I PKN 728/99

uzasadnienie (art. 3933 KPC). W ocenie Sądu Najwyższego, uznając prawidłowość ustalenia faktycznej podstawy rozstrzygnięcia – bo nie została ona w kasacji sku- tecznie zakwestionowana - za trafne, w konsekwencji należy uznać rozstrzygnięcie, że brak było przesłanek do przyznania powodowi dochodzonej przez niego odprawy. Istotne jest przy tym to, że w kasacji nie przedstawia się jakichś innych racji, poza tymi, które wywodzone są z odmiennych twierdzeń natury faktycznej, które mogłyby wskazywać na to, że Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dokonał błędnej wykład- ni i niewłaściwie zastosował art. 42 § 2 KP w związku z art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 28 grudnia 1989 r. Ponadto, gdyby przyjąć twierdzenie kasacji, że powodo- wi nie zaproponowano nowych warunków pracy, to oznaczałoby to w gruncie rzeczy, 7 że umowa o pracę się nie rozwiązała (powód takiego twierdzenia jednakże nie przyjmuje skoro dochodzi odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy), bo wypo- wiedzenie zmieniające uważa się za dokonane tylko wtedy, gdy zostaną zapropono- wane nowe warunki, a jednocześnie skarżący się stoi na stanowisku, że to nie on wypowiedział umowę o pracę i równocześnie nie twierdzi (a w każdym razie brak takiej wyraźnej tezy w kasacji), że rozwiązanie jej nastąpiło w wyniku wypowiedzenia (definitywnego) dokonanego przez stronę pozwaną. W ogólności zarzut naruszenia art. 42 § 2 KP jest bezzasadny, gdyż jego przesłanką jest twierdzenie, że powodowi nie zaproponowano nowych warunków pracy, natomiast z wiążących w niniejszym postępowaniu kasacyjnym ustaleń Sądu drugiej instancji wynika, iż było inaczej. Nie- zależnie od tego należy stwierdzić, że z ustaleń tych wynika, iż jednym z powodów, dla których ostatecznie doszło do rozwiązania łączącej strony umowy o pracę była odmowa powoda kontynuowania pracy na zajmowanym stanowisku po dokonanych przekształceniach organizacyjnych (przeniesieniu Laboratorium, którym kierował). To zaś oznacza, że nawet gdyby przyjąć - do czego w świetle zarzutów kasacji nie ma podstaw - że do rozwiązania umowy o pracę doszło w następstwie wypowiedzenia jej przez stronę pozwaną, to i tak brak byłoby uzasadnienia dla przyznania powodowi odprawy, gdyż w takim stanie rzeczy nie można by uważać, że zmiany organizacyjne (art. 1 ust. 1 ustawy z 28 grudnia 1989 r.) stanowiły wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z 28 grudnia 1989 r. Odmowa wykonywania pracy na stanowisku kierownika po dokonaniu planowanych zmian w zakresie organizacji i umiejscowienia (wielkości i podporządkowania) kierowanej przez powoda jednostki organizacyjnej, stanowi tak istotną okoliczność w rozpoznawanej sprawie, iż uzasadnia twierdzenie, że przyczyny organizacyjne nie były wyłącznym powodem rozwiązania umowy o pracę. Bez tej odmowy do rozwiązania umowy o pracę by nie doszło, a jednocześnie z uwagi na racjonalność przesłanek (organizacyjno-ekonomiczne uzasadnienie) decyzji w sprawie przeniesienia Laboratorium oraz zakres przewidywanych zmian warunków pracy podwoda, należy uznać, że zasadne było oczekiwanie, iż zaaprobuje on dokonane zmiany. W tym stanie rzeczy odmowę podjęcia (kontynuowania) pracy na stanowis- ku, które ulega reorganizacji, należy uznać za współprzyczynę rozwiązania umowy o pracę w pojęciu art. 10 ust. 1 ustawy z 28 grudnia 1989 r. Dla oceny wyłączności przyczyny rozwiązania stosunku pracy w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z 28 grud- nia 1989 r. istotne jest bowiem nie tylko to, czy rozwiązanie to jest następstwem 8 wypowiedzenia zmieniającego w związku z odrzuceniem przez pracownika zapropo- nowanych mu warunków pracy lub płacy, ale także i to, że jednym z motywów roz- wiązania przez pracodawcę umowy o pracę jest odmowa pracownika przyjęcia pro- ponowanych mu nowych warunków, mimo że nie stanowiła ona elementu wypowie- dzenia zmieniającego, a jedynie poprzedzała wypowiedzenie (definitywne) umowy o pracę. Jeżeli odmowy tej w okolicznościach danej sprawy nie można uznać – z uwagi na interesy pracodawcy, jak i właściwie pojęty interes pracownika – za usprawiedli- wioną czy zasługującą na aprobatę, to uzasadnia to twierdzenie (gdy stanowiła ona jeden z motywów decyzji pracodawcy) – i tak jest w niniejszej sprawie – że przyczyny (przyczyna) z art. 1 ust. 1 ustawy z 28 grudnia 1989 r. nie stanowią wyłącznego powodu uzasadniającego rozwiązanie stosunku pracy (art. 10 ust. 1 ustawy z 28 grudnia 1989 r.). Mając na względzie powyżej przedstawione racje Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312 KPC, orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================