycji pracodawcy całej swojej aktywności zawodowej, podczas gdy od dnia 1 lutego 2024 r. powód został powołany na funkcję Prezesa Zarządu spółki (...) S.A. z siedzibą w N., o czym nie poinformował uprzednio pracodawcy i według informacji posiadanych przez pracodawcę od dnia 2 lutego 2024 r. w godzinach, w których powinien świadczyć pracę dla pracodawcy, wykonywał czynności związane z objęciem nowego stanowiska w siedzibie i biurze handlowym spółki (...) S.A. Strona pozwana w przedmiotowym oświadczeniu wskazała ponadto, że zgodnie z danymi wprowadzonymi przez powoda do systemu, w dniach od 30 stycznia 2024 r. do 2 lutego 2024 r. miał przebywać w delegacji, podczas gdy z informacji posiadanych przez pracodawcę wynika, że powód zakończył delegację w dniu 1 lutego 2024 r. W dniu 2 lutego 2024 r. powód nie podjął pracy na rzecz pracodawcy. Zamiast tego pozostawił on włączony autoresponder informujący, że nadal przebywa w delegacji i udał się do biur firmy (...) S.A. w N. i pozostawał tam przez cały dzień. Powyższe oznacza, że w dnu 2 lutego 2024 r. powód celowo wprowadził pracodawcę w błąd co do tego, że jest nieobecny, ponieważ nadal przebywa w delegacji realizując zadania związane z kierowaniem spółką (...) Sp. z o.o. Sytuacja ta powtórzyła się kolejnego dnia roboczego, tj. 5 lutego 2024 r. W tym dniu również, zamiast świadczyć pracę na rzecz pracodawcy, powód od rana podejmował czynności w biurach firmy (...) S.A. W ocenie pracodawcy, powyższe działania powoda są niedopuszczalne i stanowią ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, w szczególności w przypadku osoby zatrudnionej na stanowisku „(...)”, której zadaniem jest kierowanie Spółką.

Oceniając zatem zgodność z przepisami złożonego powodowi oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy wskazać w pierwszej kolejności należy, że podstawowe obowiązki pracownicze o charakterze powszechnym (występujące w każdym stosunku pracy) wymienione zostały w art. 100 k.p. Zgodnie z art. 100 § 2 pkt 1, 2 i 4 k.p., pracownik jest obowiązany przestrzegać czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy, przestrzegać regulaminu pracy i ustalonego w zakładzie pracy porządku oraz dbać o dobro zakładu pracy, chronić jego mienie oraz zachować w tajemnicy informacje, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 128 § 1 k.p., czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy.

Obowiązek zatem przestrzegania czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy oznacza nic innego jak to, że pracownik jest zobowiązany do punktualnego rozpoczynania i kończenia pracy oraz pozostawania w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy, dostosowując się przy tym do wyznaczonych przerw w pracy oraz poleceń wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych (o ile takie polecenie zostało wydane przez pracodawcę zgodnie z przepisami prawa i umową o pracę) (tak: M. Barański [w:] Kodeks pracy. Komentarz. Tom II. Art. 94–304(5), wyd. VII, red. K. W. Baran, Warszawa 2025, art. 100).

Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że nawet jednorazowa nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy – w zależności od okoliczności konkretnego przypadku – może stanowić ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych – art. 52 § 1 pkt 1 k.p. (wyrok Sądu Najwyższego z 28 września 1981 r., I PRN 57/81, LEX nr 14593). Pracownik narusza również podstawowe obowiązki pracownicze, gdy bez zgody pracodawcy w godzinach przeznaczonych na pracę wykonuje inne czynności. Jeżeli działanie takie nie jest sporadyczne może stanowić to ciężkie naruszenie tych obowiązków w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2007 r., I PK 5/07, OSNP 2008/15-16/212).

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż powód dopuścił się zgodnie z twierdzeniami pozwanego zachowań wskazanych w pisemnym oświadczeniu o rozwiązaniu z nim umowy o pracę, które to stanowią ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, co uzasadniało rozwiązanie umowy o pracę w omawianym trybie. Ponadto, w świetle ustaleń faktycznych sprawy powodowi można przy tym zarzucić winę umyślną. Należy bowiem podkreślić, że powód w obowiązujących godzinach pracy nie stawił się zarówno w dniu 2 lutego 2024 r., jak i w dniu 5 lutego 2024 r. w miejscu, w którym miał świadczyć pracę oraz nie pozostawał w dyspozycji pracodawcy. Zamiast tego, powód udał się ww. dniach do siedziby spółki (...) S.A. celem objęcia funkcji prezesa tejże spółki. Jednocześnie podkreślić należy, że za wysoce nielojalne i godzące w dobro zakładu pracy było zachowanie powoda, będącego przecież jeszcze wówczas prezesem (...) Sp. z o.o., który w związku z wiedzą, że zostanie powołany na funkcję prezesa N. (...), usiłował stworzyć pozory przebywania w delegacji również w dniu 2 lutego 2024 r., m.in. poprzez ustawienie autorespondera, że w delegacji będzie przebywał właśnie do 2 lutego 2024 r., co miało mu umożliwić przejęcie tego dnia obowiązków prezesa w ww. firmie w sposób niezakłócony. Jak bowiem wynika z danych z (...) jego służbowego samochodu, powód w dniu 2 lutego 2024 r. już o godz. 8.33 udał się z domu przy ul. (...) w P. do siedziby (...) S.A. przy ul. (...) w N., a następnie poruszał się pomiędzy dwoma lokalizacjami tej firmy. Również w dniu 5 lutego 2024 r., do momentu udania się na spotkanie, gdzie z powodem rozwiązano umowę w trybie dyscyplinarnym, powód przebywał w firmie (...). Jednocześnie, podkreślenia w tym miejscu wymaga fakt, iż nie sposób uznać za stawienie się w pracy i pozostawanie w dyspozycji pracodawcy, zachowania pracownika polegającego na udaniu się do zupełnie innego miejsca niż miejsce pracy, bez informowania o tym pracodawcy, wykonywanie w godzinach pracy czynności na rzecz innej firmy oraz jedynie incydentalne podejmowanie w godzinach pracy czynności na rzecz pracodawcy w postaci wysłania kilku wiadomości e-mail, w tym dotyczących zatwierdzenia wynagrodzeń pracowników oraz uczestniczenia przez około 5-10 min w spotkaniu z przedstawicielami (...), po uprzednim odebraniu telefonu od pracownika w tej sprawie.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności świadczą o zawinionym naruszeniu przez powoda jego podstawowych obowiązków pracowniczych w postaci pozostawania w dyspozycji pracodawcy i przestrzegania ustalonego w zakładzie harmonogramu czasu pracy oraz regulaminu pracy zdalnej, które to zachowanie bezsprzecznie zagrażało interesom pracodawcy, a zatem uzasadniało rozwiązanie umowy o pracę w tzw. trybie dyscyplinarnym.

Na marginesie wskazać należy, iż oczywistym jest, że zgodnie z przepisami prawa, zobowiązanie powoda w umowie o pracę do przekazania do dyspozycji (...) Sp. z o.o. całej swojej aktywności zawodowej, jest zapisem nieważnym w świetle art. 26 ¹ k.p. Należy mieć jednak na względzie, że treść oświadczenia pracodawcy z dnia 5 lutego 2024 r. o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy wskazuje, że to nie naruszenie tego obowiązku było powodem zwolnienia powoda, a właśnie nieusprawiedliwiona nieobecność w dniach 2 i 5 lutego 2024 r. oraz usiłowanie wprowadzenia pracodawcy w błąd jakoby powód w dniu 2 lutego 2024 r. miał w dalszym ciągu przebywać w delegacji realizując zadania związane z zatrudnieniem w (...) Sp. z o.o.

W konsekwencji powyższych rozważań, powództwo podlegało jako niezasadne oddaleniu w całości, o czym Sąd orzekł w punkcie I. sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach procesu poniesionych przez strony jak w punkcie II. sentencji wyroku, znajduje uzasadnienie w treści art. 98 k.p.c. Na koszty poniesione przez stronę pozwaną złożyło się wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego w kwocie 360,00 zł, ustalonej na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sąd zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej ww. kwotę wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
O odsetkach od kosztów procesu orzeczono z urzędu na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Uzasadniając ww. stawkę wynagrodzenia pełnomocnika procesowego wskazać trzeba, że Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach dotyczących wprawdzie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ale zachowujących swą aktualność na gruncie obowiązujących przepisów regulujących wysokość opłat za czynności adwokatów i radców prawnych wyjaśniał, że podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 k.p. w związku z art. 58 k.p., a także na podstawie art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 47 ¹ k.p. stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (którego odpowiednikiem jest § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.). Uzasadniając swoje stanowisko wskazywał, że stawka minimalna opłat za czynności adwokata lub radcy prawnego powinna być taka sama zarówno w sprawie o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne (o przywrócenie do pracy), jak i w sprawie o odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę albo z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia. W każdej z tych spraw rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany i niezbędny nakład pracy pełnomocnika jest taki sam, niezależnie od wybranego przez pracownika lub uwzględnionego przez sąd pracy
z urzędu alternatywnego roszczenia (por. uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego (której nadano moc zasady prawnej) z 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10, OSNP 2011/21-22/268, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2010 r., II PZ 20/10, postanowienie z dnia 13 marca 2012r., I PZ 3/12, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, (...) i Spraw Publicznych z 2012-09-18, II PK 117/12 O.: L., postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, (...) i Spraw Publicznych z 2012-12-04, II PZ 24/12).

W punkcie III. sentencji wyroku, nieuiszczonymi kosztami sądowymi w postaci opłaty sądowej od pozwu i wynagrodzenia mediatora, Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 4, art. 35 pkt 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1125) obciążył Skarb Państwa, mając na uwadze, że zgodnie z dyspozycją art. 98 k.p.c. nie było podstaw do obciążenia tymi kosztami strony wygrywającej sprawę – w niniejszej sprawie strony pozwanej – natomiast powód, który przegrał proces, był zwolniony od kosztów sądowych z mocy ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.